I SAB/Go 2/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Głowacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2010 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w Z. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w Z. w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług za październik 1995 r. postanawia: 1. Umorzyć postępowanie, 2. Zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej w Z. na rzecz skarżącego T. S.A. z siedzibą w Z. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania. I SAB/Go 2/10 UZASADNIENIE W dniu 24 marca 2010 r. TF Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej polegającą na niezałatwieniu w terminie sprawy o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem ostatecznym Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług za październik 1995 r. Skarżąca, zarzucając w treści skargi wyżej wymienionemu organowi naruszenie art. 125 i art. 139 § 1 oraz art. 140 Ordynacji podatkowej przez niezałatwienie sprawy w terminie i niewskazanie nowego terminu załatwienia sprawy, wniosła o zobowiązanie Dyrektora Izby Skarbowej do wydania przedmiotowej decyzji w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że powinnością organu było rozpatrzenie sprawy najpóźniej do 27 kwietnia 2007 r., a zawiadomienia Dyrektora o niezałatwieniu sprawy są w istocie zawieszeniem postępowania, ale bez prawa dla strony do jego zaskarżenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektora Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Pismem procesowym z [...] lipca 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej poinformował Sąd, że postanowieniem z [...] czerwca 2010 r. odmówił uchylenia w całości postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z [...] lipca 2005 r. nr [...], do pisma organ załączył kopię wydanego przez siebie w dniu [...] czerwca 2010 r. w postępowaniu wznowionym postanowienia nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług za październik 1995 r. Jednocześnie organ wniósł o oddalenie skargi ewentualnie o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: I SAB/Go 2/10 W zaistniałych okolicznościach należało umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne, stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 póz. 1270 ze zm.), zwaną dalej P.p.s.a. Tytułem wstępu należy zauważyć, że z dniem doręczenia organowi skargi powstaje uprawnienie tego organu do dokonania autokontroli zaskarżonego działania lub bezczynności. W świetle przepisów postępowania sądowoadministracyjnego jest to jedyna możliwość podjęcia przez organ rozstrzygnięcia w sprawie, w której wniesiono skargę do sądu. Podstawę prawną tego działania stanowi samoistnie art. 54 § 3 P.p.s.a., a jedyny warunek, jaki powinien być spełniony, to uwzględnienie przez organ skargi w całości. Uwzględnienie skargi na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. odnosi się także do skargi na bezczynność organów w przypadkach, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a cyt. ustawy. Uwzględnienie w całości skargi na bezczynność w drodze autokontroli oznacza wydanie żądanego przez stronę aktu lub dokonanie żądanej czynności. Przyjąć przy tym należy, że organ administracji wydając akt lub dokonując czynności po wniesieniu skargi do sądu przyznaje, że pozostawał w bezczynności. Należy też mieć na względzie, że postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna, tzn. gdy przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. W szczególności sprawa sądowaoadmnistracyjna przestaje istnieć na skutek uwzględnienia skargi przez organ administracyjny w trybie autokontroli. Wydanie aktu administracyjnego lub podjęcie czynności po wniesieniu skargi na bezczynność oznacza, że sąd nie będzie już mógł uwzględnić skargi na zasadzie art. 149 P.p.s.a. Zgodnie ze wskazanym przepisem, sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W wyniku aktywności organu po wniesieniu skargi przestaje istnieć przedmiot skargi, którym w niniejszej sprawie jest bezczynność organu. Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne, wszczęte skargą na bezczynność, stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. , zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się I SAB/Go 2/10 bezprzedmiotowe. Wydanie stosownego orzeczenia przez organ administracyjny po wniesieniu skargi na bezczynność organu, a przed jej rozpoznaniem przez sąd, jest inną przyczyną bezprzedmiotowości w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej, po wniesieniu przez skarżącą skargi na bezczynność tego organu w postępowaniu wznowionym, zakończył to postępowanie wydaniem w dniu [...] czerwca 2010 r. stosownego postanowienia. Tym samym wystąpił skutek odnoszący się do istoty żądania skargi na bezczynność, gdyż uwzględnienie skargi przez Sąd w tym przypadku mogłoby wyrażać się jedynie w zobowiązaniu organu do załatwienia sprawy przez wydanie w określonym terminie postanowienia kończącego postępowanie wznowione. Gdy po wniesieniu skargi na bezczynność, właściwy organ wyda stosowny akt administracyjny, co do którego pozostawał w bezczynności, dane postępowanie sądowe wszczęte skargą na bezczynność organu, jako bezprzedmiotowe, powinno zostać umorzone na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Teza powyższa wynika z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt l OPS 6/08, ONSA i WSA 2009/4/63, którą Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni aprobuje. Wobec powyższego, na podstawie cyt. wyżej art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 P.p.s.a.