II SA/Go 108/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Fornalik, Asesor WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska, Protokolant sekr. sąd. Monika Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 września 2005 r. sprawy ze skargi P.A. na Dyrektor Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie Kary za przejazd pojazdem ponadnormatywnym I. Uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...]r. nr [...] II. Określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. Zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego A.P. kwotę 430 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych i kosztów zastępstwa procesowego w sprawie. Decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2003r. Naczelnik Urzędu Celnego na podstawie art. 13 ust. 2a i 2b oraz art. 40b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tj. z 2000r. Dz. U. Nr 71, poz. 838 z późn. zm.) w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602) oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 32, poz. 262) obciążył A.P. karą pieniężną w wysokości 4360 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia. Z protokołu nr [...] wynika, iż kontroli pojazdu dokonano [...] listopada 2003r. o godz. 21:52:47. Pojazd składał się z ciągnika marki [...] o 2 osiach i numerze rejestracyjnym [...] oraz naczepy typu [...] o 3 osiach i numerze rejestracyjnym [...]. Kierowcą pojazdu był A.L.. Wynik pomiaru nacisku na osie wykazał przekroczenie na osi piątej o 12.68 kN i przekroczenia szerokości pojazdu z ładunkiem o 0.03 m. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, iż pojazd był ważony dwukrotnie: na wadze nr [...] o godz. 21:35 i na wadze o numerze [...] o godz. 21:52. Wyniki pomiarów różnią się o 50 kg przy nacisku na drugą oś, podobnie jest z pozostałymi pomiarami łącznie z masą pojazdu, która różni się o 210 kg. Do podstawy wymiaru kary organ zastosował pomiar wagi z późniejszego pomiaru, a mianowicie z godziny 21:52. W aktach administracyjnych (karta – 11) znajduje się oświadczenie kierowcy, który podaje, iż ważenie miało miejsce 27 listopada i że odmówił organ na jego żądanie ponownego ważenia pojazdu. Przedmiotowa decyzja została A.P. doręczona 2 grudnia 2003r. W odwołaniu od niej skarżący podniósł, iż doręczona mu decyzja nie posiada czytelnego podpisu z imienia i nazwiska oraz stopnia służbowego osoby ją wystawiającej, a nadto kwestionuje dane zawarte w protokole z pomiaru zarówno w zakresie masy całkowitej jak i poszczególnych nacisków na osie. Podał także, że ważenie wbrew protokołowi miało miejsce [...] listopada 2003r. i że organ odmówił ponownego ważenia pojazdu mimo żądania kierowcy. Organ II instancji – Dyrektor Izby Celnej, w dniu [...] marca 2004r. decyzją Nr [...] zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ podał, że pomiaru nacisku osi na podłoże dokonano na wadze dynamicznej typu [...] posiadającej ważne świadectwo legalizacji wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar. Wynik ważenia dynamicznego pojazdu jest efektem przetworzenia danych przez program komputerowy. Dla uniknięcia ewentualnego błędu pomiarowego otrzymany wynik ważenia pomniejszony został o 200 kg masy przypadającej na każdą oś oraz dodatkowe 2% zmierzonej masy całkowitej. Odnośnie zarzutu odmowy dwukrotnego ważenia organ podał, że bez sygnalizowania błędu przez urządzenie ważące nie może być mowy o powtórnym ważeniu. Jednakże w tej sprawie uczyniono odstępstwo i pozwolono na powtórne ważenie, które wykazało przekroczenie dopuszczalnej normy nacisku na tej samej piątej osi. W uzasadnieniu decyzji organ nie ustosunkował się ani do różnic co do rozbieżności daty ważenia, ani co do braku oznaczenia w decyzji nazwiska i stanowiska osoby wystawiającej decyzję ani wreszcie co do nieprawidłowości pomiaru zakwestionowanego przez stronę w odwołaniu. Skargę na decyzję do Sądu wniósł A.P.. Zaskarżając przedmiotową decyzję w całości zarzucił jej naruszenie art. 7, 8, 10 i 77 kodeksu postępowania administracyjnego. Decyzję wydała osoba nie wskazana z nazwiska. Na decyzji jest nieczytelny podpis co jest wbrew 7 i 8 kpa. Wynik kontroli przedstawia dane, które zaprzeczają rzeczywistości i podstawowym zasadom matematyki i fizyki zarówno co do masy całkowitej pojazdu, jak i co do nacisku na poszczególne osie. Dostrzegł to kierujący i żądał powtórnego ważenia czego mu odmówiono. Nie może być tak, aby decydował komputer skoro nie zgadzają się wyliczenia matematyczne. Te zatem naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które miały wpływ na wynik sprawy zdaniem skarżącego się są wystarczającą podstawą dla uchylenia zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest zasadna Zgodnie z art. 77 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy, a następnie uzasadnienie decyzji powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz powodów, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej - art. 107 § 3 kpa. W niniejszej sprawie istnieje szereg rozbieżności, do których organy nie ustosunkowały się w uzasadnieniu swoich decyzji. W aktach znajdują się dwa raporty ważenia pojazdu strony z dnia [...].XI.2003r. z godzin 21.35 i 21.52 z różnymi wynikami co do masy całkowitej nawet 240 kg i nacisku na piątą oś o 50 kg. Organ w decyzji podał jedynie, iż oparł się na wynikach drugiego ważenia, które było korzystniejsze dla strony, natomiast w żaden sposób nie odniósł się do samego faktu różnic. Stąd też żądanie kierowcy z dnia następnego po zapoznaniu go z treścią protokołu noszącego datę [...].XI.2003r. o ponowne zważenie pojazdu należało uznać w takiej sytuacji za całkowicie uzasadnione w kontekście rozbieżności wagi i w świetle art. 78 kpa. Przepis ten zobowiązuje bowiem organ do przeprowadzenia dowodu na żądanie strony jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, a tak było w niniejszej sprawie skoro organ dysponował różniącymi się wynikami pomiarów. Odmowa bowiem dopuszczenia dowodu może mieć miejsce jeżeli żądanie dowodu nie zostało zgłoszone w odpowiednim czasie postępowania dowodowego albo jeżeli okoliczność będąca przedmiotem dowodu została wykazana innymi lecz nie budzącymi wątpliwości dowodami. Stąd też odmowa powtórnego ważenia pojazdu tylko z tego powodu, że program komputerowy elektronicznego ważenia nie wskazywał nieprawidłowości należy uznać za niezgodny z treścią wcześniej cytowanego przepisu kpa. W uzasadnieniu decyzji organ także nie odniósł się do zarzutów strony odnośnie stosunku wzajemnych pomiarów. Przepis art. 107 § 1 kpa określa składniki decyzji niezbędne dla jej ważności. Jednym z wielu elementów ustawodawca wymienia w tym przepisie podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja znajdująca się w aktach sprawy, jak i ta przesłana stronie, zawierają nieczytelne oznaczenie osoby upoważnionej do wydania decyzji. Przepis art. 109 kpa określa nakaz doręczenia stronie decyzji na piśmie. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 grudnia 2003r. III RN 135/03 OSNP 2004 nr 16 poz. 274 zajął stanowisko, że "organy administracji publicznej obowiązane są z urzędu do doręczenia stronie postępowania jednego uwierzytelnionego odpisu decyzji, a nie jej oryginału. Oryginał, czyli jedna autentyczna pierwotna wersja w każdym przypadku powinna pozostawać w aktach sprawy, które wraz z innymi dokumentami są podstawą oceny sądu w przypadku, gdy wpłynie skarga do Sądu". Truizmem jest stwierdzenie, że zarówno kopia, jak i oryginał decyzji w całości mają być czytelne w zakresie wszystkich elementów decyzji. Naruszenie zatem przepisów postępowania administracyjnego art. 7, 77, 107 stały się podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji i jej poprzedzającej z mocy art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270). Na mocy art. 152 cytowanej ustawy Sąd orzekł, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, a o kosztach na podstawie art. 200 w zw. z art. 210 i rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).