II SA/Go 103/10

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. – Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2012 r. w Gorzowie Wlkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku G.D. o udzielenie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku stałego p o s t a n a w i a : ustanowić adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 31 marca 2010r. oddalił skargę G.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku stałego. Na podstawie postanowienia referendarza sądowego z dnia 12 maja 2010r. ustanowiono dla skarżącej adwokata. Okręgowa rada Adwokacka jak pełnomocnika G.D. wyznaczyła adwokata A.J.. Pełnomocnik skarżącej pismem z dnia [...] czerwca 2010r. poinformował o sporządzeniu i przesłaniu skarżącej opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Dnia 2 marca 2012 r. wpłynął do sądu wniosek G.D. o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że posiada czwórkę dzieci a jej jedynym dochodem są świadczenia rodzinne w wysokości 465 zł. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Zasadą jest, iż prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów postępowania sądowego, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. W literaturze wskazuje się, że prawo pomocy ma służyć najuboższym, to jest podmiotom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (zob. H.Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4, s. 36-39). Należy wskazać, że w niniejszej sprawie przyznano G.D. w ramach prawa pomocy adwokata. Z akt sprawy wynika jednak, że wyznaczony dla skarżącej pełnomocnik A.J. od dnia [...] maja 2011r. nie jest adwokatem (pismo Okręgowej Rady Adwokackiej z dnia [...] grudnia 2011r.). Z tego względu rozpoznano merytorycznie wniosek G.D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika. Nie może budzić wątpliwości, że skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Zważyć bowiem trzeba, że skarżąca jest osobą o lekkim stopniu niepełnosprawności, posiadającą na utrzymaniu czwórkę dzieci. Mąż skarżącej nie pracuje. W sprawie nie występują racjonalne przesłanki mogące podważyć wiarygodność oświadczenia skarżącej odnośnie braku oszczędności. W konkluzji należy stwierdzić, że wniosek G.D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika zawiera usprawiedliwione podstawy i dlatego został uwzględniony. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.