I SPP/Go 90/19

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim – Damian Bronowicki po rozpoznaniu w dniu 10 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.A. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu spółki z o.o. za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do czerwca 2014 r. oraz od września do listopada 2014 r. wraz z należnymi odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. A.A. wniósł skargę na wymienioną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 500 zł wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku podniósł jedynie, że nie jest w stanie ponieść kosztów bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z oświadczeniem o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący mieszka wraz z konkubiną i pasierbicą. Jest właścicielem mieszkania o powierzchni 63m2 i wartości około 100.000 zł. Nie posiada oszczędności, papierów wartościowych i innych praw majątkowych, wierzytelności oraz przedmiotów wartościowych. Na dochody jego gospodarstwa domowego składa się wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę wnioskodawcy w wysokości 500 zł oraz konkubiny w wysokości 3.500 zł. Wśród zobowiązań i stałych wydatków wnioskodawca wskazał koszty leczenia córki konkubiny 1000 zł, kredyt hipoteczny 511 zł, kredyty gotówkowe 1.759 zł, rata za telewizor 120 zł, rata za pralkę 104 zł, światło 60 zł, gaz 58 zł. Ponieważ treść powyższego oświadczenia oraz załączonych dokumentów była niewystarczająca do ustalenia rzeczywistych zdolności płatniczych skarżącego, wezwano go do nadesłania: dokumentów potwierdzających źródło i wysokość dochodów, oświadczenia czy jest żonaty, dokumentów potwierdzających wysokość dochodów żony, kopii rocznego zeznania podatkowego za 2018 r., kopii wyciągów ze wszystkich kont bankowych za okres ostatnich 3 miesięcy. W odpowiedzi skarżący poinformował, że jest rozwodnikiem oraz kopię umowy o pracę wraz z zaświadczeniem o zarobkach za ostatnie 3 miesiące. Stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – powoływanej dalej jako P.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej: "P.p.s.a.") prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje, jeżeli osoba występująca z wnioskiem wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zawarty w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. zwrot "gdy wykaże" oznacza, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się on w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy, zaś zwrot "może być przyznane" wskazuje na fakultatywny charakter orzeczenia o przyznaniu prawa pomocy. Przy spełnieniu przesłanek przewidzianych w wymienionym przepisie, sąd bowiem może, ale nie musi, przyznać wnioskowaną pomoc, gdy uzna, że zachodzi taka potrzeba w świetle zapewnienia stronie realizacji prawa do sądu. W ocenie orzekającego wnioskodawca nie wykazał, że spełnia przesłanki przyznania mu prawa pomocy. Wskazać bowiem należy, że pomimo wezwania nie nadesłał zeznania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. ani wyciągów z posiadanych kont bankowych. Uniemożliwia to ocenę, czy posiada oszczędności oraz czy jedynym źródłem dochodów jest wskazana przez niego umowa o pracę. Odmowę nadesłania żądanych dokumentów należy odczytać jako niechęć skarżącego do ujawnienia swojej rzeczywistej sytuacji majątkowej. Jest to równoznaczne z brakiem woli wykazania, że w jego przypadku zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji. Na zakończenie wskazać należy, że odmowa przyznania prawa pomocy nie pozbawia strony prawa do złożenia ponownego wniosku w tym zakresie i przedstawienia swojej sytuacji finansowej w sposób bardziej kompleksowy.