II SA/Go 1050/16

Dnia 14 lutego 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.L. na decyzję Wojewody z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie wymeldowania na skutek wniosku Z.L. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a : odrzucić wniosek. Decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] orzekająca o wymeldowaniu J.W. i Z.L. z pobytu stałego w lokalu mieszkalnym przy ul. [...] – w części dotyczącej Z.L.. Decyzja ta, przesłana Z.L. przesyłką poleconą, została awizowana w dniu 9 września 2016 r., przy czym po dwukrotnym awizowaniu nie została podjęta przez adresata w wyznaczonym terminie. W dniu 21 października 2016 r. do Urzędu Wojewódzkiego wpłynęło pismo Z.L. skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., w którym zwrócił się on o wyjaśnienie kwestii licytacji nieruchomości lokalowej przy ul. [...]. Do pisma załączył potwierdzenie wpłaty na rachunek WSA w Gorzowie Wlkp. kwoty 100 zł, wskazując w tytule wpłaty numer decyzji Wojewody z dnia [...] września 2016 r. Pismo to zostało potraktowane w urzędzie Wojewódzkim jako skarga powszechna i przekazane do wydziału zajmującego się rozpatrywaniem skarg i wniosków. W kolejnym piśmie z dnia [...] listopada 2016 r. Z.L. oświadczył, iż składa skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2016 r. nr [...] jego wcześniejsze pismo z października 2016 r. było w istocie skargą na tę decyzję, o czym świadczy fakt wpłaty kwoty 100 zł na konto WSA w Gorzowie Wlkp., jednakże źle sformułował on swoje pismo. Jednocześnie zwrócił się o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zarządzeniem z dnia 12 stycznia 2017 r. skarżący został wezwany m.in. do wykazania, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody został złożony w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, tzn. od dnia, w którym skarżący dowiedział się o uchybieniu terminu – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia wniosku, a także do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem rozpoznania wniosku w oparciu o okoliczności wynikające z akt sprawy. Jednocześnie skarżący został pouczony o treści art. 86 § 1, art. 87 § 1 i 2 oraz art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a. Wezwanie powyższe doręczono skarżącemu dnia 19 stycznia 2017 r., przy czym nie odpowiedział on na nie w wyznaczonym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej należało odrzucić, albowiem analiza akt sprawy wskazuje, iż skarga została wniesiona w ustawowym terminie. Instytucja przywrócenia terminu została uregulowana w art. 85 i następnych p.p.s.a. W myśl art. 88 tej ustawy spóźniony lub niedopuszczalny z mocy ustawy wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu. Przyjmuje się, że niedopuszczalność wniosku o przywrócenie terminu ma miejsce między innymi w sytuacji, gdy do przekroczenia terminu w ogóle nie doszło a czynność została dokonana w ustawowym terminie (B. Dauter, B. Gruszczyński, A.Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Zakamycze 2006, s. 213, postanowienie NSA z 23 czerwca 2008 r., I OZ 405/08, LEX nr 493819). Również w uchwale NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., II GPS 5/09 (ONSAiWSA z 2010 r. Nr 3, poz. 40 wyrażono pogląd, iż przez "niedopuszczalny" wniosek o przywrócenie terminu, w rozumieniu art. 88 p.p.s.a., rozumie się złożenie omawianego wniosku m.in. w przypadku, jeżeli strona nie uchybiła terminowi – a contrario z art. 86 § 1 ab initio p.p.s.a. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Przesłaną skarżącemu decyzję Wojewody, awizowaną dnia 9 września 2016 r., należy na podstawie art. 44 § 1 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) uznać za doręczoną z dniem 23 września 2016 r. Jak podał organ w odpowiedzi na skargę, w dniu 21 października 2016 r. do Urzędu Wojewódzkiego wpłynęło pismo skarżącego dotyczące licytacji nieruchomości lokalowej przy ul. [...]. Organ nie zakwalifikował tego pisma jako skargi na decyzję z dnia [...] września 2016 r. nr [...] pomimo tego, iż zostało ono skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., a nadto załączono do niego dowód przelewu na konto sądu kwoty 100 zł ze wskazaniem w tytule wpłaty numeru tej decyzji (k. 6 oraz 54 akt sądowych). Tymczasem okoliczności te świadczą o tym, iż była to skarga na wskazaną wyżej decyzję Wojewody. Z uwagi na to, iż jak podano w odpowiedzi na skargę, wpłynęło ono do organu w dniu 21 października 2016 r., a więc przed upływem trzydziestu dni od daty uznania zaskarżonej decyzji za doręczoną, skargę należy uznać za wniesioną z zachowaniem ustawowego wynikającego z art. 53 § 1 p.p.s.a. trzydziestodniowego terminu. Z kolei pismo skarżącego z dnia [...] listopada 2016 r. należy w tej sytuacji uznać za uzupełnienie skargi. Oznacza to, że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi był całkowicie zbędny, innymi słowy nie było potrzeby składania tego wniosku, gdyż skarga została wniesiona w wymaganym terminie. W konsekwencji, na podstawie art. 88 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie. Jeżeli skarżący uzupełni braki formalne swojej skargi, zgodnie z wezwaniem załączonym do niniejszego postanowienia, jego skardze zostanie nadany dalszy bieg i Sąd będzie mógł dokonać kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.