I SAB/Go 8/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędzia WSA Jacek Niedzielski Asesor WSA Damian Bronowicki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 stycznia 2021 r. zażalenia M.T. z dnia [...] r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 2 grudnia 2020 r. sygn. akt I SAB/Go 8/20 odmawiające uzupełnienia wyroku w sprawie ze skarg M.T. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Gminy i Miasta w przedmiocie wznowienia postępowania w podatku od nieruchomości za 2016 rok postanawia: uchylić w całości postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 2 grudnia 2020 r., sygn. akt I SAB/Go 8/20. Wyrokiem z dnia 23 września 2020 r. sygn. akt I SAB/Go 8/20, wskutek spraw ze skarg M.T. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Gminy i Miasta w przedmiocie wznowienia postępowania w podatku od nieruchomości za 2016 rok, Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania do załatwienia sprawy, stwierdził, że Burmistrz Gminy i Miasta dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, które miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzył Burmistrzowi Gminy i Miasta grzywnę w wysokości 1.000 zł oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 814 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżąca, działając przez pełnomocnika, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem w zakresie zasądzonych kosztów postępowania, zawartym w punkcie 4 wyroku, wniosła zażalenie, w którym wniosła o jego zmianę poprzez zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kwoty 1332 zł, zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kwoty 240 zł tytułem postępowania zażaleniowego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozstrzygnięcia przez WSA w Gorzowie Wlkp. w tym do rozpoznania wniosku skarżącej o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. W uzasadnieniu zażalenia strona wskazała, że Sąd nie uwzględnił całości kosztów sądowych oraz wynagrodzenia doradcy podatkowego związanego ze skargami. Postanowieniem z dnia 20 października 2020 r. sygn. akt I SAB/Go 8/20 tut. Sąd uchylił pkt 4 wyroku z dnia 23 września 2020 r., sygn. akt I SAB/Go 8/20, zasądził od Burmistrza Gminy i Miasta na rzecz skarżącej M.T. kwotę 1333 złote tytułem zwrotu kosztów postępowania oraz oddalił wniosek o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Pismem z dnia [...] października 2020 r. skarżąca złożyła wniosek o uzupełnienie ww. wyroku w zakresie dotyczącym skarżącej sumy pieniężnej albowiem zdaniem skarżącej brak orzeczenia w tym zakresie oznacza, że Sąd nie orzekł o całości skarg. Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2020 r. sygn. akt I SAB/Go 8/20 tut. Sąd odmówił uzupełnienia wyroku. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd wskazał, że sentencja wydanego wyroku zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, a w uzasadnieniu wyroku Sąd szczegółowo wyjaśnił powody takiego sformułowania rozstrzygnięcia. Oznaczało to, że Sąd orzekł o całości skarg, w związku z czym brak jest jakichkolwiek podstaw do uzupełnienia wyroku. Ponadto nadmienił również, że Sąd w uzasadnieniu swojego wyroku rozważył kwestię przyznania skarżącej sumy pieniężnej. Na stronie 13 uzasadnienia Sąd wskazał, że nie znalazł on podstaw do przyznania skarżącej sumy pieniężnej. Podkreślił, że suma pieniężna, o której mowa w art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), stanowi szczególnego rodzaju zadośćuczynienie za stan bezczynności czy też przewlekłości organu. W ocenie Sądu nie ulegało wątpliwości, iż wniosek o przyznanie sumy pieniężnej winien zawierać uzasadnienie, w którym skarżący powinien nawiązać do uszczerbku wywołanego bezczynnością lub przewlekłością postępowania. Sąd stwierdził, że kwestia przyznania skarżącej sumy pieniężnej została przez niego rozpoznana. Zdaniem Sądu prowadziło to do wniosku, że rozstrzygnięcie jest kompletne, a żądanie uzupełnienia orzeczenia jest nieuzasadnione. Na powyższe postanowienie skarżąca, działając przez pełnomocnika, złożyła zażalenie. Wskazała, że nie kwestionuje faktu, że Sąd I instancji w uzasadnieniu w sposób klarowny dał wyraz swojemu stanowisku w tym przedmiocie. Niemniej jednak nie zawarł w sentencji orzeczenia w tym zakresie żadnego rozstrzygnięcia. W konsekwencji, w ocenie skarżącej, strona skarżąca obecnie nie ma możliwości kwestionowania odmowy przyznania sumy pieniężnej skargą kasacyjną z powodu braku substratu zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie złożone przez M.T. zasługuje na uwzględnienie. Z przepisu art. 195 § 2 P.p.s.a. wynika, że jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postawienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienie przysługuje środek odwoławczy na zasadach ogólnych. Mając na uwadze powyższe dojść należy do przekonania, że wniesione w niniejszej sprawie zażalenie jest oczywiście uzasadnione, co uprawniało Sąd do skorzystania z instytucji tzw. autokontroli zaskarżonego postanowienia bez przesyłania akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. Sąd uznał za zasadne uchylenie zaskarżonego postanowienia. W zażaleniu pełnomocnik strony skarżącej słusznie zauważył, że dla prawidłowości kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżonego wyroku konieczne jest sformułowanie w jego sentencji rozstrzygnięcia co do przyznania od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej do połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Sąd II instancji w przypadku uznania stanowiska strony co do przyznania sumy pieniężnej za uzasadnione nie miałby bowiem możliwości uchylenia wyroku tylko w tej części. Wniosek o uzupełnienie wyroku zostanie rozpoznany przez tut. Sąd odrębnym orzeczeniem w składzie trzyosobowym. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 195 § 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.