II SA/Go 1018/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi G.W. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz skarżącego G.W. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji, działając na podstawie art. 135j ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 360 ze zm.), w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko aspirantowi G.W. – zastępcy dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Sztab Policji Komendy Powiatowej Policji, obwinionemu o to, że: I. w dniu [...] grudnia 2020 r. około godz. 4.45, pełniąc służbę na stanowisku zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji, realizując podczas krótkotrwałej nieobecności pełniącego służbę na stanowisku zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji, realizując – podczas krótkotrwałej nieobecności pełniącego służbę na stanowisku dyżurnego KPP asp. szt. R.G. – należące do niego obowiązki, przejął do obsługi przesłane przez Wojewódzkie Centrum Powiadamiania Ratunkowego (WCPR) zgłoszenie dotyczące m.in. pobicia P.K. przez partnera, a następnie po skierowaniu wyznaczonych do realizacji tego zgłoszenia f-szy Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego KPP w osobach st. sierż. M.W. oraz st. sierż. D.B., w sposób niedostateczny sprawował nadzór i kontrolę nad podejmowanymi przez ww. czynnościami służbowymi, nie zapewniając podczas interwencji jak i po jej zakończeniu właściwego obiegu informacji o zaistniałym zdarzeniu, a w szczególności o jego okolicznościach, wykonanych na miejscu interwencji czynnościach i na ich podstawie dokonanych ustaleniach, czym naruszył dyscyplinę służbową poprzez wykonanie czynności służbowej w sposób nieprawidłowy, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2020 r. poz. 360) w zw. z § 6 ust. 2 oraz § 5 ust. 1 pkt 1 i § 9 ust, 1 pkt 3 i 6 Zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji (Dz. Urz. KGP. 2013.73 t.j.); II. dniu [...] grudnia 2020 r. około godziny 7.00 pełniąc służbę na stanowisku zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji, rozliczając z zakończonej służby patrol w składzie st. sierż. M.W. oraz st. sierż. D.B. naruszył dyscyplinę służbową poprzez nieprawidłowe wykonanie czynności służbowej, w taki sposób że nie zwrócił uwagi f-szom realizującym interwencję dot. m.in. pobicia P.K. na to, iż nie dokonali rozpytania zgłaszającego interwencję, nie ustalili obrażeń pokrzywdzonej oraz nierzetelnie udokumentowali przebieg interwencji w notatnikach służbowych tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2020 r. poz. 360) w zw. z § 37 ust. 1 pkt 1 Zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym (Dz, Urz. KGP z 2018 r. poz. 108 t.j.) – w zakresie zarzutu pierwszego (I) uznał winnym popełnienia przewinień dyscyplinarnych i odstąpił od ukarania, w zakresie zarzutu drugiego (II) uniewinnił asp. G.W. Od powyższego orzeczenia G.W., reprezentowany przez obrońcę ustanowionego w postępowaniu dyscyplinarnym, wniósł odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji. Postanowieniem z dnia [...] września 2021 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji działając na podstawie art. 135k ust. 3 ustawy o Policji, odmówił przyjęcia powyższego odwołania. W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, iż merytoryczne rozpoznanie sprawy okazało się niemożliwe, albowiem odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Zgodnie z pouczeniem zawartym w zaskarżonym orzeczeniu, prawo wniesienia odwołania przysługiwało w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia, a termin ten w przypadku ustanowienia obrońcy liczy się od dnia doręczenia które nastąpiło wcześniej. Z akt postępowania dyscyplinarnego wynika, iż obwiniony zaskarżone orzeczenie odebrał w dniu 18 sierpnia 2021 r., a obrońca 3 września 2021 r. W myśl art. 135f ust. 6 ustawy o Policji orzeczenia, postanowienia, zawiadomienia i inne pisma, wydane w toku postępowania dyscyplinarnego, doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeżeli został ustanowiony. W razie doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych terminach pisma, od którego przysługuje odwołanie lub zażalenie, termin do złożenia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej. Obrońca obwinionego złożył odwołanie w dniu 10 września 2021 r., tak więc w 23 dniu od dnia doręczenia orzeczenia obwinionemu. Uchybił zatem terminowi do wniesienia wspomnianego środka odwoławczego. Na powyższe postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2021 r. G.W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., zarzucając naruszenie prawa materialnego w postaci art. 135k ust. 3 ustawy o Policji przez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji błędne przyjęcie, że jego odwołanie datowane na [...] września 2021 r. od orzeczenia KPP z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] zostało złożone po terminie w sytuacji, gdy w aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia skarżącemu tego orzeczenia, a jedynie istnieje dowód doręczenia orzeczenia obrońcy w dniu 3 września 2021 r., co oznacza, że odwołanie zostało wniesione w terminie. W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., iż skarżący nie otrzymał orzeczenia z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] i nie potwierdzał osobiście jego odbioru. Nie ma on wiedzy, by ktokolwiek potwierdził jego odbiór własnoręcznym podpisem z datą odbioru. Przesyłkę zawierającą to orzeczenie (z adnotacją EPO – elektroniczne poświadczenie odbioru) odebrał natomiast obrońca skarżącego w dniu 3 września 2021 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem z datą odbioru – w formie elektronicznego poświadczenia odbioru. Identycznie doręczono obrońcy skarżącego przesyłkę poleconą z adnotacją EPO, zawierająca postanowienie z dnia [...] września 2021 r. nr [...]. Skarżący nie otrzymał również tego orzeczenia. Elektroniczne potwierdzenie odbioru polega na doręczeniu przesyłki na podstawie zapisu przesyłki w systemie teleinformatycznym oraz złożeniu podpisu przez odbiorcę na urządzeniu mobilnym – tablecie. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika, w jaki sposób miałoby dojść do doręczenia skarżącemu przesyłki zawierającej orzeczenie KPP z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...], co ma istotne znaczenie biorąc pod uwagę okoliczność, iż nie doręczono mu przesyłki zawierającej powyższe orzeczenie. W aktach sprawy brak jest potwierdzenia odbioru korespondencji zarówno w formie papierowej jak i elektronicznej. W aktach tych znajduje się natomiast takie potwierdzenie doręczenia podpisane przez obrońcę w dniu 3 września 2021 r. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, iż przesyłka została skarżącemu prawidłowo doręczona za zwrotnym potwierdzeniem odbioru przez Pocztę, zgodnie z art. 37 ust. 4a ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe. Zawierała ona orzeczenie dyscyplinarne obejmujące czynności wewnętrzne wobec funkcjonariusza, nie związane z realizacją czynności ścigania, postępowania w sprawach wykroczeń czy przygotowawczego. Toteż nie było problemu, aby doręczenie zostało zrealizowane bez konieczności uzyskania pokwitowania przez adresata przesyłki. Skarżący odbierał wcześniej kierowaną do niego korespondencję w niniejszej sprawie w ten właśnie sposób, nigdy nie kwestionując otrzymania dokumentu. Skarżący poza twierdzeniem, że orzeczenie nie zostało mu doręczone, nie przedstawił żadnych dowodów, że informacja zawarta w elektronicznym potwierdzeniu odbioru przesyłki jest niezgodna z rzeczywistością. Skoro zatem nie obalił domniemania jego autentyczności, to tym samym należy uznać, że zaskarżone orzeczenie zostało doręczone prawidłowo. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Sprawa została rozpatrzona na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] zostało doręczone skarżącemu oraz występującej jako jego obrońca w postępowaniu dyscyplinarnym r.pr. A.B., w drodze przesyłek rejestrowanych (przesyłek poleconych). Na formularzu potwierdzenia odbioru skierowanej do skarżącego przesyłki nr [...] jako data doręczenia widnieje 18 sierpnia 2021 r., natomiast w rubryce "podpis odbiorcy" znajduje się adnotacja "wrzut". Z kolei przesyłka nr [...] została doręczona jego obrońcy w dniu 3 września 2021 r., co r.pr. A.B. potwierdziła własnoręcznym podpisem na elektronicznym potwierdzeniu odbioru. Odwołanie od powyższego orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji zostało nadane w dniu 10 września 2021 r. (data stempla pocztowego na kopercie). Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2021 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji na podstawie art. 135k ust. 3 ustawy o Policji odmówił przyjęcia powyższego odwołania jako wniesionego po terminie. Przechodząc do wyjaśnienia motywów uwzględnienia skargi w niniejszej sprawie należy zwrócić uwagę, iż postępowanie dyscyplinarne w sprawach policjantów (podobnie jak innych funkcjonariuszy tzw. służb mundurowych) nie jest regulowane przepisami kodeksu postępowania administracyjnego i nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej. Jest to postępowanie o odmiennym charakterze niż regulowane w k.p.a., zmierzające do ustalenia podstaw odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariusza, a więc wykazujące bardziej związki z postępowaniem karnym. Postępowanie dyscyplinarne zostało regulowane przepisami ustawy o Policji (art. 132 i następne) oraz w zakresie wyznaczonym przez odesłanie zawarte w art. 135p tej ustawy – niektórymi przepisami kodeksu postępowania karnego (por. wyrok WSA w Lublinie z 2 czerwca 2016 r., II SA/Lu 293/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie do treści art. 135f ust. 6 ustawy o Policji orzeczenia, postanowienia, zawiadomienia i inne pisma, wydane w toku postępowania dyscyplinarnego, doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeżeli został ustanowiony. W razie doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych terminach pisma, od którego przysługuje odwołanie lub zażalenie, termin do złożenia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej. Zasadą jest, iż przesyłki rejestrowane doręcza się zgodnie z art. 37 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1041 ze zm.) za pokwitowaniem odbioru, po stwierdzeniu tożsamości osoby uprawnionej do odbioru (§ 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1026). W wyniku nowelizacji dokonanej przepisem art. 50 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 695) zasada ta została zmodyfikowana poprzez dodanie do art. 37 ustawy Prawo pocztowe ust. 4a, w myśl którego w stanach nadzwyczajnych lub w przypadku wystąpienia stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego, przesyłka listowa będąca przesyłką rejestrowaną może być doręczona w sposób, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 lit. a (tzn. do jego oddawczej skrzynki pocztowej), bez konieczności składania wniosku, o którym mowa w ust. 4. Nie dotyczy to przesyłek wysyłanych do ani wysyłanych przez: 1) Sądy i Trybunały; 2) prokuraturę i inne organy ścigania; 3) komornika sądowego. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji wydane w niniejszej sprawie orzeczenie organu I instancji stanowiło czynność wewnętrzną wobec funkcjonariusza, nie związaną z realizacją czynności ścigania, postępowania w sprawach wykroczeń czy przygotowawczego. Toteż nie było problemu, aby doręczenie zostało zrealizowane bez konieczności uzyskania pokwitowania przez adresata przesyłki, a więc z zastosowaniem art. 37 ust. 4a prawa pocztowego, poprzez jedynie umieszczenie przesyłki w skrzynce pocztowej skarżącego – co według organu odwoławczego nie wpłynęło na skuteczność tego doręczenia. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę zwraca jednak uwagę, iż w myśl art. 135p ust. 1 ustawy o Policji, w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące porządku czynności procesowych, z wyjątkiem art. 117 i art. 117a, wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych oraz konfrontacji, okazania, oględzin i eksperymentu procesowego. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się przepisu art. 184 kodeksu postępowania karnego. Jak wynika z treści art. 130 k.p.k., pisma doręcza się za pokwitowaniem odbioru. Odbierający potwierdza odbiór swym czytelnym podpisem zawierającym imię i nazwisko na zwrotnym pokwitowaniu, na którym doręczający potwierdza swym podpisem sposób doręczenia. Biorąc zatem pod uwagę, że do postępowania dyscyplinarnego prowadzonego na podstawie ustawy o Policji stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego w zakresie m.in. doręczeń, przy czym z treści art. 37 ust. 4a prawa pocztowego wynika, iż owa modyfikacja zasad doręczania przesyłek rejestrowanych nie znajduje zastosowania w postępowaniu karnym (gdyż nie dotyczy przesyłek wysyłanych m.in. przez sądy, prokuraturę i inne organy ścigania), w ocenie Sądu omawiany przepis prawa pocztowego nie powinien być stosowany również w toku postępowania dyscyplinarnego prowadzonego wobec funkcjonariusza Policji. Wprawdzie taka wykładnia omawianego przepisu niewątpliwie wykracza poza jego językowe brzmienie (gdyż przełożeni dyscyplinarni, o których mowa w art. 133 ustawy o Policji, nie zostali wyszczególnieni w wyłączeniach zawartych w art. 37 ust. 4a prawa pocztowego) jednakże zdaniem Sądu w niniejszej sprawie jest ona w pełni usprawiedliwiona. Chodzi tu co prawda o rozwiązanie ekstraordynaryjne, wprowadzone w krótkim czasie, praktycznie bez okresu przejściowego, w związku z epidemią COVID-19, lecz nawet tego rodzaju okoliczności nie uzasadniają tak znacznego ograniczenia uprawnień procesowych strony postępowania dyscyplinarnego, jak pozbawienie możliwości otrzymania pisma w tym postępowaniu za potwierdzeniem odbioru, zwłaszcza że z doręczeniem pisma związane są daleko idące skutki prawne (w rozpatrywanym przypadku początek biegu terminu do wniesienia odwołania). Konsekwencją zastosowania przedstawionej wyżej wykładni art. 37 ust. 4a prawa pocztowego w okolicznościach niniejszej sprawy będzie to, iż bieg terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] należy liczyć od daty doręczenia tego orzeczenia obrońcy skarżącego w postępowaniu dyscyplinarnym, co nastąpiło dnia 3 września 2021 r. Przyjęcie daty doręczenia orzeczenia I instancji obrońcy skarżącego jako początku biegu terminu do wniesienia odwołania jest uzasadnione nie tylko z uwagi na fakt, iż w aktach sprawy brak jest wiarygodnego dowodu doręczenia tego orzeczenia skarżącemu (na formularzu potwierdzenia odbioru przesyłki skierowanej do skarżącego, w rubryce "podpis odbiorcy" zamiast jego podpisu znajduje się jedynie adnotacja "wrzut"), ale również z uwagi na to, iż skarżący zaprzecza, aby orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w ogóle otrzymał. Należy również mieć na uwadze, iż sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariusza Policji nie jest sprawą o charakterze administracyjnym (por. przykładowo wyroki NSA z 5 grudnia 2006 r., I OSK 472/06, LEX nr 290653 oraz z 12 września 2014 r., I OSK 2266/13, LEX nr 1664444). Zatem w toku postępowania dyscyplinarnego prowadzonego na podstawie ustawy o Policji nie znajdą zastosowania przepisy art. 15zzzzzn² ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (obecna wersja obowiązująca – t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.). Nakazują one, by w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, organ administracji publicznej zawiadomił stronę o uchybieniu terminu. W zawiadomieniu tym organ wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Brak możliwości zastosowania w niniejszej sprawie art. 15zzzzzn² ustawy z dnia 2 marca 2020 r., do pewnego stopnia łagodzącego skutki związanego z epidemią COVID-19 zaostrzenia przepisów prawa pocztowego dotyczących doręczania przesyłek rejestrowanych, stanowi w ocenie Sądu dodatkową okoliczność uzasadniającą przyjęcie, iż art. 37 ust. 4a zdanie pierwsze prawa pocztowego nie obejmuje doręczeń dokonywanych w toku postępowania dyscyplinarnego prowadzonego wobec funkcjonariuszy Policji. W rezultacie uznać należało, iż zaskarżone postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2021 r. nr [...] zostało wydane z naruszeniem art. 135f ust. 6 ustawy o Policji w związku z art. 37 ust. 4a prawa pocztowego, polegającym na błędnym przyjęciu, iż skarżącemu występującemu jako obwiniony w postępowaniu dyscyplinarnym skutecznie doręczono w dniu 18 sierpnia 2021 r. orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w sytuacji, gdy w aktach sprawy brak jest wiarygodnego dowodu doręczenia mu tego orzeczenia. Zdaniem organu skutkowało to rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia odwołania. Konsekwencją tego było błędne zastosowanie art. 135k ust. 3 ustawy o Policji, polegające na wydaniu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji postanowienia o odmowie przyjęcia odwołania z [...] września 2021 r. jako wniesionego po terminie. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż jego skutkiem było pozbawienie skarżącego prawa do merytorycznego rozpatrzenia w II instancji wydanego wobec niego orzeczenia dyscyplinarnego. Rozpoznając ponownie sprawę Komendant Wojewódzki Policji, kierując się regulacją wynikającą z art. 153 p.p.s.a., będzie zobowiązany do przyjęcia, iż termin do wniesienia odwołania od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] rozpoczął bieg od daty udokumentowanego elektronicznym potwierdzeniem odbioru doręczenia tego orzeczenia obrońcy skarżącego w postępowaniu dyscyplinarnym, co nastąpiło w dniu 3 września 2021 r. Co za tym idzie, organ będzie zobowiązany do rozpatrzenia odwołania co do istoty sprawy, jako wniesionego w terminie przewidzianym w art. 135k ust. 1 ustawy o Policji. W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania znajduje oparcie w art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., oraz § 14 ust. 1 pkt lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). ----------------------- # 2