I SAB/Go 6/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko (spr.), , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi A.P. na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym za 2001r. odrzuca skargę A.P. pismem z dnia 14 marca 2006 r., za pośrednictwem Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na bezczynność wymienionego organu podatkowego, zarzucając w szczególności, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego do dnia złożenia skargi nie załatwił wniosku skarżącego w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty, mimo że Dyrektor Izby Skarbowej, w wyniku zażalenia strony, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006 r. Nr [...] uchylił rozstrzygnięcie organu l instancji o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Skarżący podał, że czynności podjęte przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w postaci zobowiązania go do przygotowania dokumentacji podatkowo-rachunkowej celem przeprowadzenia kontroli uznaje za "działanie pozorowane" a nadto wskazał, że w dniu 16 lutego 2006 r. doręczono mu zawiadomienie o przyczynie niezałatwienia wniosku w terminie przewidzianym przepisami art. 139 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8 , poz.50 ze zm.) - zwanej dalej Ordynacja podatkowa , niemniej co do określenia nowego terminu naruszono art. 140 Ordynacji podatkowej przez następujące nieostre jego określenie: "postępowanie zostanie zakończone niezwłocznie po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego". Skarżący A.P. wnosił w skardze o zobowiązanie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego do niezwłocznego załatwienia przedmiotowej sprawy oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania . Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego przekazując skargę z aktami sprawy w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie. Organ podatkowy przedstawił w swoim piśmie dotychczasowy przebieg postępowania, co w znacznej mierze powtórzył ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze. Ponadto odniósł się do twierdzeń skarżącego o podejmowaniu czynności "dla pozoru " , jak również nie zgodził się z zarzutem opieszałości w załatwieniu sprawy podkreślając , iż "czyni wszystko aby w sposób prawidłowy załatwić składane przez stronę wnioski". Sąd zważył, co następuje : Skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się pod określonymi warunkami . Regulują to przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej Ppsa. W powołanej ustawie przewidziane zostały formalnoprawne warunki dopuszczalności skargi , do których należy m.in. wyczerpanie środków zaskarżenia . W myśl art. 52 § 1 Ppsa skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia , jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie . Natomiast jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 Ppsa). W przypadku skargi na bezczynność środkami zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 Ppsa są zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ponaglenie, o którym mowa w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej, Postępowanie podatkowe jest prowadzone przez właściwe organy na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, tak więc i w niniejszej w przypadku wnoszenia skargi na bezczynność organu podatkowego należało najpierw wyczerpać środki zaskarżenia przysługujące w tym postępowaniu, to jest złożyć ponaglenie, o którym mowa w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej . Przepis ten określa, że na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie służy ponaglenie do organu wyższego stopnia . Ze skargi A.P. wynika bez wątpliwości, że nie skorzystał on w niniejszej sprawie z przysługującego mu środka w postaci ponaglenia , jakkolwiek podejmował czynności w innej formie ( "interwencja telefoniczna " - vide skarga na s. 2) tylko od razu wniósł do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargę na bezczynność organu , który załatwia jego wniosek w sprawie nadpłaty. W tym stanie rzeczy skarga okazała się niedopuszczalna z powodu uprzedniego niewyczerpania środków zaskarżenia, zatem Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa odrzucił ją , co orzeczono w sentencji postanowienia .