II SA/Go 1005/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Miasta na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. W dniu 14 marca 2016 r. do Urzędu Miasta wpłynął wniosek P.Ł. o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie kserokopii delegacji służbowych (polecenie wyjazdu służbowego) wraz z rozliczeniem Burmistrza Miasta D.M. za okres od 3 czerwca 2013 r. do 14 marca 2016 r. Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] Burmistrz Miasta odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, podkreślając brak wskazania przez wnioskodawcę szczególnej istotności dla interesu publicznego informacji przetworzonej, której dotyczy wniosek. W wyniku odwołania złożonego przez P.Ł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie administracyjne oraz nakazał Burmistrzowi Miasta udostępnienie wnioskowanej informacji w terminie do 31 sierpnia 2017 r. Dnia 13 października 2017 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skarga Burmistrza Miasta na decyzję Kolegium, zarzucając naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 205 ze zm.) poprzez uznanie, wbrew twierdzeniom skarżącego, które legły u podstaw wydania decyzji odmownej, że żądanie informacji przetworzonych, których domaga się wnioskodawca, stanowią informacje szczególnie istotne dla interesu publicznego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania przed organem administracji oraz przed sądem administracyjnym. Ewentualnie wniósł o uchylenie wydanej przez SKO decyzji w zaskarżonym zakresie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, wobec konieczności przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego, w przedmiocie ustalenia czy udostępnienie żądanej przez P.Ł. informacji, jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, tj. dla efektywnego sprawowania mandatu radnego jednostki samorządu terytorialnego, które w ocenie Burmistrza Miasta, nie zostało przeprowadzone. Dodatkowo skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Samorządowe Kolegium Odwoławcze, odpowiadając na skargę, wniosło o jej odrzucenie, z uwagi na wniesienie jej przez organ, który rozpoznawał sprawę w postępowaniu administracyjnym w pierwszej instancji, a zatem który nie posiada legitymacji skargowej w rozumieniu art. 50 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd z urzędu zobligowany jest do badania wymogów formalnych skargi oraz jej dopuszczalności, zarówno z przyczyn podmiotowych, jak i przedmiotowych. Ocenie w tym względzie podlega między innymi czy skarga wniesiona została przez podmiot do tego uprawniony, czyli posiadający legitymację skargową. Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała ona udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.). Treść tego przepisu wskazuje, że prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego mają dwie kategorie podmiotów. Pierwszą stanowią te, którym przedmiotowe uprawnienie przysługuje dla ochrony ich interesu prawnego. Oznacza to, że akt, czynność, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (materialnego, procesowego). Ze skargą może zatem wystąpić, co do zasady, podmiot który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Natomiast druga kategoria uprawnionych do wniesienia skargi do sądu administracyjnego to podmioty instytucjonalne, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie ze względu na konieczność obrony również obiektywnego porządku prawnego. Mając na uwadze treść cytowanego przepisu Sąd uznał, iż na gruncie przedmiotowej sprawy Burmistrzowi Miasta nie przysługuje legitymacja skargowa do kwestionowania wydanej przez SKO decyzji z dnia [...] lipca 2017 r. uchylającej zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta w całości i umarzającej postępowanie administracyjne oraz nakazującej Burmistrzowi Miasta udostępnienie wnioskowanej informacji w terminie do 31 sierpnia 2017 r. Na gruncie rozpoznawanej sprawy Burmistrz Miasta wydał jako organ I instancji decyzję z dnia [...] czerwca 2017 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Fakt ten zdaniem Sądu wyklucza legitymację skargową Burmistrza Miasta w tej sprawie. W orzecznictwie i piśmiennictwie powszechnie wskazuje się ponadto, że organ, który w pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie w sprawie (postanowienie, decyzję) nie jest uprawniony do wniesienia w tej sprawie skargi do sądu administracyjnego, chociażby sprawa dotyczyła jego interesu prawnego lub reprezentowanego przez niego podmiotu. Podkreśla się również, że w jednym postępowaniu nie może mieć miejsce łączenie funkcji procesowych organu prowadzącego postępowanie i strony tego postępowania (por. wyroki NSA sygn. akt I OSK 386/05 i I OSK 931/07, postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 1997 r. sygn. akt IV SA 802/19995 ONSA 1997/4/179, uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r. OPS 1/03 ONSA 2003//4/15). W tej sytuacji w ocenie Sądu rola skarżącego jako podmiotu wydającego decyzję w postępowaniu skończyła się z chwilą wydania przez ten podmiot zindywidualizowanego aktu prawnego (w niniejszej sprawie decyzji) skierowanego w stosunku do podmiotu znajdującego się na zewnątrz administracji publicznej. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 p.p.s.a., skargę Burmistrza Miasta, jako organu pierwszej instancji, należało odrzucić z uwagi na brak legitymacji skargowej w przedmiotowym postępowaniu sądowym.