I SAB/Go 8/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym skargi H.F., W.F. na przewlekle prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpoznania ponaglenia postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. Związek Międzygminny [...] wszczął postępowanie wobec H. i W.F. w zakresie ustalenia zobowiązania w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2018 rok. Pismem z [...] kwietnia 2019 r. ww. wnieśli do SKO ponaglenie na prowadzenie przez [...] postępowania w sposób opieszały i nieefektywny. Postanowieniem [...] maja 2019 r. SKO uznało ponaglenie za uzasadnione. Pismem z [...] maja 2019 r. H. i W.F. wnieśli skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Związek Międzygminny oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2018 rok. Z treści skargi wynika, że w odniesieniu do SKO zarzucają oni brak wydania do dnia sporządzenia skargi, postanowienia na ich ponaglenie. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o odrzucenie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez SKO. Zarządzeniem z 17 maja 2019 r. Przewodniczący Wydziału, działając na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) rozdzielił skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze podlega odrzuceniu. Trzeba jednak podkreślić, że przedmiotem przewlekłości w niniejszej sprawie – co zresztą wynika z treści skargi – jest de facto incydentalne postępowanie zainicjowane wniesionym ponagleniem. Jak bowiem wynika z treści skargi, skarżący przewlekłość SKO upatrują w nierozpoznaniu ich ponaglenia do dnia sporządzenia skargi. W tej sytuacji, kluczowym jest ustalenie, czy wniesiona skarga jest dopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z powyższego wynika zatem, że skarga na przewlekłość, czy też bezczynność organu, przewidziana w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., przysługuje tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. W niniejszej sprawie skarga dotyczy przewlekłości SKO w rozpoznaniu ponaglenia z kolei na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Związek Międzygminny w sprawie ustalenia skarżącym zobowiązania w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2018 rok. Ponaglenie to zostało wniesione na podstawie art. 141 Ordynacji podatkowej. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że choć przepis art. 141 § 2 cyt. ustawy nie określa, w jakiej formie winien działać organ podatkowy rozpatrujący ponaglenie, to właściwą formą jest postanowienie, na które nie służy zażalenie. Ponadto postanowienie takie nie stwarza po stronie adresata jakichkolwiek uprawnień czy obowiązków (por. wyrok NSA z 13.12.2012 r., I FSK 1643/12, LEX nr 1239171). Tym samym, również skarga na to postanowienie jest niedopuszczalna. W konsekwencji, skoro postanowienie organu kończące postępowanie wszczęte w trybie art. 141 Ordynacji podatkowej nie może być skutecznie zaskarżone do sądu administracyjnego, to również niedopuszczalne jest wniesienie skargi na przewlekłość organu w przedmiocie rozpoznania ponaglenia wniesionego w takim trybie. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.