I SPP/Go 103/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 29 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D.L. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D.L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży na terytorium kraju niezarejestrowanego samochodu osobowego postanawia: zwolnić skarżącego od kosztów sądowych. D.L. (dalej również: skarżący, strona) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...]. W odpowiedzi na wezwanie od uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200 zł, wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. W jego uzasadnieniu podniósł m.in., że w chwili obecnej odbywa karę w systemie dozoru elektronicznego i nie jest w stanie podjąć pracy. W związku z decyzjami wydanymi przez organy podatkowe posiada zadłużenie wobec Skarbu Państwa, które od kilku lat podlega egzekucji komorniczej. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący nie posiada żadnych nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych i innych praw majątkowych, wierzytelności oraz przedmiotów wartościowych. Ponieważ treść ww. oświadczeń nie była wystarczająca do ustalenia rzeczywistych zdolności płatniczych skarżącego, wezwano jego pełnomocnika go do przedłożenia dodatkowych dokumentów i informacji. W odpowiedzi pełnomocnik wyjaśnił, że skarżący nie jest żonaty, nie posiada rachunku bankowego, wydatki jego gospodarstwa domowego w wysokości 2.380 zł w całości są finansowane przez E.B., która jest matkę dziecka skarżącego. Skarżący w 2018 r. nie osiągnął żadnych dochodów i nie składał rocznego zeznania podatkowego. Mieszka w użyczonym przez E.B. lokalu, która w całości ponosi koszty jego utrzymania. Stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – powoływanej dalej jako P.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Z kolei art. 246 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a określa przesłanki, na podstawie których następuje przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej. W zakresie częściowym następuje ono, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie Sądu, zasadne jest zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych. Z przedstawionych oświadczeń wynika, że nie posiada on żądnego majątku, nie osiąga żadnego dochodu i pozostaje na utrzymaniu konkubiny. Odbywanie kary w systemie dozoru elektronicznego może utrudnić podjęcie zatrudnienia. Powyższe oznacza, że skarżący wykazał spełnienia przesłankę, o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie ww. przepisu oraz art. 258 § 4 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.