I SPP/Go 41/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu w dniu 6 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu W.H. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 3 sierpnia 2022 r. sygn. akt I SPP/Go 41/22 w sprawie ze skargi W.H. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SA/Go 138/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił skargę W.H. na postanowienie wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia. Skarżący złożył zażalenie na to postanowienie. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od ww. zażalenia skarżący wniósł o zwolnienie go z tej opłaty. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 15 czerwca 2022 r. przesłano skarżącemu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF) celem jego wypełnienia i nadesłania do tut. Sądu w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Ww. wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 23 czerwca 2022 r. Skarżący nie nadesłał wypełnionego i podpisanego formularza PPF. W związku z powyższym, referendarz sądowy zarządzeniem z 3 sierpnia 2022 r. pozostawił wniosek bez rozpoznania. W sprzeciwie skarżący stwierdził, że złożył wypełniony i podpisany wniosek na formularzu PPF, który ponownie przesyła. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 poz. 329 ze zm. – dalej cyt. jako P.p.s.a.) wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Brak wniesienia wniosku na ww. formularzu, stanowi jego brak formalny w rozumieniu art. 49 § 1 P.p.s.a., a skoro tak, to należy wezwać wnioskodawcę do jego usunięcia, w terminie 7 dni, pod rygorem wynikającym z art. 257 P.p.s.a. tj. pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Z akt sprawy wynika, że skarżący wniosek o prawo pomocy nie złożył na urzędowym formularzu. W związku z czym, zarządzeniem z 15 czerwca 2022 r. został wezwany do przesłania wypełnionego i podpisanego urzędowego formularza PPF, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wystosowanego wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 23 czerwca 2022 r. Wbrew temu co skarżący twierdzi w sprzeciwie, brak w aktach dowodu na to, że odpowiedział on na wezwanie i nadesłał wypełniony formularz PPF do dnia wydania przez referendarza sądowego rozstrzygnięcia. W związku z czym, referendarz sądowy zobligowany był – zgodnie ze wskazanym w zarządzeniu rygorem - pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Nieodpuszczalne jest bowiem merytoryczne rozpatrzenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, jeśli nie została zachowana przewidziana ustawą (P.p.s.a.) szczególna forma jego złożenia (formularz PPF), co jasno wynika z brzmienia art. 252 § 2 i art. 257 P.p.s.a. (post. NSA z 23 stycznia 2015 r. sygn. akt I OZ 28/15). Mając na uwadze przedstawione okoliczności, Sąd na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie. Trzeba jednak końcowo zaakcentować, że ww. formularz PPF został złożony wraz ze sprzeciwem, i choć nie podważa on orzeczenia referendarza wydanego pod sygnaturą akt I SPP/Go 41/22, to skutkuje zainicjowaniem nowej sprawy w przedmiocie prawa pomocy. Tenże nowy wniosek o przyznanie prawa został zarejestrowany i zostanie rozpoznany pod sygnaturą akt I SPP/Go 54/22.