II SA/Go 1064/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2016 r. sprawy ze skargi A.B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2014 w pomniejszonej wysokości oddalono skargę. Wnioskiem z [...] maja 2015r. A.B. zwrócił się do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Kierownik BP ARiMR) o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej (dalej: PRŚ) na 2014 r. Wniosek beneficjenta obejmował: Pakiet 4. Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000. Wariant 4.1 – ochrona siedlisk lęgowych ptaków – powierzchnia 12,22 ha. Wariant 4.6 – półnaturalne łąki wilgotne – powierzchnia 23,10 ha, Pakiet 5. Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000, Wariant 5.1 – ochrona siedlisk lęgowych ptaków Natura 2000 – powierzchnia 53,51 ha. Powierzchnia deklarowana do płatności wynosiła: działka A – 7,90 ha, działka B - 3,50 ha, działka C - 2,63 ha, działka D – 6,10 ha, działka E – 0,98 ha, działka F – 0,77 ha, działka G – 5,68 ha, działka H – 0,23 ha, działka J – 0,27 ha, działka K – 0,48 ha, działka M – 1,01 ha, działka R – 5,25 ha, działka S – 35,20 ha, działka SS – 12,22 ha, działka W – 6,61 ha. W wyniku kontroli administracyjnej organ ustalił, że do PRŚ na 2014 r. kwalifikują się następujące powierzchnie działek rolnych w ramach poszczególnych wariantów: Wariant 4.1 – ochrona siedlisk lęgowych ptaków, działka SS (obszar deklarowany 12,22 ha, obszar kwalifikowany do PRŚ 12,22 ha), Wariant 4.6 – półnaturalne łąki wilgotne, działka A (obszar deklarowany 7,90 ha, obszar kwalifikowany do PRŚ 7,76 ha), działka B (obszar deklarowany 3,50 ha, obszar kwalifikowany do PRŚ 3,31 ha), działka C (obszar deklarowany 2,63 ha, obszar kwalifikowany do PRŚ 2,24 ha), działka D (obszar deklarowany 6,10 ha, obszar kwalifikowany do PRŚ 6,10 ha), działka E (obszar deklarowany 0,98 ha, obszar kwalifikowany do PRŚ 0,83 ha), działka H (obszar deklarowany 0,23 ha, obszar kwalifikowany do PRŚ 0,55 ha), działka J (obszar deklarowany 0,27 ha, obszar kwalifikowany do PRŚ 0,00 ha), działka K (obszar deklarowany 0,48 ha, obszar kwalifikowany do PRŚ 0,47 ha), działka M (obszar deklarowany 1,01 ha, obszar kwalifikowany do PRŚ 0,90 ha). Wariant 5.1 – ochrona siedlisk lęgowych ptaków Natura 2000, działka F (obszar deklarowany 0,77 ha, obszar kwalifikowany do PRŚ 0,76 ha), działka G (obszar deklarowany 5,68 ha, obszar kwalifikowany do PRŚ 0,68 ha), działka R (obszar deklarowany 5,25 ha, obszar kwalifikowany do PRŚ 3,77 ha), działka S (obszar deklarowany 35,20 ha, obszar kwalifikowany do PRŚ 34,80 ha), działka W (obszar deklarowany 6,61 ha, obszar kwalifikowany do PRŚ 6,61 ha), Ustaleń kontrolnych dokonano w oparciu o pomiary powierzchni ewidencyjno-gospodarczej odpowiadającej powierzchni użytkowanej rolniczo w ramach danej działki ewidencyjnej, metodą FOTO. Decyzją z [...] kwietnia 2015 r. nr [...] Kierownik BP ARiMR przyznał A.B. PRŚ w łącznej wysokości 60 703,04 zł, w tym z tytułu: 1. 4 – Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000 – 24 710,40 zł, w tym środki z budżetu Unii Europejskiej 19 768,32 zł, środki krajowe 4 942,08 zł, 1.1. Wariant 4.1 – Ochrona siedlisk lęgowych ptaków o stawce 1 200,00 zł za powierzchnię uwzględnioną w płatności 12,22 ha/rok, kwotę w wysokości 11 731,20 zł, 1.2 Wariant 4.6 – Półnaturalne łąki wilgotne o stawce 800,00 zł za powierzchnię uwzględnioną w płatności 22,16 ha/rok, kwotę w wysokości 12 979,20 zł, 2. 5 – Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000, kwotę w wysokości 35 992,64 zł, w tym środki budżetu Unii Europejskiej 32 393,37 zł, środki krajowe 3 599,27 zł, 2.1 Wariant 5.1 – Ochrona siedlisk lęgowych ptaków – Natura 2000 o stawce 1 370,00 zł za powierzchnię uwzględnioną w płatności 46,62 ha/rok, kwotę 35 992,64 zł. W odwołaniu A.B. zwrócił się o ponowne pomierzenie działek rolnych w których zastosowano pomniejszenia. Odwołujący się wskazał, iż nie zgadza się ze stwierdzeniem organu, że "uprawa wykracza poza granice działek referencyjnych zadeklarowanych we wniosku". Ponadto poprosił aby pomierzenia działek dokonano w jego obecności, ponieważ uważa, że kontrola foto nie jest miarodajna, wiarygodna. Decyzją z [...] października 2015 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Dyrektor OR ARiMR) utrzymał w całości w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że Agencja weryfikuje poprawność deklarowanej powierzchni użytkowanej rolniczo w oparciu o zintegrowany system zarządzania i kontroli, który zawiera m.in. zdjęcia lotnicze, obrazujące deklarowane przez producentów rolnych działki ewidencyjne oraz sposób ich użytkowania w odpowiedniej skali. Specyfika kontroli metodą FOTO polega na wykonaniu zdjęć satelitarnych upraw, w roku, którego dotyczy wniosek o przyznanie płatności, a następnie interpretacji fotoobrazów, których dokonują upoważnione na podstawie przepisów prawa osoby. Pomiary wykonane za pomocą tych narządzi są precyzyjne i dokładne. Pomiary te są zatem poprawne. Skoro obszar deklarowany działek różni się od obszaru kwalifikowanego, co wykazała kontrola administracyjna, Kierownik BP ARiMR prawidłowo przyznał PRŚ w pomniejszonej wysokości. Potwierdziła to ponowna kontrola organu odwoławczego. Powyższa decyzja Dyrektora OR ARiMR stała się przedmiotem skargi A.B. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 30 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, poprzez nieprzedstawienie skarżącemu, w dniu przeprowadzania kontroli w jego gospodarstwie rolnym, upoważnienia do przeprowadzenia przedmiotowej kontroli, w sytuacji gdy przed przystąpieniem do czynności kontrolnych osoba upoważniona do ich wykonywania jest obowiązana okazać imienne upoważnienie rolnikowi, 2. art. 27 oraz pkt 32 preambuły rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora win, poprzez nie zapowiedzenie kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie rolnym skarżącego, w sytuacji gdy brak było podstaw do niezawiadamiania skarżącego o przedmiotowej kontroli albowiem zawiadomienie skarżącego o terminie jej przeprowadzenia w żaden sposób nie zagroziłoby celowi tejże kontroli, a przynajmniej wniosek odmienny nie płynie z zaskarżonej decyzji, 3. art. 7, 75 § 1, 77 § 1 i art. 80 k.p.a, poprzez nieuwzględnienie wniosku skarżącego o przeprowadzenie pomiarów jego działek rolnych w terenie celem ustalenia stanu faktycznego mającego istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, 4. art. 7 k.p.a przez wydanie decyzji z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej nakazującej by organy podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, 5. art. 138 k.p.a poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Kierownika BP ARiMR w sprawie przyznania PRŚ w pomniejszonej wysokości w sytuacji gdy rozstrzygniecie to należało uchylić, 6. art. 12 k.p.a w zw. z art. 35 k.p.a poprzez opieszałe prowadzenie postępowania drugoinstancyjnego, ograniczonego jedynie do kontroli przez prawie pięć miesięcy rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego, w sytuacji gdy organy administracji publicznej powinny działać wnikliwie i szybko, a sprawy wymagające przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinny być załatwione nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, 7. art. 78 k.p.a poprzez odmowę przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez skarżącego, a) uargumentowaną stwierdzeniem, że dowody te zostały już przeprowadzone, w sytuacji gdy przeprowadzono je tylko połowicznie albowiem w ramach kontroli na miejscu nie wykonano, czego domaga się skarżący, pomiarów w terenie, b) jako zdaniem organu II instancji dotyczących okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, w sytuacji gdy przepis ten należy czytać w ten sposób, że jeżeli strona zgłasza dowód, którego nie zgłaszała w toku postępowania dowodowego, organ może nie uwzględnić żądania, jeżeli żądanie dotyczy tezy dowodowej już stwierdzonej na korzyść strony, która dowód zgłasza, ale jeżeli strona zgłasza dowód który ma znaczenie dla sprawy, ponieważ jest zgłoszony na tezę odmienną, dowód powinien być dopuszczony, 8. art. 15 k.p.a poprzez ograniczenie się w niniejszej sprawie przez organ II instancji jedynie do roli organu kontrolnego w sytuacji gdy postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne w związku z czym w jego trakcie musi dojść do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy oraz do rozpatrzenia wszystkich argumentów i zarzutów podnoszonych przez stronę, 9. art. 8 k.p.a poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania obywateli do organów Państwa oraz pogłębiania ich kultury prawnej. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Odpowiadając na skargę Dyrektor OR ARiMR wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a), wynika, iż sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Zgodnie natomiast z art. 151 P.p.s.a w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala. Oceniając zaskarżoną decyzję według powyższych kryteriów Sąd uznał, że nie narusza ona prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Skarżący ubiegał się o przyznanie PRŚ na rok 2014 w trybie przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2013 r., poz. 361 ze zm.), wydanym z upoważnienia zawartego w art. art. 29 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r., poz. 173). Spór dotyczy powierzchni części działek rolnych zadeklarowanych przez producenta rolnego do płatności, którą organy Agencji zakwestionowały w wyniku kontroli administracyjnej, ustalając mniejszą powierzchnię niż zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności i w rezultacie pomniejszając płatności dla niektórych wariantów. Treść skargi wskazuje, że skarżący zarzuca w istocie, że wykonany w sprawie pomiar działek rolnych na podstawie ortofotomapy, czyli wykorzystana przez organ metoda FOTO, jest niemiarodajna i niewiarygodna. Wobec powyższego na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2013 r., poz. 173) do postępowań w sprawach indywidualnych (dotyczących m.in. PRŚ), rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej, a zatem w ograniczonym zakresie. Zgodnie z art. 21 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy, w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ nie jest związany zasadą prawdy materialnej. Z kolei z art. 21 ust. 3 ustawy wynika zasada, odmienna niż zawarta w K.p.a zasada oficjalności, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Zatem ciężar udowodnienia faktu odmiennego, niż wynika ze zgromadzonego przez organ materiału dowodowego spoczywa na stronie. Jednocześnie, zgodnie z art. 21 ust. 2 pkt 3 i art. 21 ust. 2 pkt 4 ustawy, stronom udziela się pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych oraz zapewnia czynny udział w postępowaniu na ich żądanie, zaś art. 81 K.p.a nie stosuje się. Postępowanie o udzielenie PRŚ jest zatem dużo bardziej sformalizowane niż "zwykłe" postępowanie administracyjne, a na stronie spoczywa znacznie więcej obowiązków, co do aktywności w tym postępowaniu. Ustawodawca odstąpił od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 K.p.a a w konsekwencji zrezygnował także z zasady postępowania dowodowego wyrażonej w art. 77 § 1 K.p.a. Organ nie ma obowiązku działania z urzędu celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Przepis art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25, z 28.01.2011, str. 8) stanowi, że wszystkie wnioski o wsparcie, wnioski o płatność i inne deklaracje, które beneficjent lub osoba trzecia muszą złożyć, poddaje się kontrolom administracyjnym, obejmującym wszystkie elementy, których kontrola za pomocą środków administracyjnych jest możliwa i stosowna. Procedury te zapewniają rejestrację podjętych działań kontrolnych, wyników weryfikacji i środków podjętych w odniesieniu do rozbieżności. W myśl art. 10 ust. 2 Rozporządzenia Nr 65/2011 sprawdzenie zgodności z kryteriami kwalifikowalności obejmuje kontrole administracyjne i kontrole na miejscu. Zauważyć w tym miejscu należy, że uzyskane w drodze jednego lub drugiego rodzaju kontroli wyniki mają równoprawne znaczenie, co oznacza, że skontrolowanie i ustalenie powierzchni rzeczywistej do dopłaty przy użyciu systemu komputerowej identyfikacji jest wystarczające i nie ma potrzeby weryfikowania otrzymanego wyniku poprzez kontrolę na miejscu lub zestawiania go z danymi z ewidencji gruntów (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 6 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 681/11, z 24 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 1069/08 - orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Celem kontroli administracyjnych jest skuteczne zweryfikowanie zgodności z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc oraz przestrzeganie wymogów i norm istotnych dla wzajemnej zgodności między działkami rolnymi zadeklarowanymi w jednym wniosku a działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek rolnych oraz weryfikowanie kwalifikacji do pomocy określonych terenów. W rozpoznawanej sprawie organy poprzestały na kontroli administracyjnej złożonego wniosku o przyznanie płatności w oparciu o bazę referencyjną systemu LPIS, dla którego stosowania podstawę prawną stanowią przepisy prawa wspólnotowego, a w szczególności art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003, zgodnie z którym system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10.000. W wyniku przeprowadzonej kontroli administracyjnej, organy zakwestionowały wskazaną do płatności powierzchnię, gdyż ujawniono niezgodności pomiędzy powierzchnią deklarowaną przez producenta a referencyjną bazą systemu informatycznego – Zintegrowanym Systemem Zarządzania i Kontroli (ZSZiK), w oparciu o dane zawarte w bazie referencyjnej LPIS, tj. Systemie Identyfikacji Gruntów i Działek Rolnych. Na podstawie danych wektorowych ujawniono, że powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza (PEG), która stanowi odpowiednik powierzchni użytkowanej rolniczo, kwalifikowanej do płatności obszarowych w ramach pojedynczej działki ewidencyjnej, jest mniejsza od powierzchni deklarowanych przez rolnika. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał poszczególne działki rolne i szczegółowo opisał stwierdzone nieprawidłowości (str. 20-28). Organ wyjaśnił przyczyny zmniejszenia powierzchni, wskazując na popełnione przy określeniu powierzchni błędy oraz powołał odczyty ortofotomap właściwych dla przedmiotowych działek. Organ wskazał szczegółowo, odrębnie dla każdej działki rolnej, które powierzchnie kwestionuje i z jakiego powodu nie kwalifikują się one do płatności. Do akt administracyjnych zostały dołączone właściwe ortofotomapy (z lipca 2014 r.) i załączniki graficzne, potwierdzające ustalenia organu. Wobec powyższego - zdaniem Sądu - niezasadne są zarzuty dotyczące kontroli administracyjnej i prowadzenia pomiarów na podstawie ortofotomapy, ponieważ sposób prowadzenia kontroli terenowej metodą FOTO i pomiaru jest prawnie uzasadniony, zaś wynik precyzyjny. Jak już wyżej wskazano Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wypowiadał się, iż skontrolowanie i ustalenie powierzchni rzeczywistej przy pomocy systemu GIS jest wystarczające i nie ma potrzeby weryfikowania otrzymanego wyniku poprzez kontrolę na miejscu lub zestawiania go z danymi z ewidencji gruntów. Skarżący w toku postępowania przed organem pierwszej instancji oraz w odwołaniu kwestionował pomiar działek przeprowadzony w trakcie kontroli administracyjnej. Skarżący – na którym spoczywał ciężar udowodnienia faktu odmiennego, niż wynika ze zgromadzonego przez organ materiału dowodowego - nie przedłożył jednak organowi stosownych dowodów podważających prawidłowość ustaleń kontroli w zakresie przestrzegania wymogów kwalifikowalności. Podnoszone zatem w toku postępowania oraz w odwołaniu żądanie przeprowadzenia kontroli i pomiarów geodezyjnych na miejscu nie miało uzasadnienia w obowiązującym prawie. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd stwierdza, że rozstrzygając w niniejszej sprawie Dyrektor OR ARiMR nie naruszył przepisów prawa materialnego. Sąd stwierdza również, że organ ten nie naruszył przepisów postępowania, w tym zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. na podstawie art. 151 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.