II SA/Go 1094/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Krzysztof Rogalski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 lutego 2022 r. sprawy ze skargi S. spółki z o.o. na decyzję Wojewody z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] r., nr [...], II. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej S. spółki z o.o. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] września 2021 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm., aktualny tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351, dalej jako u.p.b.), Starosta wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych określonych jako wykonanie przyłącza elektroenergetycznego SN dla farmy fotowoltaicznej – na terenie działek nr ewid. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że pismem z dnia [...] lipca 2021 r. D.G., działając jako pełnomocnik S. sp. z o.o., zawiadomił o zamiarze budowy przyłącza elektroenergetycznego SN w postaci linii kablowej dla elektrowni fotowoltaicznej - na terenie działek nr ewid. [...]. Do zgłoszenia nie załączono wymaganych przepisami prawa budowlanego dokumentów, wobec czego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2021 r. organ nałożył na stronę obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów. Pismem z dnia [...] sierpnia 2021 r. strona uzupełniła dokumenty, wskazując, że zamierzenie nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dalej Starosta wskazał, że zgodnie z § 2 pkt 15 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (Dz.U. nr 93, poz. 623; dalej jako r.s.w.f.), przyłączem jest odcinek lub element sieci służący do połączenia urządzeń, instalacji lub sieci podmiotu, o wymaganej przez niego mocy przyłączeniowej, z pozostałą częścią sieci przedsiębiorstwa energetycznego świadczącego na rzecz podmiotu przyłączanego usługę przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej. Z załączonego do zgłoszenia projektu wynika, iż projektowane zamierzenie definicji tej nie spełnia i stanowić będzie budowę elektroenergetycznej linii SN łączącej projektowaną stację transformatorową z istniejącą siecią elektroenergetyczną będącą własnością przedsiębiorstwa energetycznego. Stąd - zdaniem organu I instancji - budowa linii elektroenergetycznej SN wykracza poza katalog robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia, ujętych w art. 29 u.p.b. Zatem roboty budowlane objęte przedmiotowym zgłoszeniem podlegają obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę, przewidzianemu w art. 28 ust. 1 u.p.b. i można je rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła S. sp. z o.o., zarzucając organowi naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako k.p.a.) przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz naruszenie słusznego interesu strony; - art. 11 k.p.a. przez lakoniczne uzasadnienie decyzji, w sposób niepozwalający na merytoryczną kontrolę stanowiska organu; - § 2 pkt 15 r.s.w.f. przez jego błędne zastosowanie i uznanie, że inwestycja skarżącej nie wypełnia znamion przyłącza elektroenergetycznego; - art. 29 ust. 1 pkt 23 ppkt a) u.p.b. przez jego błędne zastosowanie i uznanie, że inwestycja strony nie spełnia znamion przyłącza, a co za tym idzie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, - art. 30 ust. 6 pkt 1 u.p.b. przez jego błędne zastosowanie i uznanie, że zgłoszenie dotyczy budowy objętej obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda wydał w dniu [...] listopada 2021 r. decyzję nr [...], którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy stwierdził, że budowa przyłączy elektroenergetycznych nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o czym stanowi art. 29 ust. 1 pkt 23 u.p.b. z zastrzeżeniem art. 29a. Podał też, że przepisy u.p.b. nie zawierają definicji przyłącza elektroenergetycznego. Definicja taka zawarta została natomiast w § 2 pkt 15 r.s.w.f. W myśl tej definicji przyłącze jest to odcinek lub element sieci służący do połączenia urządzeń, instalacji lub sieci podmiotu, dostosowany do mocy przyłączeniowej, z pozostałą częścią sieci przedsiębiorstwa energetycznego świadczącego na rzecz podmiotu przyłączanego usługę przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej. Następnie organ II instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie zamiarem inwestora jest wybudowanie przyłącza elektroenergetycznego łączącego elektrownię fotowoltaiczną z siecią energetyczną SN. Z opisu zawartego w dokumentach załączonych do zgłoszenia wynika, że celem inwestycji jest budowa elektroenergetycznej linii SN łączącej projektowaną stację transformatorową z siecią elektroenergetyczną należącą do przedsiębiorstwa energetycznego, tj. E. sp. z o. o. Zdaniem organu odwoławczego Starosta prawidłowo zakwalifikował zgłoszone roboty budowlane. Z dokumentów załączonych do zgłoszenia bowiem wynika, że projektowany odcinek sieci ma na celu połączenie dostawcy energii elektrycznej jakim będzie farma fotowoltaiczna z siecią przedsiębiorstwa energetycznego będącego w tym przypadku jej odbiorcą, nie zaś dostawcą energii. Organ odwoławczy uznał zatem, że w tych okolicznościach nie można zakwalifikować zgłoszonych przez S. sp. z o.o. robót budowlanych jako zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Roboty te nie stanowią bowiem budowy przyłącza elektroenergetycznego, lecz w swej istocie obejmują budowę sieci elektroenergetycznej SN i nie zostały zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. S. sp. z o.o., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższą decyzję Wojewody, w której zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy: a) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. przez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, w tym pominięcie argumentacji przedstawionej przez skarżącą w zakresie kwalifikacji zamierzenia budowlanego oraz zaakceptowanie stanowiska organu I instancji, że w okolicznościach niniejszej sprawy mamy do czynienia z budową elektroenergetycznej linii SN łączącej projektowaną stację transformatorową z siecią elektroenergetyczną należącą do przedsiębiorstwa energetycznego E. sp. z o.o.; b) art. 8 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania skarżącej do organów władzy publicznej; c) art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. przez lakoniczne uzasadnienie decyzji, w sposób niepozwalający na merytoryczną kontrolę stanowiska organu administracji publicznej; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy: a) § 2 pkt 15 r.s.w.f. przez jego błędne zastosowanie i uznanie, że inwestycja skarżącej nie wypełnia znamion przyłącza elektroenergetycznego; b) art. 29 ust. 1 pkt. 23 ppkt. a) u.p.b. przez jego błędne zastosowanie i uznanie, że inwestycja skarżącej nie spełnia znamion przyłącza, a co za tym idzie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę; c) art. 30 ust. 6 pkt. 1 u.p.b. przez jego błędne zastosowanie i uznanie, że zgłoszenie dotyczy budowy objętej obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazała, że przepis § 2 pkt 15 r.s.w.f. w żadnej mierze nie reguluje czy przedsiębiorstwo ma pełnić rolę odbiorcy czy dostawcy. Przepis stanowi jedynie, że przedsiębiorstwo energetyczne ma świadczyć na rzecz podmiotu przyłączanego usługę przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej. I wymóg ten jest w przedmiotowej sprawie spełniony, gdyż E. będzie świadczyła na rzecz skarżącej usługę dystrybucji energii elektrycznej, zgodnie z zawartą między nimi umową o przyłączenie do sieci nr [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli sądowoadminstracyjnej pod względem legalności przeprowadzonej w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Starosty wnoszącą sprzeciw wobec zamiaru wykonania przez skarżącą spółkę robót budowlanych określonych przez nią jako wykonanie przyłącza elektroenergetycznego SN dla farmy fotowoltaicznej na terenie działek opisanych na wstępie. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 23 lit. a) u.p.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 u.p.b., budowa: przyłączy elektroenergetycznych. Spór w sprawie dotyczy tego czy budowa – roboty budowalne zgłoszone przez inwestora – skarżącą spółkę, mieszczą się w zakresie tego przepisu. Dookreślanie tego czym jest na gruncie prawa budowlanego przyłącze elektroenergetyczne zawiera powoływany przez oba organy i stronę, obowiązujący w dacie wydawania decyzji, przepis art. 2 pkt 15 r.s.w.f., zgodnie z którym przyłącze - odcinek lub element sieci służący do połączenia urządzeń, instalacji lub sieci podmiotu, dostosowany do mocy przyłączeniowej, z pozostałą częścią sieci przedsiębiorstwa energetycznego świadczącego na rzecz podmiotu przyłączanego usługę przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej. Siecią, zgodnie z art. 3 pkt 11 ustawy - Prawo energetyczne (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 833 ze zm.) są instalacje połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania lub dystrybucji paliw lub energii, należące do przedsiębiorstwa energetycznego. Kwalifikacja prawna takiej sprawy powinna zatem polegać na ustaleniu stanu faktycznego i jego ocenie pod kątem zakresu zastosowania wskazanych przepisów. Wydaje się ona na gruncie niniejszej sprawy nieskomplikowana. Jednakże obie decyzje biorąc pod uwagę treść ich uzasadnień w stosunku do tego co znajduje się w aktach administracyjnych sprawy jako materiał dowodowy, który stanowić ma podstawę ustaleń (art. 77 § 1 k.p.a.), i które przedstawiono do kontroli sądowi (art. 133 § 1 p.p.s.a.) są niezrozumiałe. W obu decyzjach organy wskazują, że z opisu zawartego w dokumentach załączonych do zgłoszenia wynika, że celem inwestycji jest budowa elektroenergetycznej linii SN łączącej projektowaną stację transformatorową z siecią elektroenergetyczną należącą do przedsiębiorstwa energetycznego tj. E. sp. z o. o. Rzeczywiście opis robót budowalnych załączony do wniosku obejmuje wykonanie linii kablowej o podanym w tym opisie parametrze technicznym po "trasie wykopu" o długości ok. 1008 m. Sumaryczna długość tej linii czyli kabla wynosić ma 1050 m. Linia ta stanowi właśnie przyłącze do "pola liniowego SN-15 kV" w stacji transformatorowej 100 kV/SN [...]. Z opisu tego wynika zatem jasno, że jedynym elementem, który ma być wykonany jest linia kablowa i jej przyłączenie, i tego dotyczy właśnie dokładny opis robót i technologii wykonawczej. Zgłoszenie nie obejmuje zatem innych elementów, w tym elementów przynależnych do sieci, takich jak instalacje lub urządzenia stanowiące, inne obiekty, niż przyłącze. Linia ta ponadto ma łączyć urządzenia z pozostałą częścią sieci przedsiębiorstwa energetycznego (tj. E. sp. z o.o.) świadczącego na rzecz podmiotu przyłączanego (tj. skarżącej spółki) usługę dystrybucji energii elektrycznej. W stanie faktycznym sprawy położenie przedmiotowej linii kablowej jest oczywistym przypadkiem budowy przyłącza elektroenergetycznego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 23 lit. a u.p.b. w zw. z art. 2 pkt 15 r.s.w.f. Z tych też względów zarzuty postawione w skardze są całkowicie uzasadnione, przy czym decydujące dla kwalifikacji wyniku sprawy jest tu naruszenie wskazanych przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy. W tym też aspekcie trudno jest zrozumieć motywy i cel wydanych w sprawie decyzji, tak jak trudno sobie wyobrazić, jaki przypadek organy skłonne są traktować jako "przyłącze", skoro nie uznają za nie elektroenergetycznej linii kablowej ułożonej w ziemi. W tym też kontekście podzielić należy zarzuty skarżącej spółki dotyczące naruszenia zasady zaufania (art. 8 § 1 k.p.a.), jak i zrozumiałego wyjaśnienia motywów wydanej decyzji (art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a.). Z tych też względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., Sąd uchylił obie wydane decyzje Jako, że skarga została uwzględniona Sąd – na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. - zasądził od organu na rzecz skarżącej spółki poniesione przez nią koszty postępowania, które sprowadzają się do: - wpisu od skargi uiszczonego w wysokości 500 zł, wynikającej z § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn. Dz. U nr 2021, poz. 535.); - wynagrodzenia pełnomocnika w kwocie 480 zł, ustalonego zgodnie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 265), - opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.