I SAB/Go 3/08

Sygn. akt I SAB/Go 3 /08 POSTANOWIENIE Dnia 11 września 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wierchowicz (spr.) Asesor WSA Alina Rzepecka Protokolant Referent Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2008 r. sprawy ze skargi R.H. na bezczynność Naczelnika Urzędu Celnego w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu kwotę100,00 (sto) zł. uiszczonego wpisu. I SAB 3/08 Uzasadnienie W dniu [...] stycznia 2007 r. skarżący R.H. zwrócił się do Urzędu Celnego o zwrot podatku akcyzowego uiszczonego w dniu [...] lipca 2004r. w związku z wewnątrzwspólnotowym nabyciem i wwiezieniem na terytorium Polski samochodu osobowego [...]. Naczelnik Urzędu Celnego pismem z [...] marca 2007 r. wezwał podatnika do uzupełnienia wniosku poprzez złożenie skorygowanej deklaracji uproszczonej nabycia wewnątrzwspólnotowego AKC-U i jednocześnie postanowieniem nr [...] z tego samego dnia zawiadomił o niezałatwieniu sprawy w terminie, wyznaczając nowy termin załatwienia sprawy na [...] maja 2007r. Postanowienie to zostało odebrane przez adresata 26 marca 2007r. Skarżący [...] marca 2007r. wysłał na adres Urzędu Celnego korektę deklaracji AKC-U. Postanowieniem z [...] maja 2007 r. Naczelnik Urzędu Celnego ponownie zawiadomił stronę o niezałatwieniu sprawy w terminie w związku ze szczególnie skomplikowanym charakterem sprawy w zakresie regulacji prawnych niezbędnych dla jej właściwego rozstrzygnięcia i wyznaczył nowy termin jej zakończenia na [...] lipca 2007r. Pismem z dnia [...] maja 2007r. skarżący złożył do Dyrektora Izby Celnej ponaglenie na niezałatwienie w terminie przez Naczelnika Urzędu Celnego wniosku z [...] stycznia 2007r. o stwierdzenie nadpłaty podatku akcyzowego. Dyrektor Izby Celnej uznając ponaglenie za zasadne postanowieniem z [...] lipca 2007r. wyznaczył nowy termin do załatwienia sprawy na dzień 31 sierpnia 2007 r. Organ odwoławczy stwierdził naruszenie przez organ pierwszej instancji przepisu art. 140 Ordynacji podatkowej poprzez doręczenie stronie postanowienia o przedłużeniu terminu po upływie ustawowego terminu do załatwienia sprawy. Naczelnik Urzędu Celnego uznając sprawę za szczególnie skomplikowaną w zakresie regulacji prawnych niezbędnych dla jej właściwego rozstrzygnięcia, zawiadamiał skarżącego o niezałatwieniu sprawy w terminie wynikającym z art. 139 ustawy Ordynacja podatkowa i wyznaczał nowe terminy jej załatwienia kolejnymi postanowieniami: 1. nr [...] z [...].08.2007 r., doręczonym stronie 22.08.2007 r., wyznaczony nowy termin [...].10.2007 r., 2. nr [...] z dnia [...].10.2007 r., doręczonym stronie 30.10.2007 r, wyznaczony nowy termin [...].12.2007 r., 3. nr [...] z dnia [...].12.2007 r., doręczonym stronie 31.12.2007 r., wyznaczony nowy termin [...].02.2008 r., W odpowiedzi na postanowienie z [...] grudnia 2007r. wyznaczające termin załatwienia sprawy na [...] lutego 2008r. skarżący pismem z dnia [...] lutego 2008r. skierowanym do Naczelnika Urzędu Celnego oświadczył, że niezałatwienie sprawy w tym terminie spowoduje skierowanie sprawy na drogę sądową. Naczelnik Urzędu Celnego kolejnym postanowieniem z [...] lutego 2008 r., doręczonym stronie dnia 3 marca 2008 r., wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy na [...] kwietnia 2008 r. W dniu [...] marca 2008 r. do Naczelnika Urzędu Celnego wpłynęło pismo R.H. z [...] lutego 2008 r. adresowane do Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., zawierające w uzasadnieniu skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Celnego w przedmiotowej sprawie. W skardze R.H. podniósł, że mimo wniosku o zwrot nadpłaty cła nie otrzymał zwrotu nadpłaty z odsetkami i wniósł o zwrot nadpłaty wraz z odsetkami oraz zasądzenie kosztów postępowania obejmujących koszty przejazdów samochodem do sądu oraz kosztów przesyłek korespondencji w postępowaniu administracyjnym. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Celnego wniósł o jej oddalenie stwierdzając jednocześnie, że obowiązujące przepisy polskiego prawa podatkowego, nie zawierają definicji ani sposobu wyliczenia podatku rezydualnego zawartego w wartości rynkowej towarów, o którym mowa w orzeczeniu Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 18 stycznia 2007r. w sprawie C-313/05 ze skargi Macieja Brzezińskiego na decyzję Dyrektora Izby Celnej. W związku z tym Naczelnik Urzędu Celnego musiał uwzględnić trwające prace legislacyjne nad ustawą określającą tryb postępowania i sposób wyliczania podatku rezydualnego oraz wysokości ewentualnej nadpłaty w podatku akcyzowym. Zdaniem organu, z uwagi na fakt, że do zakończenia procesu legislacyjnego nieznany był sposób wyliczenia podatku rezydualnego i wysokości nadpłaty w podatku akcyzowym, orzeczenia organów podatkowych, które zostałyby wydane przed wejściem w życie tej ustawy, mogłyby zawierać błędne wyliczenia, zarówno na niekorzyść podatnika, jak i na niekorzyść Skarbu Państwa, co w konsekwencji skutkowałoby koniecznością zmiany tych orzeczeń. Z tego powodu orzeczenie w sprawie powinno nastąpić dopiero po ostatecznym określeniu przez organy państwa sposobu wyliczania podatku rezydualnego oraz wysokości ewentualnej nadpłaty w podatku akcyzowym. W ocenie organu szczególnie skomplikowany charakter sprawy i konieczność oczekiwania na regulacje prawne niezbędne do jej merytorycznego rozstrzygnięcia uzasadniały dwumiesięczny termin do jej rozstrzygnięcia a w braku po tym terminie rozwiązań legislacyjnych uzasadniały również wyznaczanie kolejnych terminów zakończenia postępowania – stosownie do art. 140 Ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 14 art. 3 § 2 tej ustawy. Skargę na bezczynność organów podatkowych do WSA można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie ( art. 52 § 1 ww. ustawy). Wyczerpanie środków zaskarżenia zachodzi wówczas, gdy wnioskodawca przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego złożył ponaglenie w trybie art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) zwanej dalej "o.p.". Ponadto wniesienie skargi do WSA na bezczynność organu w postępowaniu podatkowym uzależnione jest od rozpatrzenia ponaglenia złożonego w trybie art. 141 § 1 o.p. – por. wyrok NSA z 14 lutego 2006r. sygn. akt I FSK 588/05. Jak wynika ze stanu faktycznego w niniejszej sprawie skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia w postępowaniu przed organami administracji podatkowej. Za takie bowiem nie można uznać ponaglenia złożonego w roku 2007 i rozpoznanego przez Dyrektora Izby Celnej, od którego skarżący nie wniósł skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W wyniku bowiem rozpoznania ówczesnego ponaglenia sprawie nadany został dalszy bieg i wyznaczono nowe terminy rozpatrzenia sprawy. Tak więc uznanie przez skarżącego, iż organ celny ponownie dopuścił się bezczynności obligowało skarżącego do wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących mu z mocy art. 141 o.p. Wobec zatem niewyczerpania przysługujących skarżącemu środków zaskarżenia, skargę jako niedopuszczalną należało, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 odrzucić. /-/ A. Rzepecka /-/ J. Jaśkiewicz /-/ J. Wierchowicz