II SA/Go 1071/13

Dnia 2 stycznia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz po rozpoznaniu w dniu 2 stycznia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego p o s t a n a w i a : ustanowić adwokata. J.R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego. W toku postępowania skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy m.in. w zakresie ustanowienia adwokata. Do wniosku dołączył m.in. kopię zaświadczenia lekarskiego z którego wynika, iż cierpi na organiczne zaburzenia osobowości i urojeniowe. Skarżący zadeklarował we wniosku, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i nie osiąga żadnych dochodów. Z akt administracyjnych sprawy wynika z kolei, że miesięczny dochód skarżącego wynosi 1.059,25 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje W świetle okoliczności niniejszej sprawy wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata należało uznać za zasadny. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a). Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, miedzy innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Analiza sytuacji materialnej skarżącego pozwala na uznanie, że spełnia on przesłanki przyznania prawa pomocy. Nie osiąga bowiem dochodów, które pozwalałyby na poniesienie kosztów profesjonalnej pomocy prawnej bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania. Jednocześnie ustanowienie dla skarżącego profesjonalnego pełnomocnika jest uzasadnione w sytuacji dolegliwości zdrowotnych skarżącego, wynikających z kopii nadesłanego zaświadczenia lekarskiego. W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.