II SA/Go 1028/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz,, Asesor WSA Michał Ruszyński, Protokolant Krzysztof Rogalski, po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi A.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego Oddala skargę Decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r., nr [...] Z-ca Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, na podstawie art. 110 ust. 1 w związku z 17 ust. 1 pkt 4. art. 38 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1, art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej ( Dz. U. Nr 64, poz.593. ze zmianami ) i art. 104 k.p.a. odmówił przyznania A.P. świadczenia w postaci zasiłku okresowego. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż A.P. jest osobą samotnie gospodarującą, bez dochodu. Ponadto jak wynika zebranego w sprawie materiału a zwłaszcza z wywiadu rodzinnego jest on zarejestrowany jako bezrobotny bez prawa do pobierania zasiłku, a stan jego zdrowia stanowi, iż zaliczono go do lekkiego stopnia niepełnosprawności i wskazania dotyczące odpowiedniego zatrudnienia mówią o otwartym rynku pracy. Organ zaznaczył, iż A.P. nie wykorzystuje swoich możliwości o czym między innymi świadczy odmowa przyjęcia proponowanej pracy. Odwołanie od powyższej decyzji, jako naruszającej obowiązujące prawo, wniósł A.P., domagając się przyznania prawa do zasiłku okresowego w pełnej wysokości. Pismem z dnia [...] października 2005 r. wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia, wskazując, że narusza ono przepisy prawa administracyjnego i art. 38 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Decyzją z dnia [...] października 2005 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 11 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz.593, ze zmianami), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję wskazując, że z ustalonego stanu faktycznego oraz zebranego w tej sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż decyzja organu I instancji nie narusza przepisów obowiązującego prawa. Organ II instancji stwierdził, iż wobec braku współpracy skarżącego z pracownikiem socjalnym w rozwiązaniu jego trudnej sytuacji materialnej oraz jego nieuzasadnionej odmowy podjęcia pracy, zasadną była odmowa przyznania przedmiotowego zasiłku. Wnosząc odwołanie od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, A.P. wniósł o uchylenie wadliwych decyzji administracyjnych zarzucając, iż zostały wydane niezgodnie z przepisami prawa. Ponadto skarżący postawił zarzut nieludzkiego i poniżającego traktowania jego osoby. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153, poz. 1269 ze zm.), sądy te sprawują kontrole zaskarżonych decyzji pod względem zgodności z prawem. W związku z powyższym usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu organy naruszyły prawo materialne lub przepisy postępowania określone art. 145 § 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270, ze zmianami). Sąd nie może opierać kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Dokonując oceny zasadności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności uznać należy, iż decyzja ta nie uchybia prawu, zaskarżonej decyzji nie można bowiem postawić zarzutu, iż została ona wydana z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Treść art. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593. ze zmianami) stanowi, iż osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. W myśl art. 11 ust. 2 cytowanej wyżej ustawy o pomocy społecznej brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub wykonywania prac społecznie użytecznych, o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Decyzja o przyznaniu zasiłku okresowego wydana jest w ramach uznania administracyjnego co oznacza, że organ przyznający zasiłek nie jest zobowiązany do spełnienia żądań strony, która musi liczyć się z tym, że organ odmówi przyznania jej tego świadczenia. Sąd odnosząc się do twierdzeń zawartych w skardze, nie kwestionuje trudnej sytuacji życiowej skarżącego (przy spełnieniu przesłanek określonych dyspozycją przepisu art. 38 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej), należy jednak pamiętać, iż celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie same pokonać (art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej). Z treści zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz ustalonego na jego podstawie stanu faktycznego wynika bezspornie, że skarżący nie współpracował w sposób należyty z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmówił też podjęcia zaproponowanej mu pracy. Taka postawa wskazuje na brak ze strony skarżącego chęci poprawienia swojej sytuacji materialnej w sytuacji, gdy wymagane są od niego zaangażowanie i wkład pracy. Zdaniem Sądu, organ I jak i II instancji dokonały prawidłowej oceny znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, konsekwencją czego była odmowa przyznania prawa do zasiłku okresowego i tym samym brak jest podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza obowiązujące przepisy prawa. Mając powyższe na uwadze uzasadnia to, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zmianami) oddalenie skargi.