II SA/Go 1053/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku F Sp. z o.o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F Sp. z o.o. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. F Sp. z o.o., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2021 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję własną z [...] lipca 2021 r., nr [...], odmawiającą prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek należnych za okres od dnia 1 listopada 2020 r. do 31 stycznia 2021 r. oraz od 1 marca 2021 r. do 30 kwietnia 2021 r. W treści skargi reprezentujący stronę pełnomocnik zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skierowany do skarżonego organu, a na wypadek jego nieuwzględnienia, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez tutejszy Sąd. W uzasadnieniu pełnomocnik spółki wskazała, że konieczność nagłego opłacenia przez skarżącą składek na ubezpieczenia społeczne za okres czterech miesięcy z uwagi na wciąż trwającą pandemię i w związku z tym utratę znacznej ilości klientów będzie wiązało się z utratą płynności finansowej, a w konsekwencji koniecznością zakończenia działalności. Nadto pełnomocnik wyjaśnił, że spółka przez długi czas posiadała inny kod PKD, aniżeli faktycznie prowadzona działalność (prowadzenie klubu fitness i siłowni) i dlatego nie miała możliwości korzystania z pomocy udzielonej podmiotom prowadzącym działalność w tym samym zakresie. Jednocześnie przez pandemię spółka musiała podlegać wszelkim ograniczeniom w prowadzeniu działalności – klubów fitness i siłowni, w tym również obowiązkowi zaprzestania jej prowadzenia na czas tzw. lockdownu. Pełnomocnik spółki podkreśliła także, że orzecznictwo sądowoadministracyjne nakazuje organom badać rzeczywiście wykonywaną przez podmioty działalność gospodarczą, nie ograniczając się do powoływania w swych rozstrzygnięciach jedynie kodów PKD, co również uzasadnia wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W tym zakresie wyjątek od ww. zasady ustanawia art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania aktu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia NSA z 10 marca 2010 r., I FSK 1841/09 i 19 maja 2011 r., II OZ 415/11, CBOSA). Interpretacja art. 61 § 3 p.p.s.a. nasuwa wniosek, iż strona skarżąca zgłaszając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jej wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Natomiast obowiązkiem Sądu jest dokonanie oceny wskazanych przez stronę skarżącą okoliczności. Zatem ciężar dowodu w zakresie wykazania przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. spoczywa zawsze na wnioskodawcy, ogólny wywód strony nie jest w tym względzie wystarczający. Wnioskodawca obowiązany jest wyjaśniać, na czym konkretnie polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jego indywidualnej sytuacji przede wszystkim finansowej i majątkowej. Biorąc pod uwagę argumentację zawartą we wniosku w ocenie Sądu uznać należało, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Pełnomocnik spółki jako uzasadnienia do zastosowania ochrony tymczasowej wskazała, że konieczność nagłego opłacenia składek na ubezpieczenia społeczne za okres czterech miesięcy z uwagi na wciąż trwającą pandemię i w związku z tym utratę znacznej ilości klientów będzie wiązało się z utratą płynności finansowej, a w konsekwencji koniecznością zakończenia działalności. Nadto podniosła, że nie miała możliwości korzystania w okresie trwającej pandemii z pomocy finansowej dla podmiotów prowadzących kluby fitness i siłownie, z uwagi na inny kod PKD, aniżeli faktycznie wykonywana przez spółkę działalność. Jednocześnie spółka nie przedstawiła swojej aktualnej sytuacji finansowej, nie przedłożyła żadnych dokumentów, które umożliwiłyby Sądowi dokonanie aktualnej oceny finansowej i majątkowej spółki. W celu uzyskania ochrony tymczasowej skarżąca powinna była we wniosku przedstawić swoją sytuację finansową i majątkową, tak żeby umożliwić Sądowi ocenę, czy wykonanie decyzji rzeczywiście może spowodować opisane przez nią skutki, w tym utratę płynności finansowej i w konsekwencji konieczność zakończenia prowadzenia działalności. Tymczasem skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia w czasie trwania postępowania sądowoadministracyjnego znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie można jednoznacznie stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje automatycznie wystąpienie taki skutek. Wnioskowanie takie uznać należy za co najmniej przedwczesne wobec nieznajomości pełnej sytuacji finansowej i majątkowej skarżącej. Podkreślenia wymaga, że Sąd nie miał podstaw do ustalenia jej pełnej sytuacji majątkowej i oceny, czy wykonanie decyzji może wyrządzić stronie znaczną szkodę bądź spowodować trudne do odwrócenia skutki w postaci utraty płynności finansowej i w konsekwencji konieczności zakończenia prowadzenia działalności. Sąd, analizując akta sprawy, również nie dostrzegł innych nadzwyczajnych okoliczności, które zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., pozwalałyby na wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jest zatem dowodów, by przypuszczać, że wykonanie decyzji będzie się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jak wymaga tego art. 61 § 3 p.p.s.a. Dodać przy tym należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z 18 października 2011 r., II GSK 1799/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia