II SA/Go 1028/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku K.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K.K. na decyzję Wojewody z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości w celu prowadzenia robót budowlanych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. K.K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2017 roku nr [...] w przedmiocie wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości w celu prowadzenia robót budowlanych. Wraz ze skargą został złożony wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji, w którego uzasadnieniu strona podaje, że w przypadku wejścia inwestora na teren skarżącej poniesie ona znaczne straty materialne w wyniku ograniczenia prowadzenia jej działalności gospodarczej. Dodatkowo strona skarżąca wskazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji zniechęci wielu klientów do odwiedzenia jej lokalu w przyszłości, co jest szkodą na ten moment niewymierzalną. Ponadto strona zaznaczyła, iż wejście inwestora na teren skarżącej pozwoli mu na wykonanie prac niezgodnych z obowiązującym prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dokonując analizy wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia okoliczności potwierdzających wystąpienie niekorzystnych z punktu widzenia jej interesów, następstw wykonania zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż niezgodność zaskarżonej decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny sądu w toku rozpoznania skargi, a ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 § 3 p.p.s.a., stanowią dwie różne kwestie. Zgodnie z wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądem, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy jakoby skarżone orzeczenie było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 ustawy p.p.s.a. (tak postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r. sygn. akt FZ 358/04, Lex nr 799460). Będzie ono bowiem badane przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum. Dlatego też powoływanie się na powyższą okoliczność na etapie postępowania wpadkowego poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające. Niweczyłoby bowiem sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. II OZ 184/05, Lex nr 302251). Podkreślić trzeba, iż ciążący na stronie obowiązek wynikający z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie sprowadza się jedynie do gołosłownego twierdzenia, że wykonanie decyzji grozi stronie wyrządzeniem znacznych strat poprzez ograniczenie prowadzenia przez nią działalności gospodarczej oraz że wykonanie zaskarżonej decyzji zniechęci wielu klientów do odwiedzenia jej lokalu w przyszłości. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie strona skarżąca nie uzasadniła należycie wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji przez pryzmat wystąpienia przesłanek zawartych w powołanym przepisie. Nie wskazała konkretnych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia jej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny jest władny rozpoznać wniosek o wstrzymanie aktu administracyjnego tylko i wyłącznie pod kątem zaistniałych przesłanek określonych w tym przepisie, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania decyzji nie jest bowiem instytucją służącą do powstrzymania procesu inwestycyjnego w ogóle, lecz tylko ze względu na negatywne, a nieakceptowane prawem i mogące realnie powstać skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Normalne następstwa procesu inwestycyjnego, chociaż przez osoby zainteresowane mogą być postrzegane jako negatywne czy uciążliwe, nie są objęte dyspozycją omawianego przepisu. Podkreślenia również wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (vide: postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2008 r., I FSK 450/09), natomiast strona skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że takie skutki w stosunku do niej mogłyby wystąpić. Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak sentencji postanowienia.