I SPP/Go 61/22

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim – Katarzyna Kołodziej-Kobierowska po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E spółka jawna o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E spółka jawna na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług za luty 2020 r. na poczet zaległości podatkowej w tym podatku za luty 2017 r. p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy. Wyrokiem z dnia 8 lipca 2021 r. sygn. akt I SA/Go 452/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił w całości skargę E spółka jawna na wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Skarżąca Spółka wezwana do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z dnia 2 listopada 2021 r. sygn. akt I SPP/Go 80/21 Referendarz sądowy odmówił jej przyznania prawa pomocy, natomiast postanowieniem z dnia 11 stycznia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim utrzymał w mocy ww. postanowienie referendarza. W związku z powyższym, pismem z dnia 3 lutego 2022 r, wezwano skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w niniejszej sprawie. W odpowiedzi skarżąca ponownie wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z 31 maja 2022 r. sygn. akt I SPP/Go 12/22 Referendarz sądowy odmówił stronie przyznania prawa pomocy, natomiast postanowieniem z dnia 12 lipca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim utrzymał w mocy ww. postanowienie referendarza. Następnie zarządzeniem z dnia 17 sierpnia 2022 r. Referendarz sądowy zarządził ściągnięcie od skarżącej Spółki kwoty 100 zł tytułem nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej. Na ww. zarządzenie skarżąca złożyła sprzeciw. Jednocześnie wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych - opłaty kancelaryjnej. W wyniku rozpoznania sprzeciwu, postanowieniem z dnia 4 października 2022 r. Sąd zarządził ściągnięcie od skarżącej Spółki kwotę 100 zł tytułem nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej. W niniejszej sprawie wyrok tut. Sądu stał się prawomocny od dnia 1 marca 2022 r. Z uwagi na powyższe należy uznać, że na obecnym etapie postępowania rozpoznanie kolejnego wniosku skarżącej Spółki o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne. W myśl bowiem art. 243 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022r. poz. 329 - dalej: "P.p.s.a."), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Oznacza to, że o prawo pomocy może ubiegać się tylko i wyłącznie strona (lub uczestnik postępowania na prawach strony) i tylko w toku postępowania sądowego (lub przed jego wszczęciem). Tymczasem w niniejszej sprawie postępowanie zostało już prawomocnie zakończone. Zgodnie zaś z art. 249a P.p.s.a., jeżeli rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Zauważyć nadto należy, że skarżąca trzykrotnie w niniejszej sprawie ubiegała się o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym m.in. zwolnienie od obowiązku uiszczenia przedmiotowej opłaty kancelaryjnej, i na skutek nieprzedłożenia wymaganych dokumentów, wnioski te rozpoznane zostały odmownie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 249a oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.