II SA/Go 1083/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi D.B. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia postanawia: odrzucić skargę. W dniu 24 grudnia 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga D.B., którą zaskarżone zostało m. in. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2012 r. nr [...], którym organ odpowiadając na pismo strony odmówił uzupełnienia postanowienia z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Poddanie w przepisie art. 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Ograniczenie jej zakresu wynika z treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ), dalej w skrócie p.p.s.a., który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli sądów administracyjnych. Podkreślenia wymaga w tym miejscu, że dokonując oceny dopuszczalności wniesionej skargi, zasadniczym zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia było to, czy zaskarżone pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] stanowi jedną z prawnych form działania administracji wskazanych w art. 3 p.p.s.a., w szczególności czy akt ten mieści się w kategorii "innych aktów i czynności" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W tym zakresie rozważenia wymagało, czy zaskarżone pismo Kolegium, stanowiące w istocie wyjaśnienie, że pismo dnia [...] września 2012 r. tego organu nie zawiera żadnych braków formalnych. Co oczywiste nie stanowi ono decyzji administracyjnej czy też postanowienia wydanego w toku postępowania administracyjnego, egzekucji administracyjnej czy postępowania zabezpieczającego ( art. 3 § 2 pkt 1 – 3 p.p.s.a.). Nie stanowi także indywidualnej interpretacji podatkowej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., jak również aktu, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 5 - 7 p.p.s.a. Natomiast w odniesieniu do stosowania przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., w orzecznictwie i literaturze przedmiotu przyjmuje się, że może mieć ono miejsce, gdy spełnione są następujące przesłanki: 1) akt lub czynność nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, 2) są podejmowane w sprawach indywidualnych, skierowane do konkretnego podmiotu, 4) mają charakter publicznoprawny oraz 5) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2008, s. 31-32; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, A. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, s. 29- 31). Ostatnia przesłanka oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem lub zaniechaniem określonego działania organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s.32). Żaden z przepisów prawa nie przewiduje na rzecz strony uprawnienia do skierowania żądania uzupełnienia braku formalnego pisma organu, kierowanego do strony w ramach wymiany korespondencji. Tym samym zaskarżone pismo, zawierające wyjaśnienia w tym przedmiocie nie dotyczy bezpośrednio realizacji przez Skarżącą uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa. Jako takie, nie podlega ono zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2012 r. nr [...], którego dotyczy skarga, stanowi jedynie informację organu o zakresie jego kompetencji oraz możliwości uzupełnienia wydanego przez ten organ aktu na podstawie art. 111 §1 i art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98 poz. 1071 ze zm.). Na podstawie tych wyjaśnień, organ odmówił uzupełnienia wydanego wcześniej pisma, którym wcześniej odmówił stronie przesłania kopii pism procesowych. Jakkolwiek z uwagi na szczególny charakter pisma z dnia [...] sierpnia 2012 r. można by przyjąć, iż zaskarżone w niniejszym postępowaniu pismo organu z dnia [...] października 2012 r. nr [...] stanowi w istocie wydane na podstawie art. 111 § 1 k.p.a postanowienie o odmowie uzupełnienia wydanego rozstrzygnięcia. Jednakże wskazać przyjdzie, iż stosownie do treści art. 141 § 1 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. na wydane w toku postanowienie służy zażalenie, a dopiero w dalszej kolejności skarga do wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, tytko wówczas, gdy przepis ustawy tak stanowi. Zgodnie z art. 111 § 1 b k.p.a. uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia, na które jednak ustawodawca nie przewidział na rzecz strony prawa wniesienia zażalenia. Tym samym nie podlega ono zaskarżeniu w toku instancji, a w konsekwencji nie może zostać zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Powyższa analiza skłania do wniosku, że skarga na w/w pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie jest dopuszczalna, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest właściwy do jej rozpoznania. W świetle powyższych okoliczności należało uznać, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, wobec czego w myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a skarga podlega odrzuceniu.