II SA/Go 1082/17

Dnia 8 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka - Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.B. na pismo Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie sposobu załatwienia sprawy postanawia: odrzucić skargę. W dniu 2 października 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało wg właściwości Wojewodzie skargę D.B. na tryb postępowania przed Miejskim Zespołem ds. Orzekania o Niepełnosprawności w sprawie rozpatrzenia jej wniosku o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Pismem z dnia [...] września 2017 r. nr [...] Wojewoda powołując się na treść przepisu art. 238 w zw. z art. 229 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 20017 r., poz. 1257, zwany dalej k.p.a.) zawiadomił skarżącą o sposobie załatwienia skargi. Wojewoda poinformował D.B., iż skargę na sposób prowadzenia postępowania przed Miejskim Zespołem do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w sprawie rozpatrzenia jej wniosku o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, uznał za bezzasadną. W uzasadnieniu przytoczył argumentację, której podstawę stanowiło zakwestionowanie konieczności przeprowadzenia badania przez lekarza specjalistę określonej specjalności. W skardze na ww. pismo Wojewody D.B. wniosła o usunięcie naruszenia swego interesu prawnego wywołanego powyższym pismem. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że określony w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej p.p.s.a.) katalog aktów prawnych oraz czynności organów administracji publicznej podlegających kontroli sądów administracyjnych nie obejmuje wskazanych w art. 238 k.p.a. zawiadomień o sposobie załatwienia skargi, takie właśnie zawiadomienie jest przedmiotem skargi do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty. Zaskarżenie aktu lub czynności niewymienionych w powyższym katalogu oznacza, iż sprawa nie jest objęta właściwością sądu administracyjnego, a tym samym zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu. W myśl § 3 cyt. przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Przedmiotem skargi D.B. jest pismo informujące o trybie postępowania przed Miejskim Zespołem ds. Orzekania o Niepełnosprawności w sprawie rozpatrzenia jej wniosku o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Zasadniczym zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia jest to, czy zaskarżone pismo Wojewody stanowi jedną z prawnych form działania administracji wskazanych w art. 3 p.p.s.a. Nie ulega wątpliwości, iż nie stanowi ono decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), ani postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, ani postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), czy też postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3). Oczywistym jest też, że nie jest to również żaden z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 do 7 p.p.s.a. Analiza treści pisma D.B. jednoznacznie wskazuje, że stanowi ono skargę wniesioną na podstawie przepisów Działu VIII, konkretnie w trybie art. 227 k.p.a. Przedmiotem takiej skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarga ta wnoszona jest w związku z już podjętym działaniem organu, ewentualnie w związku z brakiem takiego działania, ma na celu zwrócenie uwagi właściwym organom na wszelkie nieprawidłowości powstałe w wyniku takiego działania lub zaniechania. Skarga z art. 227 k.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, niedającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego. Stosownie do art. 237 § 3 k.p.a. o sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego, przy czym elementy składowe tego zawiadomienia określa art. 238 § 1 k.p.a. Nie służy na nie skarga do sądu administracyjnego, ponieważ nie jest ono innym, niż decyzje i postanowienia, aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych. W sądownictwie administracyjnym ugruntowane jest już stanowisko, wedle którego sądy administracyjne nie posiadają kognicji do rozpoznawania spraw wynikłych ze skarg wniesionych w tym trybie, co wynika z faktu, że nie są one objęte dyspozycją ww. art. 3 § 2 p.p.s.a. Reasumując, skarga wniesiona przez D.B. nie podlega rozpoznaniu przez tutejszy Sąd, z uwagi na brak kognicji. Zaś zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.