II SA/Go 100/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi LK sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Uzasadnienie. Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., działając na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 46a ust. 7 pkt 4 i art. 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) oraz art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199 poz. 1227), w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) Burmistrz Miasta ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie węzła betoniarskiego do produkcji betonu w ilości ok. 360 ton na dobę przy ul. [...], działka numer [...]. W zakresie określenia rodzaju i miejsca realizacji przedsięwzięcia (pkt 1 decyzji) organ wskazał, że inwestycja polega na budowie węzła betoniarskiego do produkcji i dystrybucji betonu w ilości 150 m3/d tj. ok. 360 t/d, zgodnie z charakterystyką stanowiącą załącznik do niniejszej decyzji i zostanie ono zrealizowane w [...] na działce numer [...]. W punkcie II sentencji decyzji organ określił następujące warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich: 1. W celu ograniczenia uciążliwości hałasowej prace budowlane prowadzić w porze dziennej (miedzy 6.00 - 22.00). 2. Uporządkować plac budowy oraz wykonać prace rekultywacyjne tak, aby nie zmienić niwelety terenu. 3. Powstające w trakcie budowy oraz eksploatacji obiektu odpady należy segregować i gromadzić w przeznaczonych do tego szczelnych pojemnikach i sukcesywnie wywozić. 4. W trakcie budowy przewidzieć dostateczną ilość przenośnych toalet dla pracowników budowlanych. 5. Opłukiwać pojazdy opuszczające teren zakładu po załadowaniu betonem, aby nie powodować zanieczyszczenia dróg dojazdowych. 6. Eksploatacja przedsięwzięcia nie będzie powodować przekroczenia standardów jakości środowiska. 7. Przed oddaniem instalacji do użytku, uzyskać wszystkie wymagane prawem decyzje, określające zakres i warunki korzystania ze środowiska. W punkcie III sentencji decyzji organ określił następujące wymagania dotyczące ochrony środowiska, konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanymi : 1. w celu ograniczenia emisji zanieczyszczeń do powietrza - zorganizowanie procesu produkcji betonu w urządzenia hermetycznych; 2. w celu ograniczenia emisji zanieczyszczeń do powietrza - wykorzystanie filtrów workowych z oczyszczaniem ich sprężonym powietrzem umieszczonych na szczycie emitorów silosów magazynowych cementu i popiołu lotnego; 3. wprowadzanie powstających ścieków bytowych z obiektu do miejskiej kanalizacji sanitarnej (po uzyskaniu zgody właściciela kanalizacji); 4. wykorzystywanie wody z mycia urządzeń i pojazdów transportowych (gruch) do produkcji betonu (brak ścieków technologicznych); 5. odprowadzanie wód opadowych i roztopowych z nawierzchni utwardzonych poprzez wyprofilowanie terenu lub/i siecią kanalizacyjną do zbiornika żelbetowego 3-komorowego, otwartego w gruncie, wyposażonego w piaskownik, a następnie skierowanie wody do produkcji betonu, 6. odprowadzenie wód opadowych przekraczających potrzeby produkcji poprzez separator koalescencyjny do miejskiej kanalizacji deszczowej (po uzyskaniu zgody właściciela kanalizacji); 7. umieszczenie zbiorników przeznaczonych do gromadzenia domieszek w wannach zabezpieczających, umożliwiających zgromadzenie ewentualnych wycieków ze zbiorników. Jednocześnie w punkcie IV organ nałożył na wnioskodawcę obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej w zakresie klimatu akustycznego. Wskazał, iż pomiary hałasu należy przeprowadzić na granicy zabudowy mieszkaniowej niezwłocznie po oddaniu obiektu do użytkowania. Analizę należy przedstawić w formie pisemnej w terminie 30 dni od dnia zakończenia pomiarów. W przypadku stwierdzenia przekroczeń wartości dopuszczalnych poziomu hałasu należy zastosować dodatkowe środki ochrony. Nadto organ nałożył na wnioskodawcę obowiązek prowadzenia monitoringu poprawności działania filtrów na silosach. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż wnioskiem z dnia [...] marca.2008 M.D. działająca w imieniu L Sp. z o. o., zwróciła się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie węzła betoniarskiego do produkcji betonu w ilości ok. 360 ton na dobę przy ul. [...], działka numer [...]. Organ wyjaśnił, iż mocą art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199 poz. 1227), do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 144, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe. W związku z tym, sprawa podlegała rozpatrzeniu na mocy i zgodnie z ustawą z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r. Nr 25 poz. 150 ze zm. w brzmieniu obowiązującym do dnia 15.11 .2008r.). Zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska, realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. l pkt l i 2 - jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach". Stosownie do brzmienia art. 46a ust. 7 pkt 4 w związku z art. 382 ust. l ustawy -Prawo ochrony środowiska organem właściwym do rozpoznania sprawy będącej przedmiotem niniejszej decyzji jest Burmistrz Miasta. W ocenie organu planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska (mogących wymagać raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko) - wymienione jest w § 3 ust, 1 pkt 21 ("instalacje do produkcji betonu w ilości nie mniejszej niż 15 ton na dobę") rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, póz. 2573 ze zmianami). Do wniosku załączone były informacje o przedsięwzięciu wymienione w art. 49 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska. W związku z tym, działając na podstawie art. 51 ust. 2 organ postanowieniem zobowiązał wnioskodawcę do sporządzenia i przedłożenia raportu oddziaływania na środowisko. Organ wyjaśnił, iż w toku postępowania wnioskodawca przedłożył raport oddziaływania na środowisko, który w oparciu o uwagi wniesione przez strony postępowania, oraz organy, z którymi dokonywano uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań podlegał uzupełnieniu. W tym zakresie organ podkreślił, iż zrealizowana została procedura uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizacje przedsięwzięcia z właściwymi organami, tj. ze Starostą oraz Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym, po każdej aktualizacji raportu. Wskazał także, iż w tym zakresie dopełniono obowiązków wynikających z art. 32 ustawy, określających zasady zapewnienia udziału społeczeństwa w postępowaniu w sprawie raportu oddziaływania na środowisko, z wyjątkiem ostatniego uzupełnienia raportu, bowiem czynność ta nie wiązała się ze zmianą dotychczasowej treści tego dokumentu i nie wnosiła nowych okoliczności do sprawy. Podkreślił także, iż uprzednio organ wydał dwie decyzje w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, które zostały wyeliminowane z obrotu prawnego w toku postępowania odwoławczego przeprowadzonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Uwagi podniesione w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego stanowiły również podstawę do uzupełnienia sporządzonego przez inwestora raportu oddziaływania na środowisko. Jednocześnie organ wskazał w uzasadnieniu decyzji, iż w dniu [...].01.2009 M.D. przedstawiła uzupełnienie raportu oraz odpowiedź na zagadnienia zawarte w postanowieniu z dnia [...].12.2008. W załączonym dokumencie opisano podmioty gospodarcze zlokalizowane w sąsiedztwie planowanej inwestycji. Bezpośrednio z planowanym przedsięwzięciem sąsiadują od strony wschodniej firma U Sp. z o.o. zajmująca się produkcją maszyn i urządzeń niezbędnych w procesie produkcji stolarki PCV, od strony zachodniej - Hurtownia C Sp. Jawna zajmująca się sprzedażą szyb i opon samochodowych oraz bieżącą naprawą pojazdów, od strony północnej oraz od strony południowej brak jest podmiotów gospodarczych, których działalność mogłaby się przyczynić do kumulowania zanieczyszczeń. Zakład H produkujący szkło hartowane zlokalizowany jest w dalszej odległości około 100 m od strony południowej. Autor raportu badając możliwość kumulowania się oddziaływań planowanego przedsięwzięcia z podmiotami już działającymi wziął pod uwagę możliwość kumulacji: zanieczyszczeń powstających podczas eksploatacji kotłowni (spalanie gazu i oleju opałowego), wód opadowych, hałasu, odpadów. W przypadku emisji pyłu ze zbiorników magazynowych, nie będzie występować kumulacja, gdyż substancja ta nie będzie emitowana z terenów sąsiednich z uwagi na charakter produkcji w tych zakładach. Z przeprowadzonej analizy wynika, iż po zrealizowaniu inwestycji nie wystąpi kumulacja oddziaływań na środowisko. Ponadto Inwestor wyjaśnił, iż założeniami, na których opierał się raport są dane technologiczne zawarte w katalogach dotyczących: recyklera do betonu firmy S oraz węzła betoniarskiego firmy T, oraz projektu technicznego węzła betoniarskiego. Na etapie przygotowywania wniosku o wydanie przedmiotowej decyzji nie były znane dokładne informacje o typach i rodzajach planowanych urządzeń. Dopiero podczas procedury przygotowywania raportu oparto się na danych katalogowych konkretnych urządzeń. W dniu [...].06.2009 r., po ponownym wezwaniu, pełnomocnik wnioskodawcy uzupełnił dokumenty w zakresie sporządzonego raportu oddziaływania na środowisko o oświadczenie autorów raportu, dotyczące różnic opisów i oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia zwłaszcza w zakresie emisji pyłów i gazów, zawartych w raporcie i kolejnych uzupełnieniach, a także wskazanie, iż planowane przedsięwzięcie nie będzie powodować przekroczeń wartości dopuszczalnych na terenie jak i poza terenem inwestycji. Pełnomocnik inwestora przedstawił także opinię urbanistyczną sporządzoną przez mgr inż. arch. K.G. (autorkę opracowania - Głównego Projektanta przedmiotowego planu), z której wynika, iż planowana inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto Pani G. wyjaśniła, iż ustalenia zawarte w planie dotyczące uciążliwości, dotyczą konieczności zachowania norm, wskazanych w przepisach odrębnych. Organ wskazał na wniesione przez uczestników postępowania wnioski i uwagi oraz dokonał ich oceny. Wyjaśnił, iż zgodnie z obliczeniami emisji zanieczyszczeń do powietrza zawartymi w raporcie opracowanym pod kierunkiem mgr inż. W.K., w trakcie pełnej eksploatacji węzła betoniarskiego nie będą występowały przekroczenia stężeń dopuszczalnych emitowanych zanieczyszczeń na terenie inwestora i poza tym terenem. Silosy będą napełniane pneumatycznie, bezpośrednio z samochodów poprzez przewody załadowcze za pomocą sprężarek powietrza. Przewody załadowcze wyposażone będą w zawór szybkiego odcinania, co umożliwia odcinanie przewodu załadowczego od cementowozu w momencie osiągnięcia stanu maksymalnego napełnienia silosu. Silosy wyposażone będą w urządzenia odpylające - filtry workowe z mechanicznym oczyszczaniem, dzięki czemu zmniejszy się emisja pyłu do wartości < 20 mg/m3, co zapewni emisje pyłów na poziomie 20 % wartości dopuszczalnych w powietrzu określonych w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 5 grudnia 2002r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2003 r. nr l poz. 12). W celu utrzymania skuteczności działania filtrów, inwestor został zobowiązany do prowadzenia monitoringu poprawności działania filtrów na silosach. Nadto wskazał, iż dostarczane na teren zakładu kruszywo będzie czyste, umyte w kopalni, w stanie wilgotnym, przez co będzie pozbawione substancji pylących. W procesie produkcyjnym nie będą stosowane żadne substancje, które mogłyby przyczynić się do powstawania kwaśnych deszczy, co mogłoby przyspieszyć starzenie sąsiednich budynków. Domieszki chemiczne stosowane w produkcji betonu są w postaci ciekłej, więc nie będą powodować zapylenia. Natomiast w celu ochrony ujęć wody oraz powierzchni ziemi przed zanieczyszczeniami powstającymi w trakcie mycia samochodów, organ wskazał, iż inwestor został zobowiązany do zastosowania separatora koalescencyjnego w obiegu wód. Ponadto wody opadowe będą przede wszystkim kierowane do produkcji betonu, a odprowadzanie zgromadzonych wód opadowych do miejskiej kanalizacji deszczowej odbywać się będzie sporadycznie, w przypadku ulewnych opadów oraz w sytuacji, gdy zakład nie będzie pracował. Organ wyjaśnił także, iż nie uwzględnił wniosku firm Hurtownia C Spółka Jawna oraz U Sp. z o. o. o przeanalizowanie komu i na jaki cel pierwotnie sprzedana została działka, na której planowana jest inwestycja, a kto ostatecznie i na jaki cel chce ją wykorzystać, gdyż nie jest to przedmiotem prowadzonego postępowania administracyjnego. Organ wyjaśnił, iż aby uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach nie trzeba nawet wykazywać się prawem własności do działki, na której planowane jest przedsięwzięcie. Przedmiotowe przedsięwzięcie planowane jest na działce położonej w strefie przemysłowej miasta i zgodne jest z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z kolei uwagi dotyczące braku wyszczególnienia w uzupełnieniu raportu ilości używanego do produkcji kruszywa, cementu, popiołów i innych komponentów, organ uznał za bezzasadne, gdyż wszelkie obliczenia emisji zostały wykonane przy pełnej eksploatacji wytwórni, czyli na poziomie produkcji 150 m /dobę. Ponadto w raporcie określono pojemność zasiek betonowych na piasek i kruszywo (5 sztuk zasiek, które zmieszczą każda do l 050 m3 kruszywa, 4 silosy do magazynowania cementu i popiołów lotnych o pój. 100 ton każdy) oraz ilość rozładowywanych samochodów oraz ich pojemność. Natomiast w informacji o planowanym przedsięwzięciu załączonym do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach podane zostały ilości wykorzystywanych: wody, energii, kruszywa, cementu oraz popiołu. Także twierdzenia co do emisji do atmosfery około 2,4 tony pyłów w ciągu doby tylko z cementu i popiołów, mimo zastosowanych filtrów, oraz zapylenie z kruszywa i innych komponentów, organ uznał, za nieprawdziwe i bezzasadne, bowiem wartości emisji pyłów do atmosfery zostały określone w pkt 5.2.4 Raportu oddziaływania na środowisko, a skuteczność zastosowanych filtrów gwarantowana jest przez producenta. W odpowiedzi na uwagi odnośnie niebezpieczeństwa przedostawania się kurzu i pyłu do hal produkcyjnych firmy wymagającej sterylnych warunków przy produkcji szkła, Burmistrz Miasta wyjaśnił, iż emisja kurzu oraz pyłu przy zastosowaniu wymienionych w sentencji decyzji zabezpieczeń, nie będzie powodować przekroczeń obowiązujących norm zarówno na terenie zakładu jak i poza nim oraz wyeliminuje wpływ pyłu z wytwórni betonu na działalność firmy produkującej szkło. Organ uznał również za nieuzasadnione zarzuty dotyczące niewiarygodności raportu spowodowanej użyciem określonych zwrotów takich jak " planowane jest", "przewiduje się". Ponadto ustosunkowując się do uwag S.K. odnośnie sposobu informowania stron, organ informuje, iż Kodeks postępowania administracyjnego nie zabrania używania określenia "do wiadomości". Zgodnie z art. 106 § 2 Kpa organ zawiadamia stronę o wystąpieniach kierowanych przez organ prowadzący sprawę do innych organów w celu zajęcia stanowiska. W związku z tym użycie określenia "do wiadomości" w przedmiotowym postępowaniu jest jak najbardziej uzasadnione i właściwe. Oprócz prawa strony do bycia zawiadamianym o wystąpieniach do innych organów o zajęcie stanowiska, strona ma prawo brać czynny udział w postępowaniu, a w szczególności być poinformowaną o podejmowanych działaniach urzędu, otrzymywać wydane postanowienia i składać na nie zażalenia, przedstawiać wnioski i dowody, wypowiedzieć się co do zebranych materiałów i dowodów na koniec postępowania. Organ podkreślił, iż strony biorące udział w postępowaniu korzystały z tych praw, o czym świadczy zebrana w niniejszej sprawie korespondencja. Biorąc powyższe pod uwagę organ przyjął, iż w prowadzonym postępowaniu stronom zapewniono czynny udział, a uwagi S.K. odnośnie formy informowania stron można uznać za bezzasadne. Organ wyjaśnił również, iż dla terenu, na którym ma być zlokalizowane przedsięwzięcie istnieje uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą Nr XXIX/34/01 Rady Miejskiej z dnia [...] lipca 2001 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa nr 32 póz. 401, z dnia [...] marca 2005 r. ze zmianą zatwierdzoną uchwałą Nr XLIII/54/06 Rady Miejskiej ch z dnia [...] października 2006r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa nr 3 póz. 45 z dnia [...] stycznia 2007 r. Organ I instancji wyjaśnił, iż analizował wszystkie zapisy planu obowiązującego dla terenu objętego wnioskiem. Zgodnie z nim działka, na której ma być zlokalizowane przedsięwzięcie oznaczona jest jako: tereny przemysłowe, składowe i budownictwa. Projektowane przedsięwzięcie jest z tym planem zgodne i spełnia następujące zasady zagospodarowania: • do produkcji betonu w 80% wykorzystywane będą surowce krajowe oraz stosowane będą nowoczesne proekologiczne technologie; • część placu o powierzchni około 1500 m2 przeznacza się do produkcji kruszywa, składowanie chemii przewiduje się w specjalnym kontenerze, beton na plac budów dostarczany będzie w specjalnych samochodach z pompami, samochody te będą garażowały na wydzielonym placu, przewiduje się również produkcję zbrojenia, jak również jego magazynowania w części placu pod wiatą, co jest zgodne z ustaleniami planu; • powierzchnia zabudowy wyniesie 57 % powierzchni działki; • maksymalna wysokość budynków biurowych, socjalnych oraz magazynów i wiat nie przekroczy 4,0 m, natomiast wysokość silosów, która wynosi około 15 m, jest określona wymogami technologicznymi, a więc także jest zgodna z zapisami planu; • na działce nie przewiduje się zakładowej stacji paliw, garaży itp.; • na działce nie przewiduje się stacji transformatorowej, zasilanie energetyczne odbywać się będzie poprzez instalację szafki przy granicy działki; • na działce zlokalizowane będą miejsca postojowe; • odpady poprodukcyjne gromadzone będą selektywnie w wyznaczonych miejscach; • na działce zostaną zlokalizowane sieci i urządzenia infrastruktury technicznej dla obsługi działki; • powierzchnia biologicznie czynna wynosić będzie 32 % powierzchni działki; • szafki przyłączy kabli energetycznych usytuowane będą na granicy działki; • odpady bytowe gromadzone będą w wyodrębnionym miejscu z łatwym dostępem komunikacyjnym; • ewentualne uciążliwości bądź szkodliwości dla środowiska naturalnego spowodowane przez obiekty i urządzenia nie wykroczą poza granice terenów, na których będą zlokalizowane; • wody opadowe i roztopowe zostaną skierowane do produkcji betonu; • prowadzona działalność produkcyjna nie będzie powodować uciążliwości dla działek sąsiednich oraz szkodliwości dla środowiska naturalnego. Ponadto Burmistrz Miasta wyjaśnił, iż uznał za strony właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z działką, na której planowana jest inwestycja, a także nieruchomości sąsiednie, czyli położone w pobliskim sąsiedztwie (te które nie posiadają wspólnej granicy z działką Inwestora, lecz oddziela je droga). Organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ustalając krąg osób, którym przysługuje przymiot strony, wziął pod uwagę dużą skalę przedsięwzięcia oraz jego rodzaj. Organ wskazał, iż spełnienie warunków i wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, wyeliminuje negatywne oddziaływanie planowanego obiektu na te działki oraz możliwość obniżenia ich wartości. Natomiast po dokonaniu szczegółowej analizy i oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko stwierdzono, iż: • skala i usytuowanie przedsięwzięcia nie powoduje negatywnego oddziaływania na środowisko i jednocześnie zostanie utrzymana zasada zrównoważonego rozwoju Miasta; • na przewidywanym do zajęcia pod lokalizację inwestycji obszarze nie występują siedliska zwierząt, pomniki przyrody, zabytki chronione oraz inne obszary podlegające ochronie; • najbliższy obszar chroniony Natura 2000 - Bory [...] położony jest w odległości ok. 5 km od terenu inwestycji, a realizowane przedsięwzięcie nie będzie miało negatywnego wpływu na ten obszar; • opisane technologie wykonywania robót nie wpływają negatywnie na środowisko; • realizacja inwestycji nie spowoduje naruszenia głównych elementów środowiska; • przedstawione formy zabezpieczeń i rozwiązań chroniących środowisko są wystarczające. Odwołanie od decyzji Burmistrza Miasta wniósł M.S. prowadzący Firmę Produkcyjno – Handlową H oraz U Sp. z o.o.. Odwołująca się spółka zarzuciła nie uwzględnienie przez organ zgłoszonych przez nią w toku postępowania uwag dotyczących planowanego przedsięwzięcia oraz wniosków wynikających z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...], w zakresie dokonania skumulowanych badań zanieczyszczeń pochodzących z sąsiednich działek, nadto - niezgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego. W ocenie odwołującej się spółki przedsięwzięcie nie jest zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego i narusza podstawowe zasady współżycia społecznego. Ponadto strona wskazała na brak opinii ornitologicznych, których konieczność sporządzenia jest uzasadniona z uwagi na okoliczność, iż na działce na której realizowana ma być inwestycja znajdują się siedliska lęgowe kuropatwy oraz zająca szaraka. Z kolei M.S. podniósł w odwołaniu zarzuty dotyczące niezgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz błędną ocenę organu zgromadzonych w tym zakresie dowodów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, powołując się na przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98 poz. 1071 ze zm.), decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił okoliczności sprawy i przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania. Organ wskazał na prawidłowość zastosowanych w sprawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 listopada 2008 r., stosownie do treści art. 153 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 25 poz. 150 ze zm.). Jednocześnie Kolegium podkreśliło, iż obowiązkiem organu odwoławczego jest uwzględnienie zmian stanu prawnego i faktycznego, jakie miały miejsce w czasie pomiędzy wydaniem decyzji organu I instancji, a datą rozpatrywania odwołania. Organ wskazał, iż rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 5 grudnia 2002 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2003 r. nr l, poz. 12) w dacie orzekania przez organ drugiej instancji utraciło moc. Akt ten wydany został na podstawie art. 222 ust. 2 stosowanej w niniejszym postępowaniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Jednakże, stosownie do art. 12 ust. l ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zmianie ustaw - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 88, poz. 587) dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane m.in. na podstawie ww. art. 222 ust. 2, zachowywały moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych, jednak nie dłużej niż przez 2 lata od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej z dnia 26 kwietnia 2007 r. Ustawa ta weszła w życie z dniem 19 sierpnia 2007 r., a zatem rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 5 grudnia 2002 r. utraciło moc obowiązującą z upływem dnia 19 sierpnia 2009 r., natomiast do chwili orzekania w niniejszym postępowaniu odwoławczym nie zostało wydane nowe rozporządzenie wykonawcze (art. 222 ust. 2 ustawy). W ocenie organu odwoławczego powyższe ustalenia prowadzą do wniosku, iż Raport o oddziaływaniu na środowisko dla przedsięwzięcia — budowa węzła betoniarskiego sporządzony w maju 2008 r. wraz z uzupełnieniem z [...].07.2008 r. oraz uzupełnieniem z [...].01.2009 r. - w zakresie analizy rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń w powietrzu dokonanej na podstawie ww. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2002 r. jest niezgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Zatem Raport w tym zakresie nie stanowi dowodu w sprawie. Waloru takiego nie posiadają wnioski wypływające z analizy zawartej w Raporcie, iż nie będą występowały przekroczenia obowiązujących norm zarówno na terenie zakładu jak i poza nim (w tym dotyczących emisji lotnego kurzu i pyłu). W dalszej kolejności skłania to, w ocenie organu II instancji, do wniosku, iż zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w niewyjaśnionych okolicznościach odnośnie rzeczywistej wielkości emisji zanieczyszczeń do powietrza, co w konsekwencji nie pozwala na dokonanie oceny zgodności lokalizacji zamierzenia z zapisami planu miejscowego. Tym samym, zdaniem organu odwoławczego, organ l instancji naruszył zasadę ogólną dochodzenia prawdy obiektywnej wyrażoną w art.. 7, 77 § l i 80 kpa, z której płynie nakaz podejmowania przez organ administracyjny wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Rozstrzygnięcie sprawy wymaga zatem uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, co uzasadnia i czyni koniecznym uchylenie zaskarżonej decyzji w całości z cofnięciem sprawy do organu I instancji, stosownie do art. 138 § 2 w związku z art. 15 Kpa. Jednocześnie Kolegium wskazało, iż ponownie rozpatrując sprawę, organ I instancji, po uzyskaniu Raportu uwzględniającego aktualny stan prawny, winien rozważyć i ocenić, a następnie umotywować w podjętej decyzji, zgodność lokalizacji zamierzonego przedsięwzięcia z zasadami zagospodarowania planu miejscowego dla przedmiotowego terenu (działka nr ewid. [...]), w szczególności w kontekście zapisów opartych na niezdefiniowanym pojęciu "szkodliwości dla środowiska naturalnego" oraz w relacji do wszystkich zarzutów zgłoszonych przez strony odwołujące się. Jak bowiem wskazał, kwestia rozumienia ww. terminu jest nadal otwarta, zważywszy, iż Stanowisko Rady Miejskiej z dnia [...] października 2009 r. wyrażone zostało w trybie "zwykłej" pisemnej wypowiedzi, zamiast w formie uchwały organu Gminy stanowiącego materię ustawowo mu przypisaną. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła L Sp. z o.o., zarzucając jej naruszenie przepisu art. 51 oraz art. 52 ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz przepisów prawa procesowego poprzez naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady praworządności i szybkości działania, jak również wydanie decyzji z naruszeniem art. 107 kpa. Jednocześnie strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła przewlekłość prowadzonego postępowania. W tym zakresie podkreśliła, iż organ odwoławczy z naruszeniem przepisów prawa skorzystał z instytucji uzupełnienia materiału dowodowego, na co pozwala art. 136 kpa. W ocenie skarżącej organ odwoławczy nie uwzględnił okoliczności, iż substancje jakie mogą być emitowane w powietrze przez planowaną wytwórnię betonu objęte są także innymi przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska, czyli - z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie standardów emisyjnych z instalacji (Dz. U. nr 260 poz. 2181) i rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 3 marca 2008 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. nr 47 poz. 281 ze zm.), które również stanowiły podstawę opracowania Raportu. Wartości emisji przyjęte we wskazanych przepisach aktów wykonawczych, w ocenie skarżącej, są identyczne z wartościami odniesienia, które były zamieszczone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 5 grudnia 2002 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu, w związku z czym wnioski jakie zawarto w raporcie nie ulegną zmianie, gdyż wartości dopuszczalne tam zawarte będą takie same. W ocenie skarżącej brak jest podstaw do odmowy przypisania sporządzonemu Raportowi charakteru dowodu. W tym zakresie ocena materiału dowodowego oraz wysnute przez organ odwoławczy na tej podstawie wnioski są nieuzasadnione i nie zgodne ze stanem rzeczywistym. Organ wydając zaskarżoną decyzję nie uwzględnił również faktu, iż w dacie orzekania nie zostało jeszcze wydane rozporządzenie w miejsce wyeliminowanego z obrotu rozporządzenia z 5 grudnia 2002 r. Skarżąca nie podzieliła również stanowiska Kolegium co do oceny zgodności przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, oraz wskazanych wątpliwości co do znaczenia pojęcia "szkodliwości" użytego w przepisach uchwały Rady Miejskiej którą ustalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie była zasadna. Stan prawny w rozpatrywanej sprawie ustalony został prawidłowo. Z dniem 15 listopada 2008r. weszła w życie ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199 poz. 1227). Stosownie do treści art. 153 ust. 1 wskazanej powyżej ustawy z dnia 3 października 2008 r., do spraw wszczętych na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 144, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. l, przepisy dotychczasowe. W rozpatrywanej sprawie wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia złożony został w dniu [...] marca 2008r., a postępowanie wszczęte na skutek tegoż wniosku - do dnia [...] listopada 2008r. (data wejścia w życie ustawy z dnia 3 pażdziernika 2008 r.) - nie zostało zakończone decyzją ostateczną. Stąd słuszne było stanowisko organów obydwu instancji, iż sprawa niniejsza podlegała rozpatrzeniu w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r. nr 25 poz. 150 ze zm. w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 listopada 2008r.) – zwaną dalej ustawą. Stosownie do treści art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy, realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Przy czym wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które dla tego przedsięwzięcia przeprowadza się jednokrotnie (art. 46 ust. 3 ust. ) Ust. 2 w/w artykułu zawiera definicję pojęcia "przedsięwzięcia". Przez przedsięwzięcie należy rozumieć zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin, wymagającą decyzji, o której mowa w ust. 4 pkt 2-9, lub zgłoszenia, o którym mowa w ust. 4a. W myśl art. 46 ust. 4 pkt 2 ustawy wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.11)). marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94, Nr 176, poz. 1238 i Nr 191, poz. 1374). Zgodnie z art. 46 a ust. 1 postępowanie w sprawie wydania dania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. Warunki formalne wniosku określa przepis art. 46 a ust. 4 ustawy. W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 46 ust. 3) określa się, analizuje i ocenia następujące okoliczności: 1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: a) środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, b) dobra materialne, c) zabytki, d) wzajemne oddziaływanie między czynnikami, o których mowa w lit. a-c, e) dostępność do złóż kopalin; 2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko; 3) wymagany zakres monitoringu (art. 47 ustawy). Postępowanie w powyższym zakresie przeprowadza organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 48 ust. 1 ). W ramach oceny oddziaływania sporządzany jest raport oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 51 Sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają: 1) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek może być stwierdzony na podstawie ust. 2; 3) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, dla których obowiązek może być stwierdzony na podstawie ust. 2. W przypadku przedsięwzięć, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 inwestor zobowiązany jest załączyć raport do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co wynika z treści przepisu art. 46a ust. 4 pkt 3. Natomiast w przypadku przedsięwzięć, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3, obowiązek sporządzenia raportu określa właściwy w sprawie organ w drodze postanowienia, określając jednocześnie zakres tego raportu (art. 51 ust. 2). Postanowienie w tym zakresie wydaje się po zasięgnięciu opinii organów wymienionych w art. 51 ust. 3 ustawy. W rozpatrywanej sprawie przedsięwzięcie zakwalifikowane zostało do grupy przedsięwzięć ujętych w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy, a więc mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Kwalifikacji dokonano zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz. U. z 2004 r. nr 257 poz. 2573). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 21 rozporządzenia, sporządzenia raportu mogą wymagać przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko – instalacje do produkcji betonu w ilości nie mniejszej niż 15 ton na dobę. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. na inwestora nałożony został obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz określono zakres raportu. Wymogi raportu określa przepis art. 52 ustawy. W przedłożonym do sprawy raporcie o oddziaływaniu na środowisko stwierdzono, że w trakcie eksploatacji węzła betoniarskiego do atmosfery będą emitowane pewne ilości dwutlenku azotu związanego z ruchem pojazdów i eksploatacją kotłowni, emitowane będą pyły z eksploatacji silosów cementu i popiołów lotnych i kotłowni oraz dwutlenek siarki i tlenek węgla związane z eksploatacją kotłowni (k – 5 raportu). W punkcie 3.5. Czystość powietrza i warunki klimatyczno – meteorologiczne, zawarto dane dotyczące dwutlenku azotu dwutlenku siarki oraz pyłu zawieszonego, których to pomiarów związków dokonano w punkcie pomiarowym zlokalizowanym najbliżej od miejsca lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Autor raportu stwierdził, że wskazane wartości stanowią niewielki procent wartości dopuszczalnych. W uzupełnieniu do raportu z dnia [...] lipca 2008 r. wyjaśniono, iż pomiary zanieczyszczenia powietrza wykonywane były w 2004r., przy ul [...], albowiem analizowany teren położony jest poza terenem objętym badaniami i dla którego nie przewiduje się lokalizacji pomiarów imisji ( k-22 uzupełnienia raportu). Powyższe zapisy raportu nie spełniają wymogu wynikającego z art. 52 ust. 1 pkt 1)c) ustawy, zgodnie z którym raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać, z zastrzeżeniem ust. 1a, opis planowanego przedsięwzięcia, a w szczególności przewidywane wielkości emisji, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia. Z wyrażnego brzmienia przytoczonego tu przepisu ustawy, który nie nasuwa wątpliwości interpretacyjnych wynika, że raport winien zawierać dane dotyczące przewidywanych wielkości emisji, jakie wynikać będą z funkcjonowania danego przedsięwzięcia. Skoro zatem w raporcie określono rodzaje związków chemicznych jakie emitowane będą do atmosfery, czyli dwutlenek azotu, pyły i popioły lotne oraz dwutlenek siarki i tlenek węgla, to stosownie do treści wskazanego tu przepisu ustawy, należało określić jakie będą przewidywalne wielkości tychże substancji do atmosfery - w trakcie funkcjonowania przedsięwzięcia. Zamieszczenie w raporcie określonych danych pochodzących z 2004 r., których związku z przedmiotową inwestycją - autor raportu nie wykazał, a pochodzących z miejsca oddalonego od planowanego przedsięwzięcia (nie określono w jakiej odległości), nie wyjaśnia jaka jest przewidywana wielkość emisji danych substancji - w związku z funkcjonowaniem inwestycji. Powyższej kwestii nie wyjaśnia również zestawienie tych samych danych z danymi przeniesionymi wprost z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 5 grudnia 2002r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (DZ.U z 2002 r. Nr 1 poz. 12) (k- 14 raportu). Wprawdzie z uzupełnienia raportu wynika, że zastosowanie urządzeń filtracyjnych zapewni emisje pyłów na poziome 20 % wartości dopuszczalnych w powietrzu, ale w uzupełnieniu raportu nadal nie odniesiono się do wielkości emisji pozostałych substancji wymienionych w raporcie. Tym samym raport nie odpowiada na istotne w sprawie pytanie dotyczące wpływu inwestycji na środowisko w trakcie jego eksploatacji, w zakresie emisji substancji do atmosfery. W postępowaniu o ustalenie oddziaływania inwestycji na środowisko zasadnicze znaczenie ma dowód w postaci raportu oddziaływania na środowisko. O jego znaczeniu świadczą kazuistycznie uregulowane wymogi co do treści raportu, któremu to zagadnieniu nadano rangę ustawową (art. 52 ustawy). W ocenie Sądu nie można tracić z pola widzenia celu jakiemu służyć ma instytucja raportu o oddziaływaniu na środowisko. Raporty o oddziaływaniu na środowisko sporządzane są dla określonego rodzaju inwestycji, których oddziaływanie w części przypadków można uznać za negatywne. Stąd też wymóg rzetelnego, spełniającego ustawowe wymogi sporządzenia raportu. Raport, jak każdy dowód w postępowaniu administracyjnym, podlega ocenie organu właściwego w sprawie wydania decyzji środowiskowej. Raport, który nie spełnia wszystkich wymogów ustawy Prawo ochrony środowiska, nie może stanowić podstawy do wydania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Zauważyć należy, iż w raporcie sporządzonym w rozpatrywanej sprawie brak jest przedstawienia wariantów przedsięwzięcia, wymaganych na podstawie art. 52 ust. 1 pkt 3- 4 ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 433/08 wskazał, iż pominięcie aspektu środowiskowego poprzez brak rozważenia realizacji innych wariantów ze wskazaniem wpływu na środowisko, a także brak dostatecznego odniesienia się do kwestii oddziaływań skumulowanych oznacza, iż raport w tym zakresie nie może zostać uznany za spełniający wymogi ustawy Prawo ochrony środowiska. W konsekwencji raport taki nie może stanowić podstawy do wydania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Jednakże w orzecznictwie wskazuje się niekiedy, iż "obowiązek rozważenia rozwiązań alternatywnych w kontekście lokalizacji przedsięwzięcia (w zw. z treścią art. 52 ust. 1 pkt 3 ustawy) obejmuje wyłącznie sytuację, gdy w toku postępowania zostanie uprawdopodobnione, iż rozwiązania takie realnie istnieją.( Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2008 r., IV SA/Wa 2009/2007). Jak wynika z treści decyzji organ I instancji stwierdził zgodność przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr XXIX/34/01 Rady Miejskiej z dnia [...] lipca 2001 r. (Dz. Urz. Woj. nr 32 poz. 401) ze zmianą zatwierdzoną uchwałą z dnia [...] października 2006 r. nr XLIII/54/06 (Dz. Urz. Woj. Nr 3 poz. 45). Nadto w aktach znajduje się przedłożona przez stronę opinia urbanistyczna mgr inż. Ach. K.G., zgodnie z którą planowane przedsięwzięcie nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy uznał przeprowadzoną ocenę za niewystarczającą. W toku postępowania uzupełniającego przeprowadzonego przez Kolegium w trybie art. 136 kpa, organ odwoławczy uzyskał stanowisko Rady Miejskiej, które jednak nie ma wymaganej prawem formy uchwały ( organ kolegialny), w zakresie znaczenia pojęcia "szkodliwości", użytego w zapisach miejscowego planu. Organ odwoławczy nie dokonał oceny tego zagadnienia we własnym zakresie. W ocenie Sądu, celowe wydaje się podjęcie samodzielnej próby przez organ prowadzący postępowanie, prawidłowego zdefiniowania tegoż pojęcia w danej sprawie administracyjnej. W decyzji organu I instancji zawarto wynik postępowania z udziałem stron i społeczeństwa, w tym odniesienie się do wniesionych w toku postępowania uwag (art. 56 ust. 1b pkt 3, ust. 8). Jednakże brak jest w tej decyzji wskazania " ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu na środowisko"- art. 56 ust. 1b pkt 2 ustawy. Wskazania raportu zostały przywołane jedynie w zakresie odniesienia się do uwag wniesionych przez strony oraz omówienia uzupełnienia raportu przez wnioskodawcę. Jednocześnie na marginesie zaznaczyć należy, iż decyzja organu i instancji jest opatrzona pieczęcią okrągłą, natomiast charakterystyka, o której mowa w art. 56 ust. 3 ustawy, będąca załącznikiem do tej decyzji, zawiera jedynie podpis organu. Organ wskazał, iż jako organ II instancji obowiązany jest uwzględnić wszystkie zmiany stanu prawnego i faktycznego, które miały miejsce w czasie pomiędzy wydaniem decyzji przez organ I instancji, a datą rozpatrzenia odwołania, wskazując jednocześnie, iż w związku z utratą mocy obowiązującej rozporządzenia z dnia 5 grudnia 2002 r. w sprawie wartości odniesienia do niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. nr 2003 r. nr 1 poz. 12), z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Rozporządzenie to, na podstawie przepisu art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. nr 88 poz. 587) z dniem 20 sierpnia 2009 zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Zgodnie z tym przepisem dotychczasowe przepisy wykonawcze, wydane m. in. na podstawie art. 222 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska, zachowały moc obowiązującą do czasu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych, nie dłużej jednak niż 2 lata, od dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej. Tym samym istotnie w dacie wydania decyzji przez organ II instancji w/w rozporządzenie nie obowiązywało, a okoliczność ta ma o tyle istotne znaczenie, iż ocena zawarta w raporcie opiera się. m. in. na warunkach co do wielkości emisji określonych substancji do powietrza, wynikających z przepisów tego właśnie rozporządzenia. W oparciu o powyższą okoliczność organ doszedł do wniosku, iż raport o oddziaływaniu na środowisko wraz z uzupełnieniem w zakresie analizy zanieczyszczeń w powietrzu dokonanej na podstawie w/w rozporządzenia jest niezgodny z obowiązującymi przepisami prawa i tym samym nie stanowi dowodu w sprawie. Niewątpliwie podzielić należy pogląd, iż obowiązkiem organu odwoławczego jest uwzględnianie wszelkich zmian stanu faktycznego i prawnego jakie nastąpiły po dniu wydania decyzji przez organ I instancji. Stosownie do treści art. 6 k.p.a. organy administracyjne działają na podstawie przepisów prawa. Wskazać należy, iż sporne rozporządzenie z dnia 5 grudnia 2002 r. wydane zostało w oparciu o upoważnienie ustawowe wynikające z art. 222 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem w razie braku standardów emisyjnych i dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu ilości gazów lub pyłów dopuszczonych do wprowadzania do powietrza ustala się na poziomie niepowodującym przekroczeń: a) wartości odniesienia substancji w powietrzu, b) wartości odniesienia substancji zapachowych w powietrzu. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu. W ustępie 3 ustawodawca postanowił, iż w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zostaną ustalone: 1) warunki, w jakich ustala się wartości odniesienia, takie jak temperatura i ciśnienie; 2) oznaczenie numeryczne substancji pozwalające na jednoznaczną jej identyfikację; 3) okresy, dla których uśrednione są wartości odniesienia; 4) zróżnicowane poziomy substancji w powietrzu dla: a) terenu kraju z wyłączeniem obszarów ochrony uzdrowiskowej, b) (uchylona); c) obszarów ochrony uzdrowiskowej; 5) referencyjne metodyki modelowania poziomów substancji w powietrzu. Przepisy powyższe dotyczą sytuacji udzielenia pozwolenia na wprowadzenie do powietrza gazów lub pyłów z instalacji. Zmiany w zakresie procesów technologicznych mogących wywierać wpływ na jakość powietrza są tak znaczne, że obowiązujące przepisy prawa mogą za nimi nie nadążać. Ustawodawca wskazał ogólnie, że wartości te powinny zostać ustalone z uwzględnieniem wartości odniesienia substancji w powietrzu i wartości odniesienia substancji zapachowych w powietrzu. W związku z tym w celu uniknięcia wątpliwości w tym zakresie w art. 222 ust. 2 ustawy zobowiązano ministra właściwego do spraw środowiska do określenia w drodze rozporządzenia wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu. Wykonując to zobowiązanie, Minister Środowiska wydał rozporządzenie z dnia 5 grudnia 2002 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2003 r. Nr 1, poz. 12) (Komentarz do art. 222 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U.06.129.902), [w:] K. Gruszecki, Prawo ochrony środowiska. Komentarz, LEX, 2008, wyd. II.). W raporcie dokonano analizy emisji zanieczyszczeń na podstawie rozporządzenia z dnia 5 grudnia 2002 r. Powołane w raporcie rozporządzenie z dnia 3 marca 2008 r. oraz z dnia 20 grudnia 2005 r. także stanowiły podstawę opracowania. Określają one również dopuszczalne wartości emisji substancji do środowiska. Jednakże, analiza treści raportu dowodzi, że nie stanowiły one zasadniczego trzonu dokonanej w tym zakresie oceny. W tym kontekście istotnie raport nie odpowiada już zmienionemu stanowi prawnemu. Przy czym stwierdzenie to służyć ma skontrolowaniu tego dowodu pod kątem zgodności z obowiązującymi przepisami, z uwzględnieniem okoliczności, iż zasadniczy akt normatywny stanowiący podstawę analizy wyeliminowany został z obrotu prawnego. Wspomnieć jedynie należy, że w dniu 3 lutego 2010 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (DZ.U. z 2010 r. Nr 16 poz. 87), które nieco odmiennie reguluje kwestię wartości odniesienia dla substancji – ditlenek siarki (dwutlenek siarki) ( załącznik nr 1 poz.72), aniżeli miało to miejsce we wskazanym powyżej rozporządzeniu z dnia 5 grudnia 2002 r. Z powyższych względów, decyzję organu II instancji, która miała charakter kasacyjny i mocą której sprawę przekazano organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, należało uznać za odpowiadającą obowiązującemu porządkowi prawnemu. Dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skarga została oddalona.