II SA/Go 1070/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant referent - stażysta Malwina Tomiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi Zarządu Województwa na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały nr [...] Zarządu Województwa z dnia [...] r., w sprawie odwołania członków Rady Społecznej Samodzielnego Publicznego Szpitala [...]. postanawia: na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. Rozstrzygnięciem nadzorczym nr [...] Wojewoda, powołując się na przepis art. 82 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, stwierdził nieważność uchwały Zarządu Województwa Nr [...] z dnia [...] września 2012 r. w sprawie odwołania członków Rady Społecznej Samodzielnego Publicznego Szpitala [...], podjętej na podstawie "przepisu art. 48 ust. 5 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o działalności leczniczej oraz przepis art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa". Zdaniem organu nadzoru, kontrolowana uchwała istotnie narusza prawo tj. przepis art. 42 ust. 2 pkt 4 ustawy o działalności leczniczej poprzez odwołanie członków rady społecznej szpitala na podstawie okoliczności nieprzewidzianych w statucie. Analizując regulacje § 10 ust. 4 pkt 2 statutu Samodzielnego Publicznego Szpitala [...] ( nadanego tej jednostce uchwałą Sejmiku Województwa Nr XXV/235/12 z dnia [...] czerwca 2012 r. ) wskazał, iż Sejmik Województwa, jako podmiot tworzący, nie określił w statucie jakimi okolicznościami może być podyktowane złożenie wniosku o odwołanie członka Rady Społecznej przez Przewodniczącego Rady lub kierownika podmiotu leczniczego w sytuacji, gdy sformułowanie zawarte w art. 42 ust. 2 ustawy o działalności leczniczej, iż "w statucie określa się" nie pozostawia organowi stanowiącemu żadnej dowolności w tym przedmiocie. W ocenie Wojewody nie można uznać, iż okolicznością odwołania członka rady społecznej jest samo złożenie wniosku przez przewodniczącego rady lub kierownika podmiotu leczniczego. Takie unormowanie powoduje bowiem, że przewodniczący rady społecznej lub kierownik podmiotu leczniczego mogą swobodnie decydować o okolicznościach odwołania członków rady. Z tych powodów zapis § 10 ust. 4 pkt 2 Statutu SPSz nie mógł stanowić podstawy do podjęcia kwestionowanej uchwały, gdyż pozostaje w sprzeczności z przepisem art. 42 ust. 2 pkt 4 ustawy o działalności leczniczej. W skardze na wskazane rozstrzygnięcie nadzorcze Zarząd Województwa zarzuca mu rażące naruszenie prawa materialnego tj . art. 48 ust. 5 ustawy o działalności leczniczej w zw. z § 10 ust. 2 i 10 ust. 4 pkt 2 Statutu SPSz polegające na błędnym uznaniu, iż Zarząd Województwa nie miał prawa odwołać członków rady społecznej wskazanego podmiotu leczniczego. Wywodzi, iż odwołanie 8 członków Rady Społecznej SPSz zakwestionowaną przez organ nadzoru uchwałą, nastąpiło na wniosek kierownika tego podmiotu leczniczego , co pozostaje w zgodzie z regulacją § 10 ust. 2 i ust. 4 pkt 2 Statutu i art. 42 ust. 4 ustawy. Regulacja statutowa – w ocenie strony skarżącej pozostaje w zgodzie z ustawą o działalności leczniczej obligującej do określenia statucie okoliczności odwołania członka rady społecznej. Statut jako akt prawa miejscowego, został opublikowany we właściwym promulgatorze i nie został zakwestionowany przez Wojewodę. Zdaniem skarżącej, w sytuacji gdy Wojewoda nie zakwestionował legalności statutu, brak podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały podjętej przez Zarząd Województwa na podstawie obowiązującego aktu prawa miejscowego. Zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym organ nadzoru w istocie próbuje bowiem usunąć swe wcześniejsze zaniechanie (polegające na niepodjęciu rozstrzygnięcia nadzorczego wobec statutu) i obecnie dokonać arbitralnego stwierdzenia nieważności uchwały Sejmiku Nr XXV/235/12 w sprawie nadania statutu , wchodząc w zastrzeżone wyłącznie dla sądu i w odrębnym postępowaniu kompetencje do stwierdzenia nieważności aktu prawa miejscowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swe stanowisko, wskazując jednocześnie, iż wyrokiem z dnia 6 grudnia 2012 r. w sprawie II SA/Go 929/12 WSA w Gorzowie Wlkp. stwierdził nieważność § 10 ust. 4 pkt 2 statutu SPSz. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - zwanej dalej p.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W świetle powołanego przepisu rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej zależy od wyniku innego postępowania, w tym również sądowoadministracyjnego, jeżeli rozstrzygnięcie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem pierwszego postępowania (kwestia prejudycjalna). Przyjęte w analizowanym przepisie rozumienie kwestii prejudycjalnej zakłada istnienie ścisłego związku pomiędzy sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego. Związek ten polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej. Dla wojewódzkiego sądu administracyjnego kwestią wstępną będzie wyłącznie takie zagadnienie, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne do sformułowania wypowiedzi o tym, czy zakwestionowany w skardze akt, czynność lub bezczynność są zgodne z prawem materialnym, albo czy przed wydaniem tego aktu (czynności, bezczynności) nie doszło do popełnienia takich uchybień formalnych, które mogły mieć wpływ na jego treść ( vide: wyrok NAS z dnia 24 lutego 2012 r. w sprawie II OSK 2380/10, LEX nr 1145591 ). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie może budzić wątpliwości, iż zakwestionowana zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody, uchwała Zarządu Województwa Nr [...] z dnia [...] września 2012 r. w sprawie odwołania członków Rady Społecznej Samodzielnego Publicznego Szpitala [...], podjęta została – mimo braku wskazania w podstawie prawnej tego aktu – także na podstawie § 10 ust. 4 pkt 2 Statutu Samodzielnego Publicznego Szpitala [...], stanowiącego załącznik do uchwały Sejmiku Województwa z dnia [...] czerwca 2012 r. nr XXV/235/12 w sprawie nadania statutu Samodzielnemu Publicznemu Szpitalowi [...]. Faktem znanym z urzędu Sądowi orzekającemu jak i stronom ( w tym skarżącej choćby z treści odpowiedzi na skargę ) jest, że wyrokiem z dnia 6 grudnia 2012 r. w sprawie ze skargi Wojewody na uchwałę Sejmiku Województwa z dnia [...] czerwca 2012 r. nr XXV/235/12 ( sprawa II SA/Go 929/12 ) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie stwierdził nieważność wskazanej regulacji statutowej. Wyrok w sprawie tej nie jest jeszcze prawomocny. W ocenie Sądu, między sprawą niniejszą a sprawą II SA/Go 929/12 istnieje związek tego rodzaju o jakim mowa w powołanym na wstępie przepisie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Niezależnie bowiem od zarzutów skargi i faktu, iż sąd administracyjny oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody i unieważnionej nim uchwały Zarządu Województwa dokonuje wg stanu faktycznego i prawnego w datach ich podejmowania, dla rozstrzygnięcia sprawy ma znaczenie byt prawny § 10 ust. 4 pkt 2 Statutu Samodzielnego Publicznego Szpitala [...], stanowiącego załącznik do uchwały Sejmiku Województwa z dnia [...] czerwca 2012 r. nr XXV/235/12. Zważywszy na sankcję nieważności, zastosowaną w stosunku do regulacji statutowej w części istotnej dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i jej prawne skutki, eliminujące ją z obrotu prawnego wstecznie ( od [...] czerwca 2012 r. tj. od dnia uchwalenia statutu ) postępowanie w sprawie należało zawiesić do czasu prawomocnego zakończenia sprawy II SA/Go 929/12.