I SPP/Go 90/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu skarżącego od postanowienia referendarza sądowego z dnia 21 grudnia 2020 r. sygn. akt I SPP/Go 90/20 w sprawie ze skargi Ł.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania bez rozpatrzenia postanawia: odrzucić sprzeciw. Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2020 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim odmówił skarżącemu Ł.S. przyznania prawa pomocy. W terminie ustawowym, skarżącym wniósł sprzeciw na powyższe postanowienie. Na sprzeciwie brak było własnoręcznego podpisu skarżącego. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 13 stycznia 2021 r., wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego sprzeciwu przez jego własnoręczne podpisanie, ewentualnie nadesłanie podpisanego odpisu sprzeciwu, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu (art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Do wezwania dołączono kserokopię sprzeciwu. W odpowiedzi skarżący nadesłał sprzeciw zawierający kopię własnoręcznego podpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 259 § 1 p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, (w tym od postanowień referendarza sądowego co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy), strona może wnieść sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Z regulacji art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. wynika, że każde pismo strony – a wiec również środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu - powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, Sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 259 § 2 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł sprzeciw na postanowienie referendarza sądowego z 21 grudnia 2020 r. o odmowie przyznania prawa pomocy. Sprzeciw nie był opatrzony własnoręcznym podpisem skarżącego, a stanowił jedynie wydruk komputerowy. Trzeba bowiem zauważyć, że podpisem jest znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu (Hanna Knysiak-Molczyk (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 204-205). Z tego też powodu, skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu przez jego własnoręczne podpisanie, ewentualnie nadesłanie podpisanego odpisu sprzeciwu. Nadesłany przez skarżącego w odpowiedzi na wezwanie sprzeciw tego braku jednak nie usunął. Bo choć widnieje na nim podpis skarżącego, to jest to w istocie kserokopia sprzeciwu jak i widniejącego na nim podpisu. Ta zaś, nie może zostać uznana za odpis sprzeciwu, gdyż brak jej uwierzytelnienia. Bo choć odpisami mogą by fotokopie, to muszą one być uwierzytelnione (art. 47 § 2 p.p.s.a.). A zatem istotne jest to, by odpis był treściowo zgodny z oryginałem i poświadczony za zgodność przez upoważnioną do tego osobę (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 1348/10; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 251/17). W sytuacji, gdy w aktach brak oryginału własnoręcznie podpisanego sprzeciwu, a przesłana do sądu kserokopia nie została uwierzytelniona - a więc nie jest odpisem - to nie można uznać, że brak formalny sprzeciwu został usunięty. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 259 § 2 cyt. ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.