II SA/Go 1054/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] listopada 2012 r. M.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2012 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stronie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad A.B.. Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie, a z ostrożności procesowej o oddalenie skargi. Uzasadniając odrzucenie organ wskazał, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, że decyzję w imieniu skarżącego odebrał w dniu 10 października 2012 r. teść strony A.B.. Skarżący złożył skargę w dniu 13 listopada 2012 r., zatem w ocenie organu termin do wniesienia skargi do Sądu upłynął w dniu 9 listopada 2012 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 grudnia 2012 r. wezwano organ do nadesłania, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, zwrotnego potwierdzenia odbioru przez skarżącego M.M. zaskarżonej decyzji, wskazując jednocześnie, iż w nadesłanych aktach administracyjnych sprawy znajduje się potwierdzenie odbioru w/w decyzji, adresowane do osoby o imieniu "M." i nazwisku "B." która nie występowała w przedmiotowym postępowaniu, podpisane przez A.B.. W odpowiedzi na powyższe organ podał, że w rozdzielniku do decyzji z dnia [...] października 2012 r. omyłkowo zamiast "M.M." wskazano "M.B.". Jednocześnie Kolegium podkreśliło, iż z treści wniesionej skargi jednoznacznie wynika, że skarżący M.M. otrzymał przedmiotową decyzję, ponieważ sformułował zarzuty w odniesieniu do tej decyzji. Ponadto organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] SKO sprostował własną decyzję - w części dotyczącej jej rozdzielnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu, jednakże z innego powodu niż wskazany w udzielonej przez organ odpowiedzi na skargę. W myśl art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej jako "ppsa", skargę wnosi się do sądu administracyjnego, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Obowiązek doręczania decyzji stronie wynika ze szczególnej regulacji art. 109 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej jako "kpa", zgodnie z którym decyzję doręcza się stronom na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Konsekwencją tej czynności jest związanie organu, który wydał decyzję, treścią doręczonego rozstrzygnięcia (art. 110 kpa). W procedurze administracyjnej czynności doręczania są sformalizowane i uregulowane w sposób kazuistyczny, co jest niezbędne ze względu na konieczność ścisłego określenia faktów powodujących skutek prawny. Doręczenie decyzji stronie jest zatem jednym z najistotniejszych etapów postępowania administracyjnego. Należy bowiem pamiętać, iż od zgodnego z prawem (mówiąc ściślej - od skutecznego w świetle prawa) wykonania tej czynności zależy niejednokrotnie prawidłowość całego postępowania administracyjnego, a co się z tym wiąże prawidłowość w ukształtowaniu treści stosunku materialnoprawnego. W doktrynie podkreśla się, iż doręczenie stanowi (co do zasady) wyraźną, władczą, obligatoryjną, formalną i nieodwołalną czynność procesową właściwego organu administracji publicznej, za pomocą której przekazuje (udostępnia) on pisma (w tym decyzje i postanowienia) adresatowi w postępowaniu administracyjnym, w sposób przewidziany prawem, z którą prawo wiąże określone skutki prawne (por. Łaszczyca G., Matan A., Doręczenie w postępowaniu administracyjnym ogólnym i podatkowym, Zakamycze, Kraków 1998 r.). Z chwilą doręczenia decyzji, a zatem jej wejścia do obrotu prawnego, możliwe jest skorzystanie przez stronę z przysługujących jej ustawowych środków zaskarżenia, w tym także z prawa do wywiedzenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Niedoręczenie decyzji nie tylko skutkuje brakiem jej wprowadzenia do obrotu prawnego czy brakiem związania nią organu, który ją wydał, ale także niedopuszczalnością skorzystania z drogi sądowej. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została skierowana do "M.B.", a nie do wnioskodawcy, którym był M.M.. Przesyłkę odebrał A.B., który - według adnotacji poczynionej przez listonosza - został przez niego uznany za adresata przesyłki. Pomimo tego, organ uznał doręczenie decyzji z dnia [...] października 2012 r. za prawidłowe przyjmując, że odebrał ją w imieniu skarżącego teść strony – A.B., osoba wspólnie zamieszkująca, na którą to osobę M.M. wnioskował o świadczenie pielęgnacyjne. Należy w tym miejscu podnieść, że nawet jeżeli - pomimo powyższych uchybień - skarżący powziął wiadomość o treści zapadłej w sprawie decyzji to okoliczność ta nie sprawia, że decyzję z dnia [...] października 2012 r. iz decyzję tę można uznać za skutecznie doręczoną. Dokonanie przez organ sprostowania , postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], w trybie przewidzianym dla usuwania oczywistych omyłek ( art. 113 kpa ) rozdzielnika zaskarżonej decyzji nie może w żaden sposób sanować faktu, że decyzja nie została doręczona jedynej stronie postępowania administracyjnego tj. osobie nazywającej się M.M.. Przesyłka zawierająca decyzje SKO adresowana była do nieistniejącej osoby nazywającej się "M.B." a doręczona została, uznanemu przez doręczyciela za jej faktycznego adresata, A.B.. Skoro zatem skarga została wniesiona od decyzji, która nie została skarżącemu skutecznie doręczona, przez co nie weszła do obrotu prawnego, to termin do jej wniesienia nie rozpoczął biegu. Podkreślenia wymaga, iż to na organie spoczywa obowiązek prawidłowego doręczenia skarżącemu zaskarżonej decyzji, które otworzy mu bieg terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego i umożliwi skorzystanie z tego prawa. Z tego względu Sąd ocenił wniesienie skargi od niedoręczonej jeszcze decyzji jako przedwczesne i dlatego niedopuszczalne. W zaistniałej sytuacji obowiązkiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego będzie dokonanie zgodnego z prawem doręczenia M.M. decyzji z dnia [...] października 2012 r., nr [...], czym otworzy stronie postępowania administracyjnego drogę do wniesienia skargi na tę decyzję. Przy czym niniejsze postanowienie nie będzie stanowiło przeszkody do merytorycznego rozpoznania sprawy, nie stanowi ono bowiem prawomocnego wyroku stwarzającego powagę rzeczy osądzonej, będącą w świetle art. 58 § 1 pkt 4 ppsa przesłanką odrzucenia skargi. Brak doręczenia stronie decyzji przez organ, który ją wydał czyni skargę prawnie niedopuszczalną i tym samym podlegającą stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa odrzuceniu przez sąd.