I SAB/Go 18/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 lutego 2013 r. sprawy ze skargi K sp. z o.o. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie przedłużenia terminu zabezpieczenia p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Skarżąca K sp. z o.o. wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w postępowaniu zażaleniowym dotyczącym postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego o przedłużeniu terminu zabezpieczenia. Pismami z dnia 2 stycznia 2013 r. Przewodniczący Wydziału I wezwał stronę skarżącą do: - usunięcia braków formalnych złożonej skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie P.L. do jej reprezentowania tj. aktualnego odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi; - udzielenia w terminie 7 dni, informacji czy, ewentualnie kiedy, strona skarżąca złożyła zażalenie o jakim mowa w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie, pod rygorem przyjęcia przez Sąd, że wskazany środek nie został złożony. Pomimo dwukrotnego awizowania przesyłek w dniach 7 i 15 stycznia 2013 r., strona skarżąca nie odebrała wystosowanych do niej wezwań. W dniu 25 stycznia 2013 r. przesyłka została zwrócona do tut. Sądu z adnotacją "zwrot - nie podjęto w terminie" (karta 15 akt sądowych). Zarządzeniem z 29 stycznia 2013 r. uznano odpisy wezwań z 2 stycznia 2013 r. za doręczone stronie skarżącej w dniu 21 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skuteczne wniesienie skargi powoduje zainicjowanie postępowania sądowoadministracyjnego. Kwalifikowane pismo strony jakim jest skarga do sądu administracyjnego musi spełniać jednak określone wymogi formalne, na które składają się nie tylko wymogi stawiane każdemu pismu strony ale również wskazane w art. 57 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 , poz. 270) zwaną dalej P.p.s.a. Stwierdzenie w ramach wstępnego badania skargi braków formalnych, skutkuje wezwaniem do ich uzupełnienia. Nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie skutkuje jej odrzuceniem (58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). W niniejszym postępowaniu wezwano stronę skarżąca do uzupełnienia braku formalnego wniesionej skargi - pod rygorem jej odrzucenia - poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie P.L. do jej reprezentowania tj. aktualnego odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego oraz poinformowania, czy, ewentualnie kiedy skarżąca złożyła zażalenie o jakim mowa w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - pod rygorem przyjęcia - że wskazany środek nie został złożony. Doręczenie pisma w postępowaniu sądowym dla przedsiębiorców oraz wspólników spółek handlowych, wpisanych do rejestru sądowego na podstawie odrębnych przepisów, doręcza się na adres podany w rejestrze, chyba że strona wskazała inny adres dla doręczeń (art. 67 § 3 P.p.s.a.). W sytuacji, gdy nie jest możliwe doręczenie właściwe, art. 73 P.p.s.a. dopuszcza złożenie pisma w placówce pocztowej i dwukrotne zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki do odbioru. Zastosowanie w/w trybu doręczenia wymaga jednak kumulatywnego zaistnienia kilku przesłanek. Przede wszystkim taka forma doręczenia może mieć miejsce w sytuacji, gdy doręczenie właściwe okazało się niemożliwe. Ponadto, koniecznym jest pozostawienie pisma na przechowanie na okres 14 dni w placówce pocztowej z jednoczesnym zawiadomieniem o tym fakcie adresata oraz informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w urzędzie pocztowym. W przypadku niepodjęcia przez adresata pisma w terminie 7 dni od daty dokonania zawiadomienia, koniecznym jest pozostawienie powtórnego zawiadomienia o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia. Wyczerpanie w/w trybu powoduje, iż doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastu dni od daty złożenia pisma w placówce pocztowej. Strona skarżąca nie podjęła przesyłek w terminie, mimo ich dwukrotnego awizowania w dniach 7 i 15 stycznia 2013 r. Termin wyznaczony do odbioru pism upłynął bezskutecznie w dniu 21 stycznia 2013 r. co zostało potwierdzone zarządzeniem z dnia 29 stycznia 2013 r. W związku z powyższym, w oparciu o treść art. 73 § 4 P.p.s.a. przyjęto domniemanie prawne, uznając odpisy wezwań z dnia 2 stycznia 2013 r. za doręczone w dniu 21 stycznia 2013 r. Mając na uwadze termin doręczenia, należy stwierdzić, że ostatnim dniem terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi jak i podania informacji był dzień 28 stycznia 2013 r. Skarżąca w zakreślonym terminie nie przedłożyła dokumentu określającego umocowanie prokurenta do jej reprezentowania. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 p.p.s,.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie(...). Zgodnie z treścią art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego na niezałatwienie sprawy przez organ administracji publicznej w terminie (...) służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z akt administracyjnych, jak i treści samej skargi nie wynika aby zażalenie o którym mowa w art. 37 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego strona złożyła. Z treści odpowiedzi na skargę, jakiej udzielił organ wynika, że skarżąca spółka nie wniosła do Ministra Finansów zażalenia przewidzianego w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd wezwał skarżąca o udzielenie informacji w tym zakresie. Bezskuteczny upływ terminu do jej udzielenia spowodował, iż Sąd zobowiązany był uznać, że skarżąca spółka nie złożyła zażalenia o jakim mowa w art. 37 § 1 w Kodeksu postępowania administracyjnego, a co za tym idzie przyjąć, iż w sprawie nie wyczerpano środków zaskarżenia służących stronie w postępowaniu przed organem administracji publicznej. Tymczasem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W świetle powyższego uprawniona jest konstatacja, że strona skarżąca złożyła skargę do tut. Sądu bez uprzedniego wyczerpania toku instancji przed organem administracji publicznej, co czyni ją niedopuszczalną. Ponadto nie uzupełniła w terminie braku formalnego skargi. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. skargę odrzucił.