II SA/Go 108/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi W.B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie utraty ważności potwierdzenia przyjęcia powiadomienia o zmianie rozpoczęcia działalności gospodarczej jako pośredniczący podmiot tytoniowy oraz skreślenia z listy tych podmiotów oddala skargę. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. ([...]) Naczelnik Urzędu Celnego: 1. stwierdził utratę ważności pisemnego potwierdzenia przyjęcia powiadomienia o zamiarze rozpoczęcia działalności gospodarczej jako pośredniczący podmiot tytoniowy nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. oraz 2. skreślił z listy pośredniczących podmiotów tytoniowych W.B., prowadzącego działalność gospodarczą w tym zakresie jako W.B., ul. [...], NIP [...]. W uzasadnieniu organ podał, iż w dniu [...] stycznia 2015 r., na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli podatkowej nr [...], funkcjonariusze celni Urzędu Celnego rozpoczęli czynności kontrolne wobec W.B. zam. w [...] w zakresie wywiązywania się podatnika z obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie podatku akcyzowego dotyczących suszu tytoniowego od dnia [...] stycznia 2013 r. do dnia [...] stycznia 2015 r. Kontrolę podatkową zakończono w dniu [...] marca 2015 r. podpisaniem protokołu z kontroli nr [...]. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015r. Naczelnik Urzędu Celnego, wszczął z urzędu wobec strony postępowanie podatkowe w sprawie utraty ważności pisemnego potwierdzenia przyjęcia powiadomienia o zamiarze rozpoczęcia działalności gospodarczej jako pośredniczący podmiot tytoniowy nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. oraz skreślenia z listy pośredniczących podmiotów tytoniowych W.B., prowadzącego działalność gospodarczą w tym zakresie jako W.B., ul. [...], NIP [...]. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego dopuścił jako dowód w postępowaniu - protokół kontroli podatkowej nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Pismami nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego wezwał Spółkę z o.o. D, U oraz Pocztę Polską do złożenia pisemnych wyjaśnień w charakterze świadków w ramach prowadzonej działalności gospodarczej oraz posiadanej dokumentacji, na okoliczność deklarowanej zawartości przesyłek nadanych przez stronę według wskazanych numerów paczek. Na powyższe wezwanie ww. podmioty udzieliły wyjaśnień. Pismem datowanym na [...] marca 2015 r. (wpływ pisma do UC w dniu [...] sierpnia 2015 r.) strona wypowiedziała się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, wnosząc jednocześnie o przeprowadzenie dowodów we wskazanym zakresie. Swoje stanowisko Strona wyraziła również w piśmie z dnia [...] sierpnia 2015r. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego odmówił uwzględnienia żądania strony zawartego w powyższych pismach. Odwołanie od powyższej decyzji złożył W.B., który zarzucił naruszenie: – art. 121 § 1 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania podatkowego sposób nie budzący zaufania do organów i nie podjecie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, – art. 180 § 1 i art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez oparcie swojego rozstrzygnięcia na materiale dowodowym zebranym wbrew prawu a pomimo tego nierzetelne przeprowadzenie postępowania dowodowego i nieprawidłowe dokonanie jego oceny (z przekroczeniem zasad swobodnej oceny dowodów) oraz naruszenie obowiązku zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności zaś brak uwzględnienia przez organ podatkowy wyjaśnienia w sprawie opisów przesyłek oraz odrzucenia wniosków dowodowych w postaci przesłuchania strony; co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych, o których mowa powyżej, – art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez brak odniesienia się do zarzutów zawartych w pismach procesowych przed wydaniem przedmiotowej decyzji a dotyczących legalności korzystania z dowodów które zostały uzyskane niewłaściwie w trakcie postępowania kontrolnego. Strona wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. ([...]) Dyrektor Izby Celnej, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.), art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2014 r. poz. 752 ze zm.), utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Uzasadniając swoje stanowisko Dyrektor IC podał, iż organ I instancji ustalił, iż W.B. w okresie od [...] stycznia 2013 r. do [...] stycznia 2015 r. na podstawie faktur VAT: nr [...], dokumentujących obrót suszem tytoniowym w łącznej ilości 345 kg, dokonał sprzedaży suszu tytoniowego nieoznaczonego znakami akcyzy innemu podmiotowi niż podmiot prowadzący skład podatkowy lub pośredniczący podmiot tytoniowy, powodując tym samym konieczność zastosowania art. 16a ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, a w konsekwencji wydanie zaskarżonej decyzji. W dalszej części uzasadnienia organ przytoczył przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie i stwierdził, iż w niniejszej sprawie koniecznym jest ustalenie, czy dokonywana przez stronę - jako pośredniczący podmiot tytoniowy - sprzedaż suszu tytoniowego w oparciu o wystawione przez nią faktury VAT, odbywała się w ramach faktycznej dostawy wewnątrzwspólnotowej. W wyniku dokonanej analizy dokumentów przedstawionych przez stronę, jak również pozyskanych od podmiotów świadczących usługę dostarczenia przesyłek nadawanych przez W.B., Dyrektor IC stwierdził, iż organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że tylko w 3 przypadkach strona jako zawartość przesyłki zadeklarowała "liście tytoniu" (tj. wysyłki związane z fakturami VAT nr: [...]), w 17 przypadkach nie zamieszczono informacji o zawartości przesyłki (tj. wysyłki związane z fakturami VAT nr: [...]), a w 14 przypadkach wysyłanym towarem nie był susz tytoniowy (tj. wysyłki związane z fakturami VAT nr: [...]), bowiem w dokumentach nadawczych wskazano, iż przedmiotem przesyłki jest bądź to "sprzęt techniczny'" bądź "odzież". Dodatkowo organ wykazał, iż w wymienionych powyżej przypadkach każdorazowa waga przesyłki znacząco różni się od wagi suszu tytoniowego wskazanego w fakturach sprzedaży. Zdaniem organu odwoławczego nie budzi wątpliwości fakt dokonania przez stronę dostawy wewnątrzwspólnotowej suszu tytoniowego sprzedanego wg faktur VAT nr: [...], gdyż w towarzyszących dokumentach nadawczych, W.B. wskazując zawartość przesyłki również wskazał, iż ich przedmiotem są liście tytoniu (a w przypadku faktury VAT nr [...] także maszynka do golenia i grzebienie). W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji poprawnie uznał, iż w zakresie przesyłek nadanych za pośrednictwem firm kurierskich a dotyczących rzekomo suszu tytoniowego sprzedanego według faktur VAT nr: [...] niemożliwym jest ustalenie co było faktycznym przedmiotem wysyłki, gdyż jak wynika z przedłożonych przez D Spółkę z o.o. dokumentów nadawczych przedmiotowych przesyłek, W.B. nie wskazał w nich, co jest przedmiotem przesyłki, zaś w przypadku przesyłek nadanych za pośrednictwem U Sp. z o.o. brak jest w ogóle jakiejkolwiek dokumentacji nadawczej. Z powyższego zatem nie można wywieść w sposób pewny, iż W.B., jako pośredniczący podmiot tytoniowy - według ww. faktur VAT dokonał sprzedaży suszu tytoniowego nieoznaczonego znakami akcyzy podmiotowi innemu niż podmiot prowadzący skład podatkowy lub pośredniczący podmiot tytoniowy. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy uznał, iż faktury VAT nr: [...], nie dokumentują faktycznej sprzedaży suszu tytoniowego do innych krajów UE. Uzasadnieniem dla takiego stanowiska jest fakt, iż strona przy każdej wymienionej powyżej fakturze VAT, oprócz paragonu fiskalnego posiadała wydruk ze strony internetowej firmy kurierskiej D Sp. z o.o. "śledzenie przesyłki", na którym widniał numer przesyłki, a w przypadku faktury VAT nr [...] - nalepkę adresową z przesyłki. Z dokumentacji pozyskanej od tej firmy kurierskiej bezspornie wynika, iż zadeklarowana przez stronę zawartość przesyłek jest inna od wskazanej w przynależnych fakturach VAT, bowiem W.B. w tych przypadkach jako zawartość paczki wskazał "sprzęt tech", "sprzęt techniczny" bądź "odzież", a w przypadku przesyłki nadanej za pośrednictwem firmy kurierskiej U nr [...], co wynika ze wspomnianej nalepki - wskazał "artykuły". Takie przekonanie organu wynika również z faktu, iż każdorazowo nadana przez stronę przesyłka związana z ww. fakturami VAT znacząco odbiega od wagi wskazanej w tychże dokumentach sprzedaży. Reasumując Dyrektor IC stwierdził, iż zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa i w pełni uzasadniona, gdyż wprawdzie strona potwierdziła fakt dokonywania sprzedaży suszu tytoniowego, jednakże brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających, aby sprzedaż ta była faktycznie dokonywana na rzecz kontrahenta zagranicznego, podmiotu prowadzącego skład podatkowy lub innego pośredniczącego podmiotu tytoniowego. Skoro więc sprzedany susz tytoniowy nie był oznaczony znakami akcyzy, to tym samym czynność ta, w ocenie Dyrektora Izby Celnej, wypełnia przesłanki określone w art. 16a ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym. Tym samym więc nie można organowi pierwszej instancji zarzucić naruszenia norm wskazanych w odwołaniu, tj. art. 121 § 1 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób nie budzący zaufania do organów i nie podjecie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, czyniąc ten zarzut w ocenie Dyrektora Izby Celnej bezprzedmiotowym. Strona w złożonym odwołaniu zarzuciła błędne ustalenie stanu faktycznego w stosunku do stwierdzenia, iż transakcje przeprowadzone za pośrednictwem firmy kurierskiej zostały poprowadzone na terenie kraju pomimo że posiada wszystkich niezbędne dane do uznania, że tytoń został wysłany do kontrahentów w UE, jednak takich dokumentów strona do dnia wydania niniejszej decyzji nie przedłożyła. Organ podatkowy pierwszej instancji wydając zaskarżone orzeczenie dysponował dokumentacją wytworzoną przez Stronę, tj. fakturami VAT oraz przynależnymi do nich wydrukami ze stron internetowych firm kurierskich zawierające numery przesyłek i informacje o monitorowaniu, a w czterech przypadkach także nalepki adresowe z przesyłek, które następnie umożliwiły organowi podatkowemu wystąpienie do tychże firm kurierskich oraz Poczty Polskiej do przedłożenia wszelkiej dokumentacji związanej z nadanymi przez Stronę przesyłkami o wskazanych numerach. Z pozyskanych dokumentów bezspornie wynika, iż przesyłki nadane przez stronę wymienione w poz. 12 — 16, 19, 23, 25 - 31 tabeli nr 2 zaskarżonej decyzji, nie zawierały suszu tytoniowego, a więc faktury VAT nr: [...] nie odzwierciedlają faktycznych zdarzeń, tj. sprzedaży suszu tytoniowego do innego kraju UE. Zebrany materiał dowodowy uprawniał organ podatkowy do stwierdzenia, iż strona będąc pośredniczącym podmiotem tytoniowym, sprzedała susz tytoniowy nieoznaczony znakami akcyzy innemu podmiotowi niż podmiot prowadzący skład podatkowy lub pośredniczący podmiot tytoniowy, tracąc tym samym uprawnienie do prowadzenia działalności gospodarczej jako pośredniczący podmiot tytoniowy. Dyrektor IC stwierdził, iż z uwagi na prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy, zbędnym było przeprowadzenie dowodów w zakresie przesłuchania odbiorców spornych przesyłek, jak również strony i jej pracowników na powyższą okoliczność. Organ podkreślił, iż prowadząc działalność gospodarczą jako pośredniczący podmiot tytoniowy, strona winna posiadać dokumenty potwierdzające fakt dokonania wysyłek do kontrahentów znajdujących się w innych krajach UE, z których wprost wynika, iż dokonano takiej wysyłki. Niedopuszczalnym natomiast jest, co stwierdzono w dokumentacji prowadzonej przez stronę, aby w dokumentach sprzedaży (fakturach VAT) i dokumentach nadania przesyłek istniała rozbieżność, co do przedmiotu przesyłki. Następnie organ odwoławczy odniósł się do kolejnego zarzutu strony w zakresie naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej oraz stwierdził, że wobec braku jakichkolwiek przesłanek lub dowodów potwierdzających podnoszone przez stronę wątpliwości w zakresie tożsamości tych dokumentów, uznał je za bezpodstawne i nie odmówił im waloru autentyczności. Ponieważ ww. faktury VAT stanowią część dokumentów księgowych p. B. oraz jednocześnie są też materiałami zebranymi w toku kontroli podatkowej, to tym samym, w ocenie organu odwoławczego, za nieuzasadniony w tym zakresie należy uznać zarzut postawiony przez stronę. Dyrektor IC wskazał ponadto, iż strona prowadząc działalność gospodarczą, a w szczególności jako pośredniczący podmiot tytoniowy, przy dokonywaniu dostawy wewnątrzwspólnotowej suszu tytoniowego, winna dołożyć należytej staranności, aby zgromadzone przez nią dokumenty w sposób bezsporny potwierdzały dokonanie takiej transakcji, a więc aby nie budziły wątpliwości organu podatkowego, czy dana czynność została dokonana, czy też nie. Tym samym organ odwoławczy zgodził się z organem pierwszej instancji, który nie dał wiary wyjaśnieniom strony w zakresie umieszczania w dokumentach przesyłowych informacji o zawartości danej przesyłki innej niż faktyczna z uwagi dbałość i delikatne traktowanie przesyłanych towarów, tj. wskazywanie jako ich zawartość sprzęt techniczny lub odzież zamiast susz tytoniowy. Nawet bowiem w przypadku dołączania do przesyłek materiałów reklamowych nic nie stało na przeszkodzie, aby w dokumentach spedycyjnych wskazać wszystkie elementy kompletnej przesyłki, jak to miało miejsce w przypadku przesyłki nr [...] nadanej za pośrednictwem Poczty Polskiej, gdzie w dokumencie nadania widnieje szczegółowo opisana zawartość paczki, tj.: maszynka do cięcia, liście tytoniu, grzebienie. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, iż dokonanie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaleń odmiennych od tych, które prezentuje strona skarżąca nie świadczy jeszcze o dowolnej ocenie dowodów, a więc nie stanowi to o naruszeniu art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Zwłaszcza, że strona nie przedłożyła jakichkolwiek kontrdowodów, innych niż te, które pozyskał organ pierwszej instancji w trakcie prowadzonego postępowania. Skargę na powyższą decyzję złożył W.B., który powielił zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości jako naruszającego prawo oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( t.j. Dz.U. 2014. 1647 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U 2012. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych decyzji administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem w ocenie Sądu organy obu instancji słusznie przyjęły, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie utratę ważności pisemnego potwierdzenia przyjęcia powiadomienia o zamiarze rozpoczęcia działalności gospodarczej jako pośredniczący podmiot tytoniowy oraz dokonanie skreślenia skarżącego z listy pośredniczących podmiotów tytoniowych. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w ocenie Sądu nie ma racji skarżący gdy podnosi, iż nie doszło do prawidłowego wszczęcia postępowania kontrolnego w związku z naruszeniem art. 283 § 4 Ordynacji podatkowej, a to wobec faktu, że upoważnienie do przeprowadzenia kontroli podatkowej nie zawierało wszystkich niezbędnych elementów z art. 283 § 2 Ordynacji podatkowej, gdyż zakres czasowy kontroli "[...].01. 2015r." został dopisany ręcznie przez kontrolujących w obecności strony. W związku z tym zarzutem należy zauważyć, iż w praktyce organy kontroli często posługują się upoważnieniami do przeprowadzenia kontroli sporządzonymi na wydrukowanych wcześniej formularzach. Takie formularze upoważnienia powinny zawierać wszystkie dane, o których mowa w art. 283 § 3 Ordynacji podatkowej i obowiązującym w dacie kontroli rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 2 grudnia 2011 r. w sprawie wzoru imiennego upoważnienia do przeprowadzenia kontroli podatkowej (Dz. U. Nr 274, poz. 1619). Jak się wskazuje w literaturze upoważnienie w pewnym przynajmniej zakresie może być wypełnione jedynie bezpośrednio przed przystąpieniem do czynności kontrolnych lub w trakcie ich podejmowania. Dotyczy to określenia daty rozpoczęcia i przewidywanego terminu zakończenia kontroli. Rozpoczęcie kontroli następuje w dniu doręczenia upoważnienia (art. 284 § 1 o.p.). Trudno jest z góry założyć, czy przystępując do kontroli w danym dniu możliwe będzie doręczenie tego dokumentu. Jak się więc wydaje, w tym zakresie upoważnienie może zostać wypełnione tuż przed samym doręczeniem upoważnienia (tak: Mariusz Popławski - Komentarz do art.283 ustawy - Ordynacja podatkowa, system LEX) Nawet jednak gdyby przyjąć, że taka praktyka wypełniania formularza upoważnienia tuż przed jego doręczeniem nie jest prawidłowa, to należy zwrócić uwagę, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy wypełnienie formularza upoważnienia przez wpisanie daty [...] stycznia 2015r. w tym właśnie dniu - stanowiącym dzień rozpoczęcia kontroli - nie miało żadnego wpływu na przebieg kontroli, a tym samym na wynik sprawy. Wypełnione bowiem w całości upoważnienie do kontroli zostało doręczone kontrolowanemu w dniu wszczęcia kontroli, a czynności kontrolne nie zostały przeprowadzone po terminie określonym w tym upoważnieniu. W świetle powyższego należy stwierdzić, że w zakresie wszczęcia i prowadzenia kontroli podatkowej, w tym czasu jej trwania oraz wykorzystania zgromadzonych w jej trakcie dowodów w prowadzonym następnie postępowaniu podatkowym organy podatkowe nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania. Z tych względów nie był zasadny sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 180 § 1 i art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez oparcie rozstrzygnięcia na materiale dowodowym zebranym wbrew prawu, na skutek naruszenia przez organy podatkowe przepisów dotyczących upoważnienia do przeprowadzenia kontroli. Wbrew tym zarzutom dokumenty zgromadzone podczas czynności kontrolnych mogły zatem stanowić dowód w postępowaniu podatkowym. Stanowi o tym wprost art. 180 Ordynacji podatkowej nakazujący dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy oraz art. 181 Ordynacji podatkowej, w którym wprost wymieniono dokumenty zgromadzone w toku kontroli podatkowej jako dowody w postępowaniu podatkowym. Jakkolwiek w skardze pełnomocnik skarżącego skoncentrował się na wykazaniu naruszenia przez organy podatkowe przepisów dotyczących upoważnienia do przeprowadzenia kontroli Sąd dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji w pełnym zakresie o jakim mowa w art. 134 § 1 p.p.s.a., nie stwierdzając naruszenia prawa w stopniu skutkującym jej uchyleniem. Podstawą wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest art. 16a ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym. Zgodnie z tym przepisem w przypadku sprzedaży przez pośredniczący podmiot tytoniowy suszu tytoniowego nieoznaczonego znakami akcyzy innemu podmiotowi niż podmiot prowadzący skład podatkowy lub pośredniczący podmiot tytoniowy, właściwy naczelnik urzędu celnego wydaje z urzędu decyzję o utracie ważności wydanego wcześniej temu pośredniczącemu podmiotowi tytoniowemu pisemnego potwierdzenia przyjęcia powiadomienia o zamiarze rozpoczęcia działalności gospodarczej jako pośredniczący podmiot tytoniowy oraz o skreśleniu go z listy pośredniczących podmiotów tytoniowych. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że W.B. w okresie od [...] stycznia 2013r. do [...] stycznia 2015r. na podstawie faktur VAT: nr [...], dokumentujących obrót suszem tytoniowym w łącznej ilości 345 kg, dokonał sprzedaży suszu tytoniowego nieoznaczonego znakami akcyzy innemu podmiotowi niż podmiot prowadzący skład podatkowy lub pośredniczący podmiot tytoniowy. Skarżący twierdził, iż sprzedaży tytoniu zgodnie z powyższymi fakturami dokonał do kontrahentów w UE, jednak w wyniku dokonanej analizy dokumentów podmiotów świadczących usługę dostarczenia przesyłek, organy zasadnie przyjęły, że w tych 14 przypadkach wysyłanym towarem nie był susz tytoniowy. W dokumentach nadawczych wskazano bowiem , iż przedmiotem przesyłki jest bądź to "sprzęt techniczny" bądź "odzież", a ponadto każdorazowo nadana przez stronę przesyłka związana z ww. fakturami VAT znacząco odbiegała od wagi wskazanej w tychże dokumentach sprzedaży. Materiał dowodowy w postaci dokumentów został podany szczegółowej i logicznej ocenie. W toku prowadzonego postępowania dokonano szczegółowej i logicznej oceny dowodów z omówionych dokumentów, wyprowadzając z nich prawidłowe i przystające do całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wnioski. Nie one dowolne, przeciwnie - są spójne i logiczne, czemu wyraźnie dano wyraz w uzasadnieniach kwestionowanych decyzji, odpowiadających wymogom z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W żadnym wypadku nie doszło do naruszenia przepisów art. 191 i art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, regulujących zagadnienia swobodnej oceny. Tak poczynione ustalenia nie nasuwały wątpliwości Sądu. Co istotne skarżący dokonanej oceny materiału dowodowego nie podważa, koncentrując zarzuty skargi na dokonaniu ustaleń na podstawie materiału dowodowego pozyskanego z naruszeniem przepisów o upoważnieniu do dokonania kontroli. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, prawidłowo organy przyjęły, iż faktury VAT nr: [...], nie dokumentują faktycznej sprzedaży suszu tytoniowego do innych krajów UE. W tej sytuacji Naczelnik Urzędu Celnego zasadnie stwierdził, że skarżący, dokonał sprzedaży co najmniej 345 kg suszu tytoniowego nieoznaczonego znakami akcyzy innemu podmiotowi niż podmiot prowadzący skład podatkowy lub pośredniczący podmiot tytoniowy, a skoro sprzedany susz tytoniowy nie był oznaczony znakami akcyzy, to tym samym sprzedaż ta uzasadniała wydanie decyzji na podstawie art. 16a ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, jako bezzasadną.