II SA/Go 1067/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi N S.A. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych obowiązków postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] września 2017 r. N S.A. reprezentowana przez adw. D.P., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. utrzymującą decyzję nr [...] z nakazu Inspektora Pracy w Okręgowym Inspektoracie Pracy z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...]. W złożonej skardze pełnomocnik Spółki zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając go znacznymi kosztami realizacji kwestionowanego nakazu. Opracowanie nowych, zupełnie zbędnych metod szlifowania obicia bębna zgrzeblarki mogłoby wywołać u skarżącej powstanie szkody w znacznej rozmiarach w postaci kosztów opracowania nowych metod pracy a także kosztów szkoleń pracowników. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze. zm. – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W powyższym przepisie chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Podkreślić trzeba, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem spoczywa każdorazowo na stronie skarżącej. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Ponadto wniosek poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Strona skarżąca, aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania wykonania, popartych faktami oraz ewentualnie stosownymi dowodami (por. postanowienia NSA: z dnia 28 kwietnia 2011 r. sygn. akt I FSK 546/11 Lex nr 786059, z dnia 28 marca 2011 r., I FSK 402/11 Lex nr 783591, z dnia 15 lutego 2011 r., I FSK 63/11 Lex nr 783605). W rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka żąda wstrzymania wykonania decyzji nakazującej jej podjąć działania organizacyjno-techniczne mających na celu całkowite wyeliminowanie lub ograniczenie do minimum stosowanych dotychczas w zakładzie niebezpiecznych metod pracy podczas ostrzenia (szlifowania) obicia piłowego bębna głównego zgrzeblarki [...], powołując się na znaczny nakład środków związany z realizacją tego obowiązku. Zdaniem Sądu tak uzasadniony wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej nie pozwala na jego uwzględnienie, przede wszystkim z uwagi na ogólnikowość zawartej w nim argumentacji, w której brak jest odwołania się do konkretnych okoliczności sprawy pozwalających na konkluzję, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy z uwagi na zaistnienie ustawowych przesłanek, a więc poparte przykładowo dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej Spółki, czy też dowodzącymi konieczności poniesienia konkretnych, znacznych wydatków. Brak takiej motywacji wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej bez wątpienia uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W konsekwencji poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdził, że skarżąca, wnosząc o przyznanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji, nie wykazała, aby w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 .p.p.s.a., i stąd też orzeczono jak w sentencji postanowienia