II SA/Go 112/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminy o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za prawo własności nieruchomości postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] października 2014 r., znak [...] w przedmiocie ustalenia na rzecz S. i E.M. odszkodowania w wysokości 372.064,00 zł za prawo własności nieruchomości położonej w [...], jednostka ewidencyjna [...], oznaczonej numerami ewidencyjnymi działek: [...] o pow. 0,4356 ha i [...] o pow. 0,2266 ha oraz 3.739,00 zł za plantację kultur wieloletnich – lucerny, którą została obsiana działka nr [...]. Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem Gmina, pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. złożyła do Sądu skargę. Wcześniej, bo pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. Burmistrz Miasta i Gminy, w skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim piśmie, wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody z dnia [...] grudnia 2014 r., na podstawie art. 61 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej zwanej jako ppsa. Natomiast w przypadku, gdyby organ nie uwzględnił przedmiotowego wniosku, Gmina na podstawie art. 61 § 3 ppsa wniosła o rozpatrzenie wniosku przez WSA w Gorzowie Wlkp. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że ustalone w niniejszej sprawie na podstawie prywatnej wyceny odszkodowanie rażąco odbiega wysokością od odszkodowań już ustalonych i wypłaconych. Wobec powyższego Gmina zostanie narażona na znaczne uszczuplenie stanu finansowego. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] Wojewoda odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należało uwzględnić. Na wstępie rozważań należy zaznaczyć, iż zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej zwanej ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W tym zakresie wyjątek od zasady ustanawia treść art. 61 § 3 ppsa, zgodnie z którą po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy dodać, iż zgodnie ze zdaniem trzecim § 3 cyt. artykułu wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej. Zauważyć należy, że adresatem wskazanej normy prawnej jest Sąd, który rozważa kwestię wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji po złożeniu wniosku przez stronę. Rozstrzygając więc w oparciu o art. 61 § 3 ppsa, Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji wskazanego przepisu wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, to jest przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Jak przyjęto w judykaturze, Sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zawartości skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie, bowiem samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 ppsa nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się także, że przez znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia lub nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2006 r., sygn. akt I OZ 1144/06, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). Uzasadniając wniosek inicjujący postępowanie w tym przedmiocie strona skarżąca podała, iż wykonanie nałożonego nań obowiązku może spowodować znaczne uszczuplenie stanu finansowego budżetu Gminy. W ocenie Sądu, przedstawione we wniosku o wstrzymanie wykonania argumenty dotyczące wystąpienia w sprawie niebezpieczeństwa wypłaty odszkodowania w zawyżonej wysokości, świadczą o wystąpieniu w sprawie przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody majątkowej. Konieczność zapłacenia przez Gminę odszkodowania w ustalonej decyzji wysokości, mogłoby się wiązać z utratą środków finansowych przeznaczonych na inne cele, co mogłoby, w konsekwencji, doprowadzić do ich niezrealizowania. Należy więc zgodzić się ze stroną skarżącą, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może wywołać znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki po stronie podmiotu publicznoprawnego, natomiast interes prywatny właścicieli wobec wstrzymania wykonania aktu nie ucierpi, ponieważ spór w niniejszej sprawie toczy się jedynie o wysokość zasądzonego odszkodowania, a nie o uprawnienie do jego otrzymania. Na marginesie należy dodać, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd wyroku. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.