II SA/Go 1065/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2017 r. sprawy ze skarg L.K. i S.K. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących L.K. i S.K. kwoty po 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2004r. nr [...] Prezydent Miasta - z upoważnienia którego działał zastępca naczelnika Wydziału Geodezji i Gospodarowania Mieniem - orzekł o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości stanowiącej własność S. i L.K., położonej w [...], składającej się z działki nr [...], dla której Sąd Rejonowy prowadził księgę wieczystą nr [...], na działki gruntu [...] i stwierdził, że działka nr [...] przeznaczona jest pod drogę publiczną. Jako podstawy prawne tej decyzji podane zostały przepisy art. 93 ust. 1-3, 94, 96 ust. 1, 4, art. 97 ust. 1,3 ust. 2, art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami (wówczas tekst jednolity Dz.U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543 ze zm., powoływanej dalej jako ugn). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że o zatwierdzenie projektu podziału wystąpiło wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2004 r. Przedsiębiorstwo Usług Geodezyjnych [...] s.c., działające na zlecenie Prezydenta Miasta. Podano, że projekt podziału, wykonany przez uprawnionego geodetę, stanowi integralną część decyzji oraz, że operat zawierający dokumentację podziałową przyjęty został do państwowego zasobu geodezyjnego. Wskazano, że projekt podziału został pozytywnie zaopiniowany w oparciu o ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta (uchwała nr LIII/392/98 Rady Miejskiej z dnia 28 maja 1998 r., Dz. URz. Woj. Nr 12, poz. 112). Stwierdzono, że działka znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem E18U, KS – funkcje usługowo-komunikacyjne. 2. Wnioskiem z [...] maja 2016 r. L.K. i S.K. zwrócili się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej jako: SKO, Kolegium) o stwierdzenie nieważności dwóch decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] oraz nr [...] (sprawa dotycząca decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] została rozpoznana w tutejszym sądzie pod sygnaturą II SA/GO 1064/16). W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazali, że decyzją z [...] sierpnia 2016 r. (powinno być: 2015 r. ) nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia na ich rzecz odszkodowań: - za prawo własności nieruchomości - działki nr [...], przejętej na własność Gminy o statusie miejskim pod budowę drogi publicznej na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] ze względu na to, że podziału nieruchomości, w wyniku którego wydzielono działkę nr [...], nie dokonano na wniosek właścicieli, - za prawo użytkowania wieczystego nieruchomości - działki nr [...], przejętej na własność Gminy o statusie miejskim pod budowę drogi publicznej na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...], także ze względu na to, że podziału nieruchomości w wyniku którego wydzielono działkę nr [...] nie dokonano na wniosek użytkowników wieczystych. W związku z tym podnieśli, że z decyzji Wojewody wynika, że nie nastąpiło przejście prawa własności na Gminę nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] oraz nie wygasło prawo użytkowania nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. Ich zdaniem oznacza to, że decyzje Prezydenta Miasta objęte wnioskiem o stwierdzenie nieważności są wadliwe. Wskazywali, że pomimo ich pisma do Prezydenta Miasta nie zostało z urzędu wszczęte postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności obu tych decyzji. 3. Po rozpoznaniu wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. znak: [...] orzekło o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...]. Kolegium, powołując się na charakter postępowania nieważnościowego polegającego wyłącznie na badaniu czy decyzja poddana kontroli dotknięta jest którąś z wad wskazanych w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej k.p.a.), uznało, że decyzja z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] jest prawidłowa. W ocenie Kolegium nie została ona wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, nie dotyczy sprawy rozstrzygniętej już poprzednio decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby nie będącej stroną, nie była niewykonalna w dniu jej wydania, nie wywołała czynu zagrożonego karą w razie jej wykonania. Kolegium podniosło, że z uzasadnienia decyzji podziałowej wynika, że celem podziału było wydzielenie gruntu pod realizację drogi dla polepszenia układu komunikacyjnego osiedla oraz osiągnięcie w tym względzie ładu przestrzennego, a podziału dokonano z urzędu. Przytaczając treść przepisu art. 98 ust. 1 ugn - w brzmieniu obowiązującym na dzień 19 sierpnia 2004 r. – organ stwierdził, że skutkiem wydania decyzji zatwierdzającej podział było dokonanie na jej podstawie zmian w zakresie oznaczenia nowo wydzielonych działek w ewidencji gruntów i w księdze wieczystej. W decyzji o podziale nie orzeka się w przedmiocie utraty własności nieruchomości lub wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego. Aby nastąpił skutek w takiej postaci podział musi być dokonany na wniosek właściciela. Nabycie gruntu w trybie wskazanego przepisu następuje z mocy prawa, a nie z mocy decyzji o podziale, wobec czego kwestie związane z przejściem własności części nieruchomości po podziale działki nr [...], wydzielonej pod budowę drogi publicznej nie mają znaczenia dla oceny prawidłowości dokonania podziału przedmiotowej nieruchomości, w szczególności pod kątem wydania decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Decyzja podziałowa nie rozstrzyga bowiem o przejściu na własność Gminy działki nr [...]. W ocenie SKO, organ dokonujący podziału zastosował właściwe przepisy prawa materialnego. Przytaczając brzmienie art. 94 ust. 1 ugn – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji podziałowej - SKO wskazało, iż podziału dokonano zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Rozstrzyganie w decyzji podziałowej o przejściu prawa własności wydzielonej pod drogę dotknięte byłoby wadą nieważności ( art. 156 1 pkt 2 k.p.a.), jako podjęte bez podstawy prawnej. Natomiast kwestia przejścia z mocy prawa, na podstawie art. 98 ust. 1 ugn, na rzecz gminy własności działek wydzielonych pod drogi publiczne jest rozstrzygana przez sąd powszechny w sprawie o wpis prawa własności lub o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. 4. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy L. i S.K. domagali się uchylenia decyzji i stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Wywodzili, że decyzja ta podjęta została m.in. na podstawie art. 98 ust.1 ugn. Wskazano w niej, że podziału nieruchomości dokonano z urzędu wobec czego powołany przepis nie mógł być podstawą prawną jej wydania. Zatem nieprawidłowe jest stwierdzenie SKO, że decyzja podziałowa oparta została na właściwych przepisach prawa materialnego. Skoro więc wskazany przepis nie mógł stanowić podstawy prawnej decyzji z [...] sierpnia 2004 r., to spełnione są w stosunku do niej przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. 6. Decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] SKO utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] lipca 2016r. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, iż ponowne rozpatrzenie akt sprawy oraz dokonana analiza przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami i art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. (w szczególności zaś wskazanego przez wnioskodawców we wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy, przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) potwierdziła prawidłowość wydanej decyzji wobec braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] Prezydent Miasta. 7. W odrębnie wniesionych ale identycznych w treści skargach na decyzję SKO z dnia [...] września 2016 r. L. i S.K. wnieśli o uchylenie obu decyzji o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, 11 i 107 k.p.a. poprzez brak merytorycznego rozpatrzenia złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 98 ugn poprzez uznanie, że może on stanowić podstawę prawną decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] sierpnia 2004r. znak: [...]. W uzasadnieniu wywodzili, że SKO nie odniosło się do ich argumentacji, zawartej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, mimo że było to jednym z podstawowych obowiązków organu, określonych przepisami kodeksu. W konsekwencji, brak ustosunkowania przez Kolegium do kwestii podnoszonych przez nich, które są prawnie doniosłe, jest uchybieniem noszącym cechę naruszenia prawa w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie. W dalszych wywodach skarżący ponowili argumentację podnoszoną już we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Podkreślali też, że podnoszona przez Kolegium kwestia, iż decyzja podziałowa nie rozstrzyga o przejściu na własność Gminy o statusie miejskim działki nr [...] nie ma znaczenia w sprawie. Istotne jest to, że decyzja powołująca w swej podstawie prawnej art. 98 ugn, stała się podstawą odłączenia działki nr [...] z dotychczasowej księgi wieczystej. Jeżeli zatem art. 98 ugn nie mógł stanowić podstawy prawnej decyzji z dnia [...] sierpnia 2004 r., albowiem podział nieruchomości, jak wskazało SKO, nastąpił z urzędu, to w stosunku do decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2004 r. spełnione zostały przesłanki wskazane w treści art. 156 §1 pkt. 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. 8. Postanowieniem z [...] stycznia 2017 r. sprawa ze skargi S.K. połączona została ze sprawą ze skargi L.K. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Sprawa dotycząca decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] została rozpoznana w tutejszym sądzie pod sygnaturą II SA/GO 1064/16 wyrokiem z dnia 22 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 9. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718; zwanej dalej p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych decyzji administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, przy czym – co w okolicznościach sprawy wymaga podkreślenia – sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to w konsekwencji, iż sąd może uwzględnić skargę z przyczyn innych niż podniesione w jej zarzutach. 10. Przedmiotem zaskarżenia pozostawała decyzja SKO, utrzymująca w mocy decyzję własną tego organu, o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału działki nr [...] na działki nr [...]. Decyzje te podjęte zostały w postępowaniu nadzwyczajnym co oznacza, iż jego przedmiot nie mógł polegać na ponownej ocenie zasadności dokonanych rozstrzygnięć merytorycznych. Celem postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności było jedynie skontrolowanie, czy ostateczne rozstrzygnięcie wydane w trybie "zwykłym" mogło naruszyć sposób kwalifikowany prawo. Wiadomo stronom postepowania bowiem, że stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej na podstawie art. 156 k.p.a. możliwe jest więc tylko w przypadku stwierdzenia kwalifikowanej wady prawnej z katalogu wskazanego w § 1 tego przepisu. Wadą skutkującą stwierdzeniem nieważności decyzji może być w szczególności rażące naruszenie prawa. O takim naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują oczywistość naruszenia prawa polegająca na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, charakter przepisu, który został naruszony. W sposób rażący może bowiem zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Istotne pozostają też racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki, które wywołuje decyzja, tj. skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Konieczne jest także, aby stwierdzone naruszenie miało znacznie większą wagę aniżeli stabilność decyzji ostatecznej, o której stanowi art. 16 k.p.a. Utrwalone jest stanowisko, że rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowić zatem będzie podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sytuacji gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa. Chodzi zatem o sytuację gdy treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią stosowanego w sprawie przepisu prawa, co wynika z prostego ich zestawienia i nie stanowi konsekwencji błędu w wykładni prawa, a charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. 11. Zdaniem niniejsze składu sadzącego, podobnie jak w sprawie rozpoznanej przez tutejszy sąd pod sygnaturą II SA/Go 1064/16, Kolegium popełniło istotne uchybienia proceduralne w zakresie dotyczącym określenia przedmiotu postępowania oraz jego zakresu w odniesieniu do zarzutów skarżących oraz treści kontrolowanej w trybie nadzwyczajnym decyzji, co zdaniem sądu, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej. Mianowicie wniosek skarżących z dnia [...] sierpnia 2004 r. o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału działki nr [...] nie odwoływał się do żadnej skonkretyzowanej przyczyny nieważności z art. 156 § 1 k.p.a., a jedynie odnosił do decyzji Wojewody odmawiającej odszkodowania, miedzy innymi, za działkę nr [...] ze względu uznanie przez ten organ, że decyzja podziałowa, w wyniku której wydzielona została ta działka, nie została wydana na wniosek właścicieli nieruchomości. Dopiero na etapie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy skarżący wskazali, że ich zdaniem decyzja ta obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa przy czym wady tej upatrywali w powołaniu w podstawie prawnej decyzji z [...] sierpnia 2004 r. przepisu art. 98 ugn. Według stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji podziałowej podział nieruchomości dopuszczalny był na wniosek i koszt osoby, która ma w tym interes prawny (art. 97 ust. 1 ugn), co oznacza, iż legitymowany do wystąpienia z wnioskiem pozostawał właściciel (współwłaściciel - ust. 2 art. 97) nieruchomości. Podział nieruchomości mógł być dokonany także z urzędu (art. 97 ust. 3 pkt 1) jeżeli był on niezbędny dla realizacji celów publicznych lub nieruchomość stanowiła własność gminy i nie została oddana w użytkowanie wieczyste (pkt 2) (możliwość dokonania podziału z urzędu na podstawie art. 97 ust. 4 w związku z art. 95 pkt 3-6 oraz w ust. 5 nie dotyczy rozpoznawanej sprawy). Podobnie jak stwierdzono to w sprawie II SA/Go 1064/16 dla oceny dopuszczalności możliwości podziału nieruchomości z urzędu organ miał obowiązek wykazać, że podział jest niezbędny dla realizacji celu publicznego w rozumieniu art. 6 ugn. Podziału nieruchomości można było dokonać jeżeli był on zgodny z ustaleniami planu miejscowego oraz przepisami szczególnymi. Z akt administracyjnych kontrolowanej przez sąd sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ja poprzedzającej wynika, że SKO nie zweryfikowało decyzji podziałowej w kontekście zaistnienia przesłanek do dokonania podziału nieruchomości z urzędu, zatem istnienia celu publicznego w kontekście niezbędności podziału dla jego realizacji. Przyjęło bez analizy, że podział działki nastąpił z urzędu choć z samej treści decyzji podziałowej wynika, że wydana została ona na wniosek Przedsiębiorstwa Usług Geodezyjnych [...] s.c. z dnia [...] sierpnia 2004 r. tj. podmiotu działającego, jak to określono "na zlecenie Prezydenta Miasta". Jednakże w aktach administracyjnych tego "zlecenia" brak. Znajduje się w nich natomiast pismo z dnia [...] lipca 2004 r. PUGiRzM [...] s.c. z dnia [...] lipca 2004 r. skierowane do Prezydenta Miasta odwołujące się do wniosku tego podmiotu o podział m.in. działki nr [...]. Znajduje się w nich również wniosek tego podmiotu z dnia [...] lipca 2014 r. o podział nieruchomości (m.in. działki nr [...]). Wskazane akta zawierają także wniosek Wydziału Geodezji i Gospodarowania Mieniem Urzędu Miejskiego z dnia [...] czerwca 2004 r. skierowany do Wydziału Rozwoju Miasta i Ochrony Środowiska tego Urzędu z wnioskiem o uzgodnienie (zaopiniowanie) projektu podziału - z urzędu - m.in. działki nr [...] z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ze wskazaniem, że celem podziału jest polepszenie układu komunikacyjnego osiedla. 12. Wszystkie te pozostające ze sobą w sprzeczności lub nieudokumentowane twierdzenia pozostały poza zakresem badań Kolegium w postępowaniu nieważnościowym. Z treści uzasadnienia decyzji wynika, że argumentacja mająca przesądzać o braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej koncentruje się wyłącznie na kwestii skutków prawnorzeczowych jakie - z mocy prawa - wywołuje przepis art. 98 ust. 1 ugn. Kwestia ta nie jest jednak sporna i nie budzi wątpliwości. Kolegium uchyliło się jednak od rozważenia i jednoznacznego rozstrzygnięcia zasadniczego zarzutu jaki sprecyzowali skarżący we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy czyli tego, czy przepis ten rzeczywiście stanowił lub mógł stanowić podstawę prawną podziału wobec braku ich wniosku. Jak zauważono to sprawie II SA/Go 1064/16 i co dotyczy także niniejszej sprawy konstatacja organu i Kolegium jest wewnętrznie sprzeczna. Jeśli bowiem podział nieruchomości faktycznie nastąpił z urzędu (jak by na to wskazywał przepis art. 97 ust. 3 ugn powołany w decyzji działowej), to podstawą wydania decyzji podziałowej nie mógł być jednocześnie przepis art. 98 ugn bądź też art. 97 ust. 1 ugn. W szczególności przepis art. 98 ust. 1 ugn (w brzmieniu obowiązującym na dzień 19 sierpnia 2004 r.) mógł być zastosowany wyłącznie w przypadku złożenia wniosku przez właściciela. Jego zastosowanie wyłączone było w sytuacji gdy podział nieruchomości dokonywany jest z urzędu w warunkach opisanych w przepisach art. 97 ust. 3 pkt 1 ugn. Nie rozważając tej kwestii Kolegium nie rozpoznało zatem zasadniczego problemu sprawy to jest kwestii, która z konkurujących i sprzecznych ze sobą podstaw powołanych w decyzji działowej była rzeczywistą podstawą prawną działu i jaki był charakter oraz stopień wadliwości tego uchybienia. To zaniechanie organu, skutkujące brakiem odniesienia się do podnoszonej przez skarżących kwestii, czyniło skargę w pełni zasadną wobec naruszeń w zakresie ustalenia rzeczywistego stanu sprawy, jego kwalifikacji oraz uzasadnienia (art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a.). Nie można przy tym zapominać o tym, że tłem i zarazem przyczyną zainicjowania przez skarżących postępowania nieważnościowego były kwestie dostrzeżone przez organy orzekające w przedmiocie odszkodowania, które niejako predefiniowały przedmiot niniejszego postępowania. Rzeczą sądu nie jest jednak sanować wady postępowania administracyjnego w takim stopniu by zastępować organ w jego kompetencjach rozpoznawczych. 13. Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca podjęte zostały z naruszeniem przepisów procesowych (art. 7, 77 § 1, 107 § 3 oraz 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 k.pa.), w stopniu o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w oparciu o ten przepis w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł o ich uchyleniu. Konsekwencją uwzględnienia skargi pozostawało rozstrzygnięcie o kosztach obejmujące zwrot uiszczonych wpisów od skarg (art. 200, 205 § 1 i 209 p.p.s.a.). W toku ponownego rozpoznania sprawy organ pozostawać będzie związany ocena prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu i wynikającymi z niego wskazaniami co do dalszego postępowania.