I SPP/Go 81/19

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim – Damian Bronowicki po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z.O. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności rolno – środowiskowo – klimatycznej na 2018 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Z.O. złożyła skargę na wymienioną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Wraz ze skargą wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Uzasadniając swój wniosek podniosła, że jest osobą niepełnosprawną. Nie ma dostępu do Internetu co generuje dodatkowe koszty związane z postępowaniem przed organem. Z zawartego w formularzu PPF oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że mieszka wraz z synem w jego domu. Jest właścicielką łąk i pastwisk o łącznej powierzchni 3,10 ha i wartości około 40.000 zł. Posiada oszczędności w wysokości 17.155 zł. Jedynym dochodem jej gospodarstwa domowego jest emerytura w wysokości 1800 zł netto. Wśród zobowiązań i stałych wydatków wskazała kwotę 600 zł bez sprecyzowania celu na jaki jest wydatkowana. Zgodnie z art. 245 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. - dalej: "P.p.s.a.") prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. radcy prawnego. Z kolei, stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje, jeżeli osoba występująca z wnioskiem wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W przypadku przyznania prawa pomocy koszty postępowania sądowego pokrywane są z budżetu państwa, korzystanie z niej powinno mieć miejsce jedynie w przypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, gdy wnioskodawca rzeczywiście nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania. Stosując prawo pomocy, nie można bowiem chronić, czy też wzbogacać majątku osób prywatnych, gdyż celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie dostępu do sądu osobom, którym brak jest środków finansowych na zaspokojenie swoich podstawowych potrzeb życiowych, i poniesienie w takiej sytuacji kosztów sądowych. Zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy powinna być rozpatrywana z jednej strony z uwzględnieniem wysokości obciążeń finansowych, jakie strona skarżąca musi ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej zaś strony z uwzględnieniem jej możliwości finansowych. Skarżąca domaga się przyznania prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. Na chwilę obecną, jedyną opłatą niezbędną dla skutecznego zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego jest wpis od skargi. W niniejszej sprawie wysokość wpisu od skargi wynosi 200 zł, zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze. zm.). Oceniając przedstawioną w formularzu PPF sytuację majątkową skarżącej, stwierdzić należy, że jest ona w stanie uiścić powyższą kwotę. Zgromadzone przez skarżącą oszczędności (17.155 zł) wielokrotnie przewyższają wysokość wpisu sądowego wymaganego w niniejszej sprawie. Z tych samych powodów nie jest zasadne ustanowienie dla skarżącej radcy prawnego. Przyznanie stronie prawa pomocy w postaci ustanowienia pełnomocnika uzależnione jest od wykazania przez nią przesłanek, o których mowa w art. 246 P.p.s.a. Możliwość ponoszenia kosztów sądowych chociażby w części wyklucza możliwość przyznania tej formy prawa pomocy. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.