II SA/Go 10/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.D. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi J.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia przywrócić termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia do wyroku. Pismem z dnia [...] grudnia 2015r. J.D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w sprawie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Po rozprawie w dniu 16 marca 2016 r., w której skarżący nie brał udziału, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił w/w skargę. Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r., po zapoznaniu się w tym samym dniu z aktami sprawy, J.D. złożył do tutejszego Sądu wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wydanie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, iż nie otrzymał wezwania na rozprawę wyznaczoną na dzień 16 marca 2016 r., z uwagi na skierowanie jej na inny adres niż podany przez niego w skardze. Adres skarżącego to ul. [...], a wezwanie zostało skierowane na adres: ul. [...]. Skarżący podniósł, iż pomimo błędnego zawiadomienia o terminie rozprawy przyjęto fikcję prawidłowego doręczenia wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Wyjątek od w/w zasady przewiduje art. 86 § 1 p.p.s.a. w myśl, którego jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do treści przepisu art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a., aby w/w wniosek był skuteczny spełnione muszą zostać określone wymogi. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Należy podkreślić, iż brak winy po stronie podmiotu dokonującego czy zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej (o którym mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a.) stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Komentatorzy (Komentarz, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2007) zwracają uwagę, iż art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (por. postanowienie SN z 22 lipca 1999 r., I PKN 273/99, OSNAP 2000, nr 20, poz. 757). Orzecznictwo sądów wskazuje, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (por. postanowienie SN z 14 stycznia 1972 r., III CRN 448/71, OSPiKA 1972, nr 7-8, poz. 144; postanowienie SN z 29 października 1999 r., I CKN 556/98; postanowienie SN z 12 stycznia 1999 r., II UKN 667/98, OSNAP 2000, nr 12, poz. 6). Potwierdził to również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu wydanym w dniu 15 grudnia 2004 r., OZ 809/2004. Należy mieć na uwadze, iż przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowieniu WSA w Warszawie z 21 lutego 2006 r., I SAB/Wa 78/2005, Lex nr 192260). Powyższe oznacza, iż o braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody niedającej się przezwyciężyć. Konieczne jest zatem wskazanie we wniosku o przywrócenie terminu takich okoliczności, których wystąpienie nie leżało po stronie wnioskodawcy, a uniemożliwiło dopełnienie mu czynności procesowej w terminie. W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. Skarżący zachował przy tym wymogi formalne umożliwiające jego merytoryczne rozpoznanie. Wniosek złożony został w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, skarżący bowiem o zawiadomieniu o terminie rozprawy i okolicznościach wydania wyroku powziął wiedzę w dniu zapoznania się z aktami sprawy tj. 14 kwietnia 2016 r. Wniosek złożony zatem w siedzibie Sądu w tym samym dniu – 14 kwietnia 2016 r. jest złożony w terminie przewidzianym w treści art. 87 § 1 p.p.s.a. Ponadto w treści wniosku o przywrócenie skarżący wniósł o doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. Wskazaną przez skarżącego okolicznością uzasadniającą przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem stanowi skierowanie przesyłki zawierającej zawiadomienie o terminie rozprawy na błędny adres co spowodowało, że skarżący nie mając wiedzy o wydanym wyroku nie złożył też wniosku o sporządzenie od niego uzasadnienia. Zdaniem Sądu wniosek skarżącego należało uwzględnić. Z analizy akt sprawy wynika, iż skarżący jako adres do doręczeń podał w skardze: ul. [...], tymczasem - jak słusznie zwrócił uwagę skarżący - zawiadomienie o terminie rozprawy przesłane zostało do J.D. na adres ul. [...]. Przesyłka była dwukrotnie awizowana i została zwrócona do Sądu przez doręczyciela jako nie odebrana. Zawarta w art. 73 § 4 p.p.s.a. konstrukcja umożliwiająca pozostawienie w aktach przesyłek (podwójnie awizowanych i zwróconych przez doręczyciela) ze skutkiem doręczenia, jest fikcją prawną doręczenia opartą tylko na domniemaniu. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie ulega wątpliwości, iż zawiadomienie o terminie rozprawy skierowane zostało do skarżącego na błędny adres, stąd brak było podstaw do zastosowania tzw. Fikcji doręczenia. Wobec powyższego przytoczone przez skarżącego okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu przez skarżącego terminu do złożenia wniosku o doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem Sąd uznał za uprawdopodobnione. Mając powyższe na uwadze Sąd zgodnie z treścią art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.