I SAB/Go 18/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień Asesor WSA Alina Rzepecka (spr.) Protokolant Specjalista Małgorzata Kosicka-Chilczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2008 r. sprawy ze skargi TF S.A. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej dotyczącą postępowania wznowionego postanowieniem z dnia [...]r. w sprawie podatku od towarów i usług za maj 1995r. odrzuca skargę. TF, zwane dalej skarżącym, TF lub Spółką, w dniu 19 marca 2008r. wniosło do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej podając, że organ ten postanowieniami z dnia [...] listopada 2007r. wszczął postępowania, w ramach których do dnia wniesienia skargi nie zostały wydane decyzje, pomimo upływu ustawowego terminu. Dyrektor Izby Skarbowej zawiadomił stronę o przyczynach nie załatwienia sprawy w terminie, niemniej w ocenie Spółki nie zasługują one na uwzględnienie albowiem przyczyny niezałatwienia sprawy w terminie są tak ogólne i nieprecyzyjne, że całkowicie uzasadniony jest wniosek, że organ podatkowy pozostaje w sprawie bezczynny. Dyrektor Izby Skarbowej przekazał skargę z aktami oraz udzielił odpowiedzi na skargę, w której wnosił o oddalenie skargi i przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Jak wynika z akt sprawy oraz z treści odpowiedzi na skargę, TF w piśmie z dnia [...] października 2007r. złożyło wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 1999 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc maj 1995 r. W swoim wniosku o wznowieniu postępowania Spółka powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 października 2007r., sygn. akt SK63/06, w których orzeczono o niezgodności z Konstytucją art.54 §1 pkt1 Ordynacji Podatkowej. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2007r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 1999r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc maj 1995r. W piśmie z dnia [...] lutego 2008r. Dyrektor Izby Skarbowej zawiadomił Spółkę, iż wznowione postępowanie nie zostanie zakończone w terminie określonym w art.139 §1 Ordynacji podatkowej. Jako przyczynę niedotrzymania terminu podał "konieczność prowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego". Nowy termin załatwienia sprawy został zakreślony do 12 marca 2008r. Z kolei zawiadomieniem z dnia 12 marca 2008r. Dyrektor Izby Skarbowej zawiadomił Spółkę. iż wznowione postępowanie nie zostanie zakończone w terminie określonym w art.139 §1 Ordynacji podatkowej. Jako przyczynę niedotrzymania terminu podał "konieczność prowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego w zakresie ustaleń dotyczących postępowania zabezpieczającego organu podatkowego w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 16 października 2007r. " Nowy termin załatwienia sprawy został zakreślony do 17 kwietnia 2008r. Dyrektor Izby Skarbowej pismem z dnia [...] lipca 2008r. powiadomił sąd, iż zakończył postępowanie wydaniem w dniu [...] czerwca 2008r. decyzji Nr [...]. W związku z powyższym uznając, iż nie pozostaje w bezczynności wniósł o umorzenie postępowania sądowego na podstawie art.161 §1 pkt3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się pod określonymi warunkami. Regulują je przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i Sąd rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada spełnienie tych przesłanek. W wyżej powołanej ustawie zostały przewidziane formalnoprawne warunki dopuszczalności skargi, do której należy między innymi wyczerpanie środków zaskarżenia. W myśl art.52 §1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 P.p.s.a.). W przypadku na bezczynność środkami zaskarżenia w rozumieniu art.52 §1 P.p.s.a. są zażalenie przewidziane w art.37 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ponaglenia, o którym mowa w art.141 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – zwanej Ordynacja podatkowa). Postępowanie podatkowe jest prowadzone przez właściwe organy na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, tak więc i w niniejszej sprawie przed wniesieniem skargi na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej jako organu podatkowego prowadzącego postępowanie wznowieniowe, należało wyczerpać środki zaskarżenia, to jest złożyć ponaglenie na podstawie art.141 §1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten określa, że na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie służy ponaglenie do organu wyższego stopnia. Środek powyższy w doktrynie i judykaturze jest traktowany jako szczególnego rodzaju środek zaskarżenia, skoro jego konsekwencją jest konieczność zajęcia przez organ wyższego stopnia, w formie prawem przewidzianej, stanowiska w kwestii zasadności zarzutu bezczynności. Sąd nie uwzględnił wniosku Dyrektora Izby Skarbowej o umorzenie postępowania na podstawie art.161 §1 pkt3 prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podstawą wniosku było wydanie przez organ [...] czerwca 2008r. decyzji Nr [...]., zatem zdaniem organu nastąpił brak podstawy do zastosowania regulacji art.149 P.p.s.a. Jednak umorzenie postępowania przed sądem administracyjnym jest możliwe tylko wówczas, gdy zostało ono prawidłowo i skutecznie wszczęte, co oznacza brak przeszkód formalnych merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Jeżeli skarga zawiera braki nieusuwalne, sąd jest zobligowany odrzucić skargę, a nie umorzyć postępowanie (tak też Bogusław Dauter "Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego", Wydawnictwo Prawnicze LewisNexis, Warszawa 2008 str.145). W rozpoznawanej sprawie takim brakiem było nie wniesienie środka zaskarżanie w postaci ponaglanie. W tym stanie rzeczy skargę należy uznać za niedopuszczalna z powodu uprzedniego niewyczerpania środków zaskarżenia i w związku z tym na podstawie art.58 §1 pkt6 P.p.s.a. odrzucić ją, co Sąd orzekł w sentencji. (-) Alina Rzepecka (-) Krystyna Skowrońska – Pastuszko (-) Dariusz Skupień