II SA/Go 109/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.K., K.O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia zwrócić z urzędu solidarnie skarżącym – K.O., R.K. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na ich koszt kwotę 17 zł (siedemnaście złotych) uiszczoną tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. K.O. i R.K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej) z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w sprawie nałożenia kary pieniężnej. W związku z udzieleniem przez skarżącą pełnomocnictwa R.K., skarżący uiścili w dniu 6 kwietnia 2017 r. na rachunek bankowy tutejszego Sądu opłatę od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sąd z urzędu zwraca stronie uiszczoną opłatę (wpis, opłatę kancelaryjną) jedynie w sytuacjach przewidzianych przepisami art. 225 i art. 232 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, daje zwanej p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 225 p.p.s.a. sąd zwraca stronie z urzędu opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a należnymi, przy czym wskazać należy, iż zostają one pomniejszone o koszt ich przekazania. Obciążenie strony kosztami przekazania nie dotyczy przypadku odebrania należności w kasie Sądu. Cytowany przepis dotyczy m.in. sytuacji, gdy koszty uiszczone zostały przez stronę pomimo braku istnienia takiego obowiązku tj. nienależnie. Uiszczoną w przedmiotowej sprawie przez organ opłatę w kwocie 17 zł jako należną opłatę skarbową od udzielonego przez skarżącą pełnomocnictwa procesowego w sprawie uznać należało za nienależną. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1827 ze zm.) obowiązek zapłaty opłaty skarbowej powstaje od złożenia dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa z chwilą złożenia dokumentu w sądzie. W myśl art. 8 ust. 1 cyt. ustawy zapłaty opłaty skarbowej dokonuje się w kasie właściwego organu podatkowego lub na jego rachunek. Według art. 12 ust. 1 cyt. ustawy organem podatkowym właściwym w sprawach opłaty skarbowej jest wójt (burmistrz, prezydent miasta). Organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawach opłaty skarbowej od złożenia dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa lub prokury oraz jego odpisu, wypisu lub kopii jest organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce złożenia dokumentu (ust. 1 pkt 2 art. 12). Mając powyższe na uwadze uiszczoną przez skarżących opłatę skarbową na rachunek bankowy tutejszego Sądu uznać należało za nienależną, wobec czego Sąd, na podstawie art. 225 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji