II SA/Go 101/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2012 r. sprawy ze skargi B.D., A.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku z [...] stycznia 2011 r., przyznano B. i A. małżonkom D. dodatek mieszkaniowy w wysokości 119,20 zł miesięcznie, w tym ryczałt za brak CO i/lub CW i/lub instalacji gazu przewodowego w wysokości 53,47 zł, na okres od [...] lutego 2011 r. do [...] lipca 2011 r. Decyzję odebrała osobiście B.D. w dniu 18 stycznia 2011 r. Od decyzji nie wniesiono odwołania. Postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. organ administracji z urzędu wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej powyższą decyzją ostateczną, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z uzyskaniem od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych informacji o otrzymywaniu przez B.D. renty socjalnej o nr [...] przyznanej od [...] października 2003 r. na stałe. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], Prezydent Miasta., na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 7 ust. 1 i 5 w związku z art. 3 ust. 3, art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), uchylił powyższą decyzję z dnia [...] stycznia 2011 r. o przyznaniu dodatku mieszkaniowego B. i A.D. i orzekł nie przyznać dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż we wniosku z [...] stycznia 2011r. o przyznanie dodatku mieszkaniowego na lokal mieszkalny przy ulicy [...] o powierzchni użytkowej - 33,51 m2, B. i A.D. wskazali wydatki na lokal za ostatni miesiąc w wysokości 121,82 zł. Wnioskodawcy podali w deklaracji, iż łączny dochód ich dwuosobowego gospodarstwa domowego za okres X, XI, XII 2010 r. wyniósł 2.543,31 zł tj. dochód z tytułu emerytury A.D.. B.D. nie osiągnęła żadnego dochodu, nie pracowała. Po rozpatrzeniu wniosku wydano decyzję [...] z dnia 2011.01. [...] przyznającą dodatek mieszkaniowy w wysokości 119,20 zł, na okres od [...] lutego do [...] lipca 2011 r. W dniu [...] września 2011 r. Wydział Spraw Społecznych Urzędu Miasta otrzymał kserokopię decyzji wydanej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział z dnia [...] marca 2011 r. o podwyższeniu renty znak: [...] przysługującej B.D.. Organ administracji uznał, że powyższa informacja może mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy zakończonej ww. decyzją ostateczną, z uwagi na treść art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych definiującego zakres ustalenia dochodu dla potrzeb niniejszego świadczenia. Wobec powyższego organ wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział z wnioskiem o udostępnienie danych ze zbioru danych osobowych o podanie informacji od kiedy i w jakiej wysokości B.D. przysługuje renta socjalna. W odpowiedzi ZUS Oddział, w piśmie z dnia [...] października 2011 r. podał, że B.D. pobiera rentę socjalną o numerze [...] przyznaną od [...] października 2003 r. na stałe. Organ rentowy wskazał także wysokość pobieranego świadczenia w okresie do września 2011 r., w tym od 03/2010 do 02/2011 po 593,28 zł, od 03/2011 do 09/2011 po 611,67 zł. Na tej podstawie organ ustalił, że w miesiącach objętych deklaracją o dochodach, tj. w X, XI, XII 2010r. B.D. pobierała rentę socjalną w wysokości po 593,28 zł miesięcznie, co stanowiło podstawę do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z [...] stycznia 2011 r. [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W wyniku wznowionego postępowania organ ustalił, że dodatek mieszkaniowy przyznany powyższą decyzją przyznano na podstawie nieprawdziwych danych, albowiem w deklaracji o wysokości dochodów gospodarstwa domowego wnioskodawcy nie wykazali dochodów B.D. z tytułu renty socjalnej, mimo takiego obowiązku określonego w art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Zatem na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylono decyzję dotychczasową, gdyż stwierdzono istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt. 5 K.p.a. Rozpatrując ponownie wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego z [...] stycznia 2011r. organ ustalił faktyczną wysokość dochodu gospodarstwa domowego doliczając do dochodu wykazanego w deklaracji dochód osiągnięty przez B.D. z tytułu renty socjalnej w wysokości 1.779,84 zł. Łączny dochód 2-osobowego gospodarstwa domowego za okres pełnych trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku, tj. za miesiąc X, XI, XII 2010 r. wyniósł 4.323,15 zł. Organ wskazał, iż na podstawie art. 7 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dodatku mieszkaniowego nie przyznaje się, gdyż jest on mniejszy niż 2% najniższej emerytury. Do decyzji dołączono wyliczenie. Dodatkowo organ przywołał treść art. 7 ust. 9 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Pismami z dnia [...] listopada 2011 r. B.D. oraz A.D. wnieśli odwołania od "wszystkich decyzji wydanych na ich niekorzyść", wskazując, iż nie wiedzieli, że renta socjalna winna zostać wykazana jako dochód do wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Odwołujący się wskazali, iż B.D. jest analfabetką. Podkreślili, że oni nie oszukiwali przy składaniu wniosków o dodatek mieszkaniowy, a urzędnicy wiedzieli o rencie socjalnej wnioskodawczyni, więc powinni odmówić przyjęcia wniosku. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania Administracyjnego oraz art. 2, art. 3 oraz art. 6 i art. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71 poz. 734, ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną odwołaniem decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał ustalony stan faktyczny sprawy. Stwierdził, że organ pierwszej instancji po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego ustalił, że stronie przyznano dodatek mieszkaniowy w oparciu o nieprawdziwe dane zawarte w deklaracji o dochodach, gdyż jak wynika z pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2011r. B.D. w okresie X, XI, XII 2010r. otrzymywała rentę socjalną w kwocie po 593,28 zł miesięcznie. Wysokość tego świadczenia nie została wykazana w deklaracji o dochodach z dnia [...] stycznia 2011r., mimo że deklaracja zawiera definicję dochodu i w związku z tym strony miały możliwość zapoznania się z jej treścią. Organ odwoławczy wskazał, iż w oparciu o przepis art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., organ I instancji uchylił decyzję dotychczasową z dnia 12 stycznia 2011r., gdyż stwierdził istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i wydał nową decyzję orzekającą o istocie sprawy, tj. odmówił stronom przyznania dodatku mieszkaniowego. Orzekając o istocie sprawy organ działał na podstawie zacytowanych w decyzji przepisów ustawy o dodatkach mieszkaniowych i danych zawartych we wniosku stron oraz uwzględnił zweryfikowane dane o ich dochodach. Do dochodu za miesiące X, XI, XII 2010r. wskazał emeryturę A.D. w kwocie 2.543,31 zł i rentę socjalną B.D. w kwocie 1.779,84 zł łącznie 4.323,15 zł. Pozostałe dane nie uległy zmianie. Organ odwoławczy przedstawił szczegółowo sposób wyliczenia dodatku mieszkaniowego, uwzględniając ryczałt za brak centralnego ogrzewania i centralnie dostarczanej ciepłej wody łącznie w kwocie 99,11 zł. Wysokość dodatku mieszkaniowego wynika z następującego wyliczenia: 220,93-0,15x1441,05 = 4,77 Zgodnie z art. 7 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dodatku mieszkaniowego nie przyznaje się, jeżeli jego kwota byłaby niższa niż 2% kwoty najniższej emerytury w dniu wydania decyzji. W dacie wydania decyzji najniższa emerytura wynosi 720,53 zł. Rozpatrując sprawę Kolegium nie uwzględniło zarzutów odwołania dotyczących analfabetyzmu B.D., albowiem wniosek o dodatek mieszkaniowy złożyli Państwo B. i A.D.. B. i A. małżonkowie D. w ustawowym terminie wnieśli na powyższą decyzję (oraz 8 innych decyzji SKO) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Strony wskazały, iż decyzje są dla nich bardzo krzywdzące ponieważ urzędnicy nie poinformowali B.D. przy składaniu wniosku o dodatek mieszkaniowy, że postępuje źle nie wpisując renty socjalnej. Przeciwnie informowali, iż skarżąca nie musi jej podawać, a później okazało się, że "tylko przymykali oko". Skarżąca podobnie jak w odwołaniu podniosła, iż jest analfabetką i nigdy nie chodziła do szkoły, jest osobą upośledzoną umysłowo. W ocenie skarżących urzędnicy oraz Prezydent Miasta skrzywdzili ich bowiem wiedzieli o rencie socjalnej, a mimo tego nie poinformowali, że w związku z tym nie należy się dodatek mieszkaniowy. Skarżący podnieśli, iż ich niewielki dochód nie umożliwia zwrotu nałożonych na nich kwot. Tym bardziej, iż obowiązek zwrotu spowodowany jest zaniedbaniem urzędników, którzy przy ubieganiu się o dodatek mieszkaniowy nie poinformowali nieświadomej strony, że dodatek nie przysługuje od kiedy uzyskała rentę socjalną. Skarżący wskazali, że ponownie o dodatek mieszkaniowy się nie ubiegają, jednocześnie proszą o umorzenie nałożonych na nich kwot pieniężnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kognicji sądów administracyjnych określa art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), w myśl którego sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta dokonywana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd dokonując kontroli stosownie do powyższych założeń uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, zaś w toku postępowania poprzedzającego jej wydanie nie doszło do takiego uchybienia przepisom proceduralnym, które w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm., zwanej dalej P.p.s.a.), skutkowałoby uchyleniem decyzji. Podstawową kwestią dla rozpoznania niniejszej sprawy jest problematyka związana ze wznowieniem postępowania, a w szczególności trafność zastosowanego w sprawie art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn.zm.), przywoływanej dalej jako: "K.p.a." Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego (B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego" Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2005, str. 620). Enumeratywnie wymienione podstawy wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 k.p.a. nakazują organom dokonywanie ich precyzyjnej interpretacji, zwłaszcza, iż wznowienie postępowania jest szczególnym nadzwyczajnym trybem weryfikacji decyzji ostatecznych. W sytuacji gdy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ administracji państwowej stwierdzi, że przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła, to kolejnym etapem winno być przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy będącej przedmiotem weryfikowanej decyzji ostatecznej. W rezultacie w wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego organ wydaje decyzję, w której zgodnie z art. 151 K.p.a.: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 K.p.a., organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Nie uchyla się też decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 §2 K.p.a.). Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że organ prawidłowo postanowieniem z dnia 12 października 2011 r. wznowił, zgodnie z art. 149 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., postępowanie administracyjne w sprawie przyznania B. i A.D. dodatku mieszkaniowego zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2011r. nr [...]. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. wznawia się postępowanie zakończone decyzją ostateczną, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Cytowany przepis wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej, nadto te okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że organ nimi nie dysponował i nie były mu wcześniej znane. Z akt sprawy wynika, iż składając [...] stycznia 2011 r. wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego B. i A.D. oświadczyli, iż w okresie obejmującym X, XI i XII 2010 r. dochody ich dwuosobowego gospodarstwa domowego wyniosły łącznie 2543,31 zł z tytułu emerytury A.D.. W deklaracji przy danych B.D. jako źródło dochodu podano: "nigdy nie pracowała", wysokość dochodu: "0". Deklaracja została podpisana przez A.D. własnoręcznie, natomiast B.D. przy oznaczeniu swojego imienia i nazwiska własnoręcznie parafowała (osoba niepiśmienna). Niespornym pozostaje, że skarżąca B.D. otrzymuje rentę socjalną na podstawie decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nr [...] od [...] października 2003 r. na stałe. Dochody te nie zostały przez skarżących ujawnione we wniosku z [...] stycznia 2011 r. o przyznanie dodatku mieszkaniowego, stanowiącym podstawę do ustalenia wysokości dodatku mieszkaniowego przyznanego decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. na okres od [...] lutego 2011 r. do [...] lipca 2011 r. Organy poza przytoczeniem przepisu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. nie wskazały jednoznacznie co uznały za przesłankę wznowienia postępowania w sprawie, jednakże analiza treści decyzji organów administracji wskazuje, że podstawę wznowienia postępowania organy wywiodły z informacji od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o pobieraniu przez B.D. renty socjalnej – czyli uzyskiwaniu dochodu. Organ pierwszej instancji podaje, iż informację uzyskał z decyzji ZUS z dnia [...] marca 2011 r. o podwyższeniu renty socjalnej, w następstwie czego zwrócił się do ZUS o podanie informacji na temat pobieranego przez skarżącą świadczenia. W aktach administracyjnych znajduje się potwierdzona za zgodność z oryginałem kopia zaświadczenia nr [...] wystawionego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział z dnia [...] października 2011 r., w odpowiedzi na zapytanie Wydziału Spraw Społecznych Urzędu Miasta. Zaświadczenie to potwierdza, że B.D. pobiera rentę socjalną przyznaną decyzją ZUS od [...] października 2003 r. na stałe i wskazuje wysokość pobieranego świadczenia rentowego. Zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości, wypłacania oraz ewentualnego zwrotu dodatków mieszkaniowych reguluje ustawa z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatku mieszkaniowym (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) zwanej dalej "ustawą". W myśl art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy, według stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji organów pierwszej i drugiej instancji, dodatek mieszkaniowy przysługuje m.in. najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych. Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 ustawy, stanowiącym podstawę materialnoprawną decyzji wydanych w niniejszej sprawie, dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. Wobec powyższego w sytuacji, kiedy po wydaniu decyzji ostatecznej, okazało się że dochody które stanowiły podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego były wyższe od wykazanych we wniosku skarżących złożonym w dniu [...] stycznia 2011r. i uwzględnionych przez organ I instancji przy wydawaniu decyzji z dnia [...] stycznia 2011r., zaistniały podstawy do wznowienia postępowania i rozstrzygnięcia na nowo o istocie sprawy, tj. ustalenia prawa do dodatku mieszkaniowego i jego ewentualnej skorygowanej wysokości. Wyszła bowiem na jaw nowa istotna dla sprawy okoliczność, która istniała w dacie wydania decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 2011 r. Z akt sprawy nie wynika, iżby okoliczność ta była znana organowi orzekającemu przy wydaniu decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego. We wniosku o przyznanie dodatku z [...] stycznia 2011 r., ani w deklaracji dochód B.D. z tytułu renty socjalnej nie został wykazany. Brak jest w aktach sprawy innych dowodów potwierdzających zarzuty skarżących, że organ posiadał wiedzę o uzyskiwaniu przez B.D. renty socjalnej i jej wysokości. Świadczenie to jest przyznawane wszakże decyzją innego organu niż Prezydent Miasta. Nie można zatem uznać, że okoliczność ta była znana z urzędu organowi właściwemu w sprawach przyznawania dodatków mieszkaniowych. Ponadto z akt administracyjnych innych spraw przedłożonych Sądowi przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wraz ze skargą (pismo obejmowało skargi na 9 decyzji) nie wynika, iżby przed wydaniem decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego organ posiadał wiedzę o uzyskiwaniu przez B.D. dochodu z tytułu renty socjalnej. Zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy, za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r. Treść cytowanych wyżej przepisów wskazuje, że otrzymywana przez skarżącą renta socjalna jest świadczeniem, które podlega uwzględnieniu przy obliczaniu dochodu dla potrzeb ustalania dodatku mieszkaniowego. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy, działając zgodnie z zasadami sformułowanymi w art. 7 i 77 § 1 K.p.a., wnikliwie zbadały wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy (wysokość uzyskanych w gospodarstwie domowym dochodów w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku (4.323,15 zł), wielkość powierzchni mieszkaniowej (33,51m2) i wyposażenie lokalu w określone instalacje, wydatki na utrzymanie lokalu ponoszone w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku (121,82 zł)) i prawidłowo dokonały wyliczenia przysługującego skarżącym dodatku mieszkaniowego w wysokości 4,77 zł, z uwzględnieniem przysługującego ryczałtu za brak centralnego ogrzewania oraz brak centralnie ciepłej wody w kwocie 99,11 zł, zgodnie z regułami określonymi w przepisach art. 6 ustawy i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28.12.2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.). Organy zasadnie również stwierdziły, iż w niniejszej sprawie z uwagi na obliczoną wysokość należnego dodatku mieszkaniowego – 4,77 zł, nie przyznaje się go, wobec treści przepisu art. 7 ust. 6 ustawy bowiem byłby on niższy niż 2% kwoty najniższej emerytury w dniu wydania decyzji. Kwota najniższej emerytury ogłaszana jest przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", na podstawie art. 94 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353, z późn.zm.). Z tych powodów Sąd zważył, iż uchylenie we wznowionym postępowaniu decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2011r. o przyznaniu B. i A.D. dodatku mieszkaniowego w wysokości 119,20 zł na okres od [...] lutego do [...] lipca 2011r. oraz orzeczenie o nieprzyznaniu dodatku mieszkaniowego na ten okres odpowiada prawu. Należy zauważyć, że argumenty podniesione przez skarżących w skardze oraz na rozprawie nie mogły odnieść skutku, bowiem sąd administracyjny powołany jest jedynie do kontroli zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd nie posiada kompetencji do umorzenia należności skarżących, które powstają z mocy prawa. Podkreślenia wymaga, że chociaż zarówno w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, jak i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organy przywołały treść przepisu art. 7 ust. 9 ustawy, przepis ten nie mógł stanowić i nie stanowił w istocie podstawy prawnej zaskarżonej decyzji. Zobowiązanie ukształtowane w powyższym przepisie wynika bowiem wprost z mocy przepisu a zapis, w myśl którego należność obejmująca podwójną wysokość nienależnie wypłaconego dodatku mieszkaniowego podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji, należy rozumieć jako podstawę do wszczęcia postępowania egzekucyjnego (w zakresie wynikającym z omawianego przepisu), w razie ostatecznego uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego z powodu stwierdzenia, że dodatek przyznano na podstawie nieprawdziwych danych zawartych w deklaracji lub wniosku. Wobec tego ewentualne egzekwowanie przez właściwe organy jednostek samorządu terytorialnego wykonania obowiązku wynikającego bezpośrednio z omawianego przepisu prawa powinno nastąpić wyłącznie w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji (art. 2 § 1 pkt 5 w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 151 z późn.zm.), bez potrzeby konkretyzacji tego obowiązku w formie decyzji administracyjnej. Sprawa zwrotu tych należności jest więc sprawą odrębną. Skarżący mają możliwość, w odrębnym trybie, zwrócenia się do Prezydenta Miasta o rozłożenie na raty lub umorzenie w całości bądź w części spornej należności. Na marginesie należy wskazać, iż okoliczność, że decyzję w sprawie dodatku mieszkaniowego doręcza się zarządcy domu, a dodatek wypłaca się zarządcy, który zalicza dodatek na poczet należności na lokal i jest obowiązany zawiadomić organ przyznający dodatek o wystąpieniu zaległości – nie oznacza aby zarządca tylko dlatego stawał się stroną postępowania o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Uprawnienia i obowiązki zarządcy wyczerpująco reguluje bowiem sama ustawa, i nie stanowi to przedmiotu postępowania w sprawie dodatku mieszkaniowego. Wobec powyższego Sąd stwierdził, iż Wspólnota Mieszkaniowa nie była stroną postępowania wznowieniowego w sprawie dodatku mieszkaniowego skarżących, w rozumieniu art. 28 K.p.a.. W konsekwencji podmiotowi temu nie przysługiwał także przymiot uczestnika niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego na prawach strony (art. 33 P.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze skarga podlega oddaleniu, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.