II SA/Go 1001/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego w sprawie ze skargi M.S. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu. W dniu 11 października 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga M.S., reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] o zwolnieniu M.S. ze służby w Policji z dniem [...] czerwca 2017 r. W treści skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podkreślić należy, iż wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów, które do tego wykonania się nadają. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi, jak również wniosku o wstrzymanie wykonania jest rozkaz personalny w sprawie zwolnienia ze służby, który podlega wykonaniu, a zatem może być przedmiotem ochrony przewidzianej we wspomnianym na wstępie art. 61 § 3 p.p.s.a. Rozstrzygając wniosek w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym zauważyć należy, iż szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nie nastąpić lub nastąpić po długim czasie czy przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Tylko w sytuacji zaistnienia kumulatywnie obydwóch lub jednej z w/w przesłanek, Sąd ma podstawę do uwzględnienia wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Zasadnicze znaczenie dla oceny Sądu przy rozpoznawaniu przedmiotowego wniosku miał fakt, iż orzeczone zaskarżonym aktem zwolnienie ze służby zostało zrealizowane. W/w zwolnienie skarżącego ze służby nastąpiło bowiem z dniem określonym w rozstrzygnięciu organu tj. [...] czerwca 2017 r. Potwierdzeniem tego faktu jest m.in. świadectwo służby z dnia [...] czerwca 2017 r. (akta administracyjne sprawy). W takiej sytuacji skutek wynikający z kwestionowanej przez skarżącego orzeczenia już nastąpił, w związku z czym brak było podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej w toku przedmiotowego postępowania sądowego. Przesłanką bowiem zastosowania instytucji wstrzymania wykonania jest groźba wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Instytucja ta nie służy odwróceniu już zaistniałych następstw wykonania decyzji. W takiej sytuacji wstrzymanie wykonania orzeczenia staje się bezprzedmiotowe. Stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych w tym postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 59/08, z dnia 10 lipca 2009 r., sygn. akt I OZ 716/09, z dnia 27 lipca 2017 r., sygn. akt I OZ 1113/17. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.