II SA/Go 1075/16

Dnia 31 stycznia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego na uchwałę Rady Gminy z dnia 30 grudnia 2009 roku Nr XLIII/268/2009 w sprawie zasad usytuowania miejsc oraz ustalenia liczby punktów sprzedaży i podawania napojów alkoholowych p o s t a n a w i a : umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Prokurator Rejonowy wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia 30 grudnia 2009 roku Nr XLIII/268/2009 w sprawie zasad usytuowania miejsc oraz ustalenia liczby punktów sprzedaży i podawania napojów alkoholowych – w części obejmującej § 2 ust. 1 oraz § 3 ust. 1, 2 i 3 tej uchwały. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko procesowe podał jednakże, iż w dniu 16 grudnia 2016 r. Rada Gminy podjęła nową uchwałę Nr XXIII/233/2016 w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży i podawania napojów alkoholowych oraz zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie gminy, w której uwzględniła zarzuty podniesione w skardze oraz na mocy której zaskarżona uchwała z dnia 30 grudnia 2009 r. Nr XLIII/268/2009 utraciła moc. Uchwała ta została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa z 2016 r. pod poz. 2700 w dniu 20 grudnia 2016 r. i weszła w życie z dniem 3 stycznia 2017 r. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. Prokurator Rejonowy oświadczył, iż cofa wniesiona w niniejszej sprawie skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwanej dalej p.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę, przy czym jej cofnięcie wiąże sąd. Jednakże sąd może uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis ten statuuje zasadę dyspozycyjności, która przejawia się przez przyznanie stronom postępowania sądowego uprawnienia do rozporządzenia przedmiotem tego postępowania oraz rozporządzania uprawnieniami procesowymi. Składając oświadczenie o cofnięciu skargi, skarżący daje wyraz temu, że rezygnuje z realizacji prawa do sądu, którego treścią jest poddanie sądowej kontroli aktu administracyjnego, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej (M. Romańska, H. Knysiak-Molczyk, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., Warszawa 2007, Wyd. Prawnicze LexisNexis, s. 872). W rozpoznawanej sprawie występujący jako strona skarżąca Prokurator Rejonowy pismem procesowym z dnia [...] stycznia 2017 r. cofnął skargę, przy czym Sąd nie dopatrzył się przesłanek, o których mowa w art. 60 p.p.s.a., kwalifikujących cofnięcie skargi jako niedopuszczalne. W sprawie nie zachodzi ryzyko, iż cofnięcie skargi miałoby służyć obejściu prawa. W myśl art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skoro wola strony skarżącej jako dysponenta skargi jest dla Sądu wiążąca, z tej racji na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.