I SAB/Go 20/10

Dnia 19 października 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 października 2010 r. sprawy ze skargi K.M. na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego na 2008 r. postanawia odrzucić skargę. Skarżąca K.M. wniosła skargę na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego ARiMR. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie drogi zaskarżenia. W dniu [...] września 2010 r. skarżąca została wezwana do podania w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, informacji czy przed wniesieniem skargi z dnia 8 sierpnia 2010 r. na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego ARiMR wystąpiła do organu administracji publicznej wyższego stopnia (Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie, pod rygorem przyjęcia, że zażalenie nie zostało wniesione. Wezwanie skarżącej zostało doręczone 16 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż obowiązkiem Sądu, przed dokonaniem merytorycznej oceny zasadności skargi, jest zbadanie, czy skarga spełnia wymogi formalne oraz czy przed jej wniesieniem skarżący wyczerpał środki zaskarżenia, które służyły mu w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej P.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak : zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Jak wynika ze zwrotu "taki jak" zawarte w tym przepisie wyliczenie środków zaskarżenia ma charakter tylko przykładowy. Natomiast jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa ( art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a). Przepis ten wyraża generalną zasadę subsydiarności skargi sądowej. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku - skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a.). Przechodząc natomiast na grunt przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego wskazać należy, że w przypadku skargi na bezczynność organu środkiem zaskarżenia jest przewidziane w art.37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (zwanej dalej "k.p.a."), zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zatem wyczerpanie środków zaskarżenia zachodzi wówczas, gdy skarżący przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego złożył zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a.. Ponadto wniesienie skargi do WSA na bezczynność organu w postępowaniu uzależnione jest od rozpatrzenia zażalenia w trybie art. 37 § 2 k.p.a. W ocenie Sądu, analiza akt postępowania administracyjnego pozwala stwierdzić, że skarżąca nie wyczerpała trybu określonego w art. 37 k.p.a. poprzez wniesienie zażalenia, a tym samym nie dopełniła warunku dopuszczalności skargi wskazanego w art. 52 § 1 P.p.s.a. Z odpowiedzi na skargę udzieloną przez organ wynika, że zażalenie takie nie zostało wniesione. Skarżąca pomimo wezwania o udzielenie informacji w tym zakresie – pod rygorem przyjęcia że zażalenie nie było wniesione – informacji takiej nie udzieliła. Wobec powyższego skargę należało uznać za przedwczesną, a tym samym za niedopuszczalną, która na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. podlegała odrzuceniu.