II SA/Go 1095/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Kamila Karwatowicz po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O.Ś. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej postanawia odrzucić skargę Decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, działając na podstawie art. 50 ust. 18 w zw. z art. 50 ust. 16 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 1285 ze zm., dalej jako u.f.ś.o.z.), ustalił koszt świadczeń opieki zdrowotnej sfinansowanych ze środków publicznych udzielonych O.Ś. w kwocie 2652 zł jako osobie nieuprawnionej, zobowiązując jednocześnie stronę do pokrycia wymienionych kosztów świadczeń. Powyższa decyzja, wraz z pouczeniem, że przysługuje od niej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., którą należy wnieść za pośrednictwem Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego NFZ w terminie 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia, doręczona została stronie osobiście w dniu 6 sierpnia 2021 r. Następnie w dniu 16 listopada 2021 r. (stempel nadania w urzędzie pocztowym na kopercie) O.Ś. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję z dnia [...] sierpnia 2021 r., w której zakwestionowała prawidłowość rozstrzygnięcia organu. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie jako złożonej po terminie, ewentualnie z ostrożności procesowej o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga, jako wniesiona po terminie, podlega odrzuceniu. Skarga wniesiona do sądu administracyjnego w pierwszej kolejności podlega badaniu pod względem jej dopuszczalności, co oznacza, że sąd zobligowany jest do ustalenia, czy nie zachodzi jedna z przesłanek odrzucenia skargi, wymienionych w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 wskazanej ustawy sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, zaś odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. O zachowaniu ustawowego terminu do wniesienia skargi, decyduje data nadania skargi na adres właściwego organu. Odnośnie decyzji będącej przedmiotem skargi w niniejszej sprawie wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 50 ust. 18 u.f.ś.o.z. w sprawie kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych w przypadkach określonych w ust. 16, które Fundusz poniósł zgodnie z ust. 15, podlegających ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Prezes Funduszu wydaje decyzję administracyjną ustalającą obowiązek poniesienia kosztów i ich wysokość oraz termin płatności. Do postępowania w sprawach o ustalenie poniesienia kosztów stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Od decyzji Prezesa Funduszu przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2021 r., zawierającą prawidłowe pouczenie o możliwości złożenia skargi do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, doręczono skarżącej w dniu 6 sierpnia 2021 r., co własnoręcznie pokwitowała na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Oznacza to, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 7 września 2021 r. Tymczasem skarga została wniesiona przez skarżącą w dniu 16 listopada 2021 r. – co wynika ze stempla pocztowego znajdującego się na kopercie zawierającej skargę, a więc z 70-dniowym uchybieniem terminu. Termin do złożenia skargi, określony w art. 53 § 1 p.p.s.a. ma charakter terminu zawitego, co oznacza, iż niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie przez Sąd. Nadto jest terminem prekluzyjnym, a zatem jego upływ Sąd uwzględnia z urzędu. Reasumując powyższe rozważania, Sąd podkreśla, że warunkiem rozpatrzenia skargi jest złożenie jej w ustawowym terminie. Zgodnie bowiem z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Skoro skarżąca nie zachowała trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, to tym samym brak jest podstaw do jej merytorycznego rozpatrzenia. Przedstawione okoliczności sprawy obligują Sąd do odrzucenia skargi. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.