II SA/Go 102/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu wstrzymania użytkowania terenu i zobowiązania do wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] stycznia 2023 r. K.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2022 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] kwietnia 2022 r., nr [...] nakazującą K.S. – właścicielowi nieruchomości stanowiącej działkę [...], wstrzymanie użytkowania terenu poprzez wstrzymanie postoju samochodów ciężarowych na terenie powyższych działek, oraz zobowiązującą K.S. do wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w terminie 3 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W skardze sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a ponadto brak wstrzymania decyzji może doprowadzić do powstania po stronie skarżącego szkody. W odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia [...] marca 2023 r. do uzupełnienia przedmiotowego wniosku, poprzez szczegółowe wykazanie na podstawie stosownych dokumentów, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia wnioskodawcy znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – skarżący przy piśmie z dnia [...] marca 2023 r. przedłożył wezwanie Wójta Gminy z dnia [...] stycznia 2023 r. do wykonania nałożonych obowiązków (przedezgekucyjne). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 259; dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania aktu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przy czym przez pojęcie znacznej szkody rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, CBOSA). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie następstwa, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, CBOSA). Należy przy tym pamiętać, że ciężar dowodu spoczywa w tym przypadku na wnioskodawcy, który powinien uprawdopodobnić, że w jego sprawie spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich uprawdopodobnienie w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Dlatego tak ważne jest poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz dokumentami uprawdopodabniającymi zasadność uwzględnienia wniosku. Z kolei brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w istocie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W niniejszej sprawie, pomimo sformułowania w skardze żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący nie odniósł się w żaden sposób do tego wniosku, nie przywołał jakiejkolwiek argumentacji na jego poparcie, uniemożliwiając tym samym merytoryczną ocenę wniosku. W szczególności nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji samo ogólnikowe powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskodawca nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować w stosunku do niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody (i na czym ta szkoda miałaby polegać) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (jakich skutków). Strona nie powołała jakiejkolwiek argumentacji uprawdopodabniającej to twierdzenie. Należy zatem przyjąć, że wnioskodawca nie uzasadnił złożonego wniosku w odniesieniu do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W szczególności nie stanowi takiego uzasadnienia przedłożone przez skarżącego przedegzekucyjne wezwanie do wykonania nałożonych decyzją obowiązków, mające na celu wyegzekwowanie ich realizacji. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.