I SAB/Go 5/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień Asesor WSA Alina Rzepecka (spr.) Protokolant Specjalista Małgorzata Kosicka-Chilczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2008 r. sprawy ze skargi TF S.A. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej dotyczącą postępowania wznowionego postanowieniem z dnia [...]r. w sprawie podatku od towarów i usług za lipiec 1995r. odrzuca skargę. TF S.A., zwane dalej skarżącym, TF lub Spółką , w dniu 19 marca 2008r. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., jednym pismem procesowym, skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej podając, że organ ten postanowieniami z dnia [...] listopada 2007 r. wszczął postępowania, w ramach których do dnia wniesienia skargi nie zostały wydane decyzje, pomimo upływu ustawowego terminu. Dyrektor Izby Skarbowej zawiadomił stronę o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie, niemniej w ocenie Spółki nie zasługują one na uwzględnienie z uwagi na ich niedopuszczalną lakoniczność i ogólnikowość. Wnosząc o stwierdzenie bezczynności organu oraz o wyznaczenie terminu załatwienia sprawy TF twierdziło, że konsekwencją niewydania rozstrzygnięcia przez Dyrektora Izby Skarbowej jest pozbawienie podatnika prawa do sądowej kontroli decyzji. Dyrektor Izby Skarbowej przekazał skargę z aktami oraz udzielił odpowiedzi na skargę, w której wnosił o oddalenie skargi i przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Jak wynika z akt sprawy oraz z treści odpowiedzi na skargę, TF w piśmie z dnia [...] października 2007r. złożyło wniosek o wznowienie postępowania w sprawach zakończonych decyzjami Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2000r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lipca do grudnia 1995r. Wymieniony wniosek obejmował m.in. decyzję dotyczącą VAT za lipiec 1995r. i kwestii bezczynności w postępowaniu w tym zakresie dotyczy niniejsza sprawa. W swoim wniosku o wznowienie postępowania Spółka powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 października 2007r., sygn. akt SK63/06, w którym orzeczono o niezgodności z Konstytucją art. 54 §1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2007r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2000r., [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec1995 r. W piśmie z dnia [...] stycznia 2008r. Dyrektor Izby Skarbowej zawiadomił Spółkę , iż wznowione postępowanie nie zostanie zakończone w terminie określonym w art.139 §1 Ordynacji podatkowej. Jako przyczynę niedotrzymania terminu podał "konieczność dalszej analizy spraw, m.in. z uwagi na informację zawartą w piśmie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 stycznia 2008r., sygn. akt I SA/Po 1101/07, ISA/Po 1660-1664/07". Nowy termin załatwienia sprawy został zakreślony do 28 lutego 2008r. Z kolei zawiadomieniem z dnia 28 lutego 2008r. organ określił następny nowy termin zakończenia postępowania do dnia 2 kwietnia 2008r., a jako przyczynę niedotrzymania poprzednio wyznaczonego terminu wskazał "konieczność dalszej analizy przedmiotowych spraw, w tym informacji zawartych w piśmie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] lutego 2008r., Nr [...] oraz konieczność rozpatrzenia wniosku Podatnika z dnia [...] lutego 2008r." (wniosek dotyczący połączenia przedmiotowego postępowania – wznowionego postanowieniem z dnia [...] listopada 2007r., z postępowaniem dotyczącym tej samej decyzji podatkowej – wznowionym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje: Skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się pod określonymi warunkami. Regulują je przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 , poz.1270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a. ) i Sąd rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada spełnienie tych przesłanek. W wyżej powołanej ustawie zostały przewidziane formalnoprawne warunki dopuszczalności skargi, do których należy między innymi wyczerpanie środków zaskarżenia . W myśl art.52 §1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art.52 §3 P.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność środkami zaskarżenia w rozumieniu art.52 §1 P.p.s.a. są zażalenie przewidziane w art.37 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ponaglenie, o którym mowa w art.141 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 , poz. 60 ze zm. – zwanej Ordynacja podatkowa). Postępowanie podatkowe jest prowadzone przez właściwe organy na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, tak więc i w niniejszej sprawie przed wniesieniem skargi na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej jako organu podatkowego prowadzącego postępowanie wznowieniowe, należało wyczerpać środki zaskarżenia, to jest złożyć ponaglenie na podstawie art.141 §1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten określa, że na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie służy ponaglenie do organu wyższego stopnia. Środek powyższy w doktrynie i judykaturze jest traktowany jako szczególnego rodzaju środek zaskarżenia, skoro jego konsekwencją jest konieczność zajęcia przez organ wyższego stopnia, w formie prawem przewidzianej, stanowiska w kwestii zasadności zarzutu bezczynności . Z treści skargi TF, jak też z akt przekazanych przez organ nie wynika, by skarżący skorzystał w niniejszej sprawie z przysługującego mu środka w postaci ponaglenia, jakkolwiek podejmował pewne czynności "interwencyjne" (fax z dnia [...] listopada 2007r., pismo z dnia [...] stycznia 2008r.). W tym stanie rzeczy skargę należało uznać za niedopuszczalną z powodu uprzedniego niewyczerpania środków zaskarżenia i w związku z tym na podstawie art.58 §1 pkt6 P.p.s.a. odrzucić ją, co Sąd orzekł w sentencji. ( - ) Alina Rzepecka ( - ) Krystyna Skowrońska-Pastuszko ( - ) Jacek Jaśkiewicz