II SA/Go 1019/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka – Trzebiatowski Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi J.Ś. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego J.Ś. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi wniesionej przez stronę J.Ś. jest postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2016 roku ([...]), którym to postanowieniem na podstawie art. 228 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja Podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015r., poz. 613 ze zm.) – dalej jako "o.p.", organ stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez stronę od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] października 2015 roku w przedmiocie wymierzenia kary grzywny za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia i rozważania prawne. W wyniku wszczętego postanowieniem z dnia [...] marca 2015r. postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry na automacie [...] nr [...] w sklepie przy ul. [...], Naczelnik Urzędu Celnego, decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] wymierzył J.Ś. karę pieniężną w kwocie 12.000 zł. Decyzję stronie - działającej w postępowaniu samodzielnie, doręczono 19 października 2015 r. Adresat odebrał ją osobiście. Dnia 3 listopada 2015 r. (data stempla pocztowego na kopercie) adw. P.K., działając jako pełnomocnik J.Ś. wniósł w jego imieniu drogą pocztową do Dyrektora Izby Celnej odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji. Do odwołania nie załączono dokumentu pełnomocnictwa. Po otrzymaniu odwołania, pismem z dnia [...] listopada 2015 r. Dyrektor Izby Celnej, na podstawie art. 169 § 1 w związku z art. 168 § 3 o.p. wezwał adw. P.K. do usunięcia w terminie 7 dni jego braku formalnego poprzez przedłożenie pełnomocnictwa do reprezentowania strony, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia (art. 169 § 4 o.p.). Wezwanie doręczono pełnomocnikowi dnia 10 grudnia 2015 r. Wskazany brak formalny odwołania nie został uzupełniony. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. Dyrektor Izby Celnej powołując się na art. 228 § 1 pkt 1 w związku z art. 222, art. 168 § 2, art. 169 § 4 oraz art. 216 o.p. stwierdził niedopuszczalność odwołania J.Ś. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] października 2015 roku. W skardze wniesionej od powyższego postanowienia Dyrektora Izby Celnej J.Ś., działając przez adw. P.K., zarzucił naruszenie art. 228 § 1 pkt 1 o.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania, podczas gdy organ nie wezwał skarżącego do zajęcia stanowiska w sprawie pełnomocnictwa udzielonego pełnomocnikowi oraz nie podjął żadnych działań względem skarżącego celem wyjaśnienia kwestii udzielenia pełnomocnictwa. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 24 maja 2016 roku (sygn. akt II SA/Go 273/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylił postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2016 roku. W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że w przypadku braku polegającego na niedołączeniu do podania (np. odwołania) pełnomocnictwa wezwanie w tym zakresie powinno być skierowane do osoby powołującej się na działanie w imieniu strony postępowania. Stosownie bowiem do przepisu art. 137 § 3 o.p (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r.) obowiązek dołączenia do akt oryginału lub poświadczonego, w wymagany prawem sposób, odpisu pełnomocnictwa ciążył na pełnomocniku. Nieusunięcie braku w zakresie pełnomocnictwa do występowania w imieniu strony, skutkuje pozostawieniem odwołania bez rozpatrzenia stosownie do art. 169 § 4 o.p., a nie niedopuszczalnością odwołania z art. 228 § 1 pkt 1 tej ustawy. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, w razie nieuzupełnienia w wymaganym terminie, pomimo wezwania, braków formalnych odwołania od decyzji organu podatkowego, organ powinien wydać nie postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 o.p., lecz postanowienie o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia na podstawie art. 169 § 4 o.p. Pogląd taki zaprezentowany został w szeregu orzeczeń sądów administracyjnych (vide m.in. wyrok WSA w Opolu z 21 maja 2013 r., I SA/Op 94/13; wyrok WSA w Krakowie z 20 czerwca 2012 r., I SA/Kr 447/12; wyrok NSA z 17 lutego 2012 r., II FSK 1642/10; wyrok NSA z 15 lutego 2007 r., II FSK 259/06 – baza orzeczeń nsa.gov.pl). W orzecznictwie tym przyjmuje się również, iż wydanie w takiej sytuacji postanowienia w przedmiocie niedopuszczalności odwołania zamiast postanowienia w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpoznania stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., powoływanej jako: p.p.s.a.). Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że organ odwoławczy prawidłowo w wezwaniu skierowanym do adw. P.K. określił rygor pod jakim zobowiązał go do uzupełnienia braku formalnego odwołania złożonego w imieniu strony postępowania. Jeżeli zatem Dyrektor Izby Celnej zamierzał wydać rozstrzygnięcie stanowiące wyraz tego, że nie doszło do uzupełniła braków formalnych odwołania w wymaganym terminie, to zamiast postanowienia na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 o.p. powinien wydać postanowienie na podstawie art. 169 § 4 o.p. Podniesiony w uzasadnieniu skargi argument, że w sytuacji niedołączenia do odwołania pełnomocnictwa organ powinien kierować wezwanie w tym przedmiocie do strony jest Sąd uznał za zasadny jedynie częściowo. O brak formalny podania (odwołania) w postaci niedołączenia pełnomocnictwa wzywa się pełnomocnika. Potwierdza to orzecznictwo ( vide: wyrok NSA z 7 marca 2013 r., sygn. akt I FSK 619/12). W wyroku tym NSA wyraził jednakże pogląd, iż wezwanie takie należy sformułować alternatywnie, wzywając pełnomocnika o brakujące pełnomocnictwo, ewentualnie o podpisanie odwołania przez samą stronę. W odniesieniu do tej Sąd stwierdził jednak, iż w tej kwestii w orzecznictwie spotkać się można z poglądem dalej idącym, że w przypadku bezskutecznego wezwania pełnomocnika o usunięcie braku formalnego należy następnie wezwać o to stronę osobiście ( vide: wyrok WSA w Krakowie z 20 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 447/12 i powołane tam orzecznictwo; baza orzeczeń nsa.gov.pl). Zasadnie wskazuje się, że wówczas nie zamyka się drogi odwoławczej dla strony, która może w ogóle nie posiadać świadomości co do działań podjętych przez nieumocowaną lub nieprawidłowo umocowaną przez nią osobę. W okolicznościach niniejszej sprawy postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2016 roku zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wpływ ten polegał na tym, że zapadło orzeczenie o innej treści aniżeli powinno. W związku z tym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Celnej należało uchylić. Nadto w uzasadnieniu powołanego wyroku Sąd w oparciu o art. 153 p.p.s.a. zawarł wskazania dla organu co do dalszego postępowania przy ponownym rozpatrywaniu sprawy zaznaczając, iż organ jest związany wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu oceną prawną i wynikającymi z niej wskazaniami w zakresie dalszego postępowania. Sąd wskazał, iż organ obowiązany jest ponowić wezwanie do pełnomocnika o uzupełnienie braku formalnego odwołania, formułując je w sposób prawidłowy, a w razie jego bezskuteczności skieruje je do strony. W przypadku skutecznego uzupełnienia braku odwołania organ winien poddać ocenie jego złożenie w odniesieniu do kwestii dochowania terminu do dokonania tej czynności. Po zwrocie akt z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, pismem z dnia [...] września 2016r. Dyrektor Izby Celnej wezwał adwokata P.K. z Kancelarii Adwokackiej (pełnomocnika strony) do przedłożenia pełnomocnictwa do reprezentowania J.Ś., przed Dyrektorem Izby Celnej w postępowaniu odwoławczym prowadzonym z odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] października 2015 r. według wzoru określonego w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2015r. Jednocześnie zawarto pouczenie, zgodnie z którym niewypełnienie niniejszego wezwania może skutkować stwierdzeniem niedopuszczalności odwołania w trybie art. 288 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Wezwanie doręczono adwokatowi P.K. w dniu 13 września 2016 r. W dniu 21 września 2016 r. do Izby Celnej wpłynęło nadane przez adw. P.K. kopia (scan) pełnomocnictwa szczególnego na druku PPS-1 ze wskazaniem w rubryce nr 23 i 24 tego druku, iż to J.Ś. upoważnił do reprezentowania przed Dyrektorem Izby Celnej adwokata P.K., przy czym w polu 26 tego druku, brak jest podpisu J.Ś.. Postanowieniem z dnia [...] września 2016 roku Dyrektor Izby Skarbowej powołując się na art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej stwierdził ponownie niedopuszczalność odwołania wniesionego przez stronę pismem z dnia [...] listopada 2015 r. przez adwokata P.K. z Kancelarii Adwokackiej, od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, którą wymierzono J.Ś., karę pieniężną za urządzanie gier poza kasynem gry na automacie, w kwocie 12.000,00 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że norma prawna określona w art. 138a Ordynacji podatkowej wskazuje, że strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Jednakże dla wykazania, że pełnomocnik został dla strony ustanowiony, niezbędne jest okazanie (złożenie do akt sprawy) dokumentu stwierdzającego ustanowienie takiego pełnomocnika. Wymaganie to jednoznacznie zostało określone w art. 138e § 3 Ordynacji podatkowej, który nakazujący złożenie pełnomocnictwa do akt sprawy. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określił w drodze rozporządzenia wzór pełnomocnictwa szczególnego oraz wzór pełnomocnictwa do doręczeń, a także zawiadomienia o zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu tych pełnomocnictw, umożliwiający wskazanie zakresu pełnomocnictwa oraz dane identyfikujące mocodawcę i pełnomocnika, mając na celu uproszczenie zgłoszenia pełnomocnika. Wobec niespełnienia przez Stronę wymienionego wyżej wymogu w jej odwołaniu z dnia [...] listopada 2015 r., nadanym listem poleconym w Urzędzie Pocztowym w dniu 3 listopada 2015 r., Dyrektor izby Celnej w trybie art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej wezwał stronę i pełnomocnika strony do przedłożenia, w terminie trzech dni, pełnomocnictwa do reprezentowania J.Ś. pouczając jednocześnie, iż niewypełnienie niniejszego wezwania może skutkować stwierdzeniem niedopuszczalności odwołania, w trybie art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Przedmiotowe wezwanie zostało skutecznie doręczone stronie w dniu 12 września 2016 r., natomiast adw. P.K. w dniu 13 września 2016r., jednakże do dnia wydania niniejszego postanowienia, pomimo prawidłowego pouczenia, strona nie odpowiedziała na wezwanie z dnia [...] września 2016r. Natomiast pełnomocnik Strony przesłał kopię (scan) druku pełnomocnictwa na wzorze druku PPS-1, jednakże bez podpisu osoby udzielającej tego pełnomocnictwa w polu 26, a tym samym nie przedstawił pełnomocnictwa na podstawie którego, mógłby złożyć w imieniu J.Ś. odwołanie od decyzji w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem. Wobec powyższego Dyrektor izby Celnej, stosowanie do art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, stwierdza niedopuszczalność odwołania złożonego przez adwokata P.K., jako złożonego przez podmiot niemający legitymacji do wniesienia odwołania. Skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2016 roku złożyła strona wnosząc o jego uchylenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona podniosła zarzut naruszenia art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, polegające na stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania ze względu na nieusunięcie braku formalnego poprzez złożenie pełnomocnictwa, podczas gdy pełnomocnictwo zostało złożone w ustawowym terminie. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2016 r., poz. 718 – dalej jako p.p.s.a.) stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto z uwagi na fakt, iż przedmiotowa sprawa była już przedmiotem oceny sądu administracyjnego w wyroku z dnia 24 maja 2016 roku wskazać należy na treść art. 153 p.p.s.a., który stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Pod pojęciem "orzeczenie" użytym w powołanym przepisie należy rozumieć nie tylko o sentencję wyroku, postanowienia lecz również uzasadnienie orzeczenia. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem przede wszystkim z wykładnią prawa, a to w związku z postanowieniami art. 138 i 141 § 4 p.p.s.a. może się mieścić w uzasadnienia wyroku sądowego. W zakresie oceny prawnej mieści się zarówno krytyka zaskarżonego rozstrzygnięcia w aspekcie prawnym (stosowania prawa), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie to zostało w danym konkretnym przypadku uznane przez sąd administracyjny za błędne i –wreszcie- jakie zdaniem tego sądu, zastosowanie lub interpretacja przepisów prawnych powinna mieć miejsce, aby rozstrzygnięcie organu administracji publicznej mogło być uznane za zgodne z prawem. Ocena to może odnosić się zarówno do przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Konsekwencją oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku są wskazania co do dalszego postępowania, jako drugiego obok oceny prawnej elementu wiążącego uzasadnienia wyroku sądu. Między oceną prawną a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi ścisły związek. Wskazania stanowią konsekwencję oceny prawnej. Podobnie jak ocena prawna wiążą one sąd jak i organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Nie zastosowanie się przez organy administracji publicznej przy ponownym wydaniu rozstrzygnięcia do oceny prawnej wyrażonej przez sąd w wyroku i wskazań co do dalszego postępowania, narusza zasadę związania oceną prawną i wskazaniami wyrażoną w art. 153 p.p.s.a. i oznacza, że podjęty akt lub czynność są prawnie wadliwe. Stanowisko takie konsekwentnie reprezentuje Naczelny Sąd Administracyjny i wojewódzkie sądy administracyjne w swoim orzecznictwie. Takie samo stanowisko wyrażane jest w doktrynie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że w wyroku z dnia 24 maja 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie jednoznacznie wskazał, że nieusunięcie braku w zakresie pełnomocnictwa do występowania w imieniu strony, skutkuje pozostawieniem odwołania bez rozpatrzenia stosownie do art. 169 § 4 Ordynacji procesowej wzmacniając swoją argumentację przywołanymi orzeczeniami Naczelnego Sądu Administracyjnego (pkt 11 uzasadnienia). Jednocześnie Sąd stwierdził, że wydanie w takiej sytuacji postanowienia w przedmiocie niedopuszczalności odwołania zamiast postanowienia w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpoznania stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu o jaki mowa w art. 145 § 1pkt 1 lit. c p.p.s.a. W dalszej części uzasadnienia dokonując oceny postępowania toczącego się przed organem w części dotyczącej uzupełnienia braków formalnych pełnomocnictwa procesowego udzielonego na etapie wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji Sąd stwierdził, iż w przypadku brakującego pełnomocnictwa wzywa pełnomocnika o brakujące pełnomocnictwo ,a w przypadku bezskutecznego wezwania pełnomocnika o usunięcie braku formalnego należy następnie wezwać o to stronę osobiście (pkt 13 uzasadnienia). Natomiast w punkcie 17 uzasadnienia Sąd zawarł wskazania w zakresie dalszego postępowania, zaznaczając, że organ jest związany zgodnie z art. 153 p.p.s.a. wyrażoną w uzasadnieniu oceną prawną i wskazaniami. Sąd nakazał organowi ponowienie wezwania do pełnomocnika o uzupełnienie braku formalnego odwołania, a w razie jego bezskuteczności skieruje to wezwanie do strony. W niniejszej sprawie organ administracji publicznej nie zastosował się ani do oceny prawnej zawartej w wyroku z dnia 24 maja 2016 roku ani wskazań co do dalszego postępowania. Z akt administracyjnych wynika bowiem, że wezwanie o uzupełnienie braków formalnych odwołania zostało skierowane jednocześnie do pełnomocnika jak i strony. Strona odebrała to wezwanie w dniu 12 września 2016 roku, a jej pełnomocnik w dniu 13 września 2016 roku. Natomiast we wskazaniach co do dalszego postępowania, które jak wyżej już wskazano wiążą organ, a zawartych w wyroku z dnia 24 maja 2016 roku jednoznacznie wskazano, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych odwołania winno być skierowane do pełnomocnika, a dopiero w przypadku jego bezskuteczności do strony postępowania. Natomiast w niniejszej sprawie organ skierował wezwanie do uzupełnienia braków formalnych odwołania jednocześnie do strony i do jej pełnomocnika. Nadto wskazać należy, że wydając po upływie terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania postanowienie ponownie stwierdził jego niedopuszczalność. Zgodnie natomiast z oceną prawna zawartą w uprzednio wydanym wyroku winien wydać w takich okolicznościach postanowienie o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia na podstawie art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej. Należy w tym miejscu zauważyć, że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze pełnomocnik strony nie uzupełnił skutecznie braków formalnych skargi, z uwagi na brak podpisu mocodawcy – strony w polu nr 26 formularza. Sąd orzekający w niniejszej sprawie jak wynika z art. 153 p.p.s.a. również jest związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku z dnia 24 maja 2016 roku. Wobec niezastosowania się przez organ do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 24 maja 2016 roku, uznając skargę za uzasadnioną z uwagi na stwierdzone uchybienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2016 roku należało uchylić. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł tj. 100 zł wpisu, 480 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie – Dz.U. z 2015r., poz. 1800) oraz opłatę skarbową od udzielonego pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Ponownie rozpoznając sprawę organ pozostawać będzie, stosownie do art. 153 ppsa, związany wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu oceną prawną i wynikającymi z niej wskazaniami w zakresie dalszego postępowania. W szczególności ponowi wezwanie do pełnomocnika o uzupełnienie braku formalnego odwołania, formułując je w sposób prawidłowy, a w razie jego bezskuteczności skieruje je do strony. W przypadku skutecznego uzupełnienia braku odwołania organ podda ocenie jego złożenie w odniesieniu do kwestii dochowania terminu do dokonania tej czynności.