II SA/Go 1012/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.B. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie przekazania skargi Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim postanawia: odrzucić skargę. D.B. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę między innymi na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2012r., nr [...] zaadresowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp, (jednocześnie przesłane skarżącej do wiadomości), w którym Prezes SKO informuje o przekazaniu tutejszemu Sądowi skargi D.B. na postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia [...] września 2012 r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] sierpnia 2012 r. wraz z aktami i odpowiedzią na skargę. W skardze D.B. wyraziła niezadowolenie ze sposobu załatwiania jej spraw i wezwała Sąd do zweryfikowania bezprawnie wydawanych orzeczeń przez Kolegium. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie. Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium podało, że zaskarżone pismo nie należy do wskazanych w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi aktów prawnych podlegających kontroli sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Przed przystąpieniem do badania merytorycznej zasadności skargi Sąd ma obowiązek ustalić, czy sprawa będąca przedmiotem skargi należy do właściwości sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej jako ppsa). Katalog aktów prawnych oraz czynności organów administracji publicznej podlegających kontroli sądów administracyjnych wskazany został w treści przepisu art. 3 § 2 ppsa. Obejmuje on: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W myśl § 3 cyt. przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W pierwszej kolejności należało zatem ustalić, czy zaskarżone przez D.B. pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2012 r. jest aktem lub czynnością o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1-8 ppsa. Wskazać należy, iż zaskarżone pismo stanowi jedynie pismo przewodnie do przesłanej przez SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargi D.B. na postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia [...] września 2012 r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] sierpnia 2012 r. wraz z aktami i odpowiedzią na skargę. W piśmie tym Prezes SKO poinformował Sąd o wykonaniu obowiązku nałożonego treścią art. 54 § 1 i 2 ppsa. Nie ulega wątpliwości, iż zaskarżone pismo SKO nie stanowi decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 ppsa), ani postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, ani postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 ppsa), czy też postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 ppsa). Oczywistym jest też, że nie jest to również żaden z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4a do 7 ppsa. W rozpatrywanej sprawie zasadniczym zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia było zatem to, czy zaskarżone pismo Kolegium stanowi jedną z prawnych form działania administracji wskazanych w art. 3 ppsa, w szczególności należało rozważyć, czy akt ten mieści się w kategorii "innych aktów i czynności" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. W orzecznictwie i literaturze przedmiotu przyjmuje się, że stosowanie tego przepisu może mieć miejsce, gdy spełnione są następujące przesłanki: 1) akt lub czynność nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, 2) są podejmowane w sprawach indywidualnych, skierowane do konkretnego podmiotu, 3) mają charakter publicznoprawny oraz 4) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2012, s. 31-32; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, A. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, s. 29- 31). Ostatnia przesłanka oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem lub zaniechaniem określonego działania organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2012, s. 32). W zaskarżonym piśmie organ poinformował jedynie WSA w Gorzowie Wlkp. o przekazaniu, zgodnie z ustawą Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargi D.B. na postanowienie SKO z dnia [...] września 2012 r., nr [...]. Pismo to zaadresowane zostało do tutejszego Sądu i jedynie do wiadomości przesłano je skarżącej. Nie rozstrzyga zatem w sposób władczy o prawach i obowiązkach strony prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego. Nie konkretyzuje ono uprawnień imiennie określonego podmiotu, zatem nie ma charakteru aktu indywidualnego, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Wobec powyższego w myśl art. 58 § 1 pkt 1 ppsa postanowiono, jak w sentencji.