II SA/Go 1139/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.K. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej postanawia odrzucić skargę. J.K., działająca przez pełnomocnika adwokata A.T., w toku postępowania egzekucyjnego dotyczącego obowiązku poddania małoletniego dziecka J.K. obowiązkowym szczepieniom ochronnym zgłosiła zarzuty w tym postępowaniu. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r., Nr [...] wierzyciel, czyli Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny uznał zarzuty za nieuzasadnione. Po rozpatrzeniu zażalenia J.K. na to postanowienie, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, postanowieniem z dnia [...] października 2017 r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Pismem z dnia [...] listopada 2017 r. J.K., działając przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika, zaskarżyła powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim stawiając w nim liczne zarzuty dotyczące niedopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego pomimo nieistnienia egzekwowanego obowiązku. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na to, iż zaskarżone postanowienie jest postanowieniem, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, a zatem zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., obecnie Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwana dalej p.p.s.a) nie jest objęte kontrolą działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, o czym skarżąca została pouczona w treści zaskarżonego postanowienia. Z tej przyczyny organ nie odniósł się do zarzutów zawartych w skardze. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 grudnia 2017 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych skargi, pod rygorem odrzucenia (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Wezwanie doręczono 18 grudnia 2017 r. Do dnia wydania niniejszego postanowienia pełnomocnik skarżącej nie uzupełnił braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a, w brzmieniu obowiązującym do 15 sierpnia 2015 r., sądy administracyjne były uprawnione do orzekania w sprawie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kognicja sądów w zakresie tych dwóch kategorii orzeczeń nie była ograniczona przedmiotowo. Jednakże z dniem 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), którą zmieniono między innymi treść art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało zainicjowane skargą wniesioną po 15 sierpnia 2015 r., zatem zastosowanie ma art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w jego nowym brzmieniu, zgodnie z którym skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje na postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W analizowanej sprawie Sąd ustalił, że na podstawie tytułu wykonawczego z [...] czerwca 2017 r. nr [...] wystawionego przez Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny prowadzono egzekucję administracyjną obowiązków o charakterze niepieniężnym, a zobowiązaną w postępowaniu egzekucyjnym była skarżąca J.K.. Pismem z dnia [...] lipca 2017 r. skarżąca, działająca przez pełnomocnika adwokata A.T., wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, zaś postanowieniem z [...] sierpnia 2017 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, działając na podstawie art. 34 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1201) - jako wierzyciel - uznał zarzuty J.K. za nieuzasadnione. Postanowienie to, na skutek zażalenia skarżącej, zostało utrzymane w mocy przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. nr [...], które z kolei stanowiło przedmiot wniesionej w niniejszej sprawie skargi. Oznacza to, iż zaskarżone postanowienie dotyczy stanowiska wierzyciela co do wniesionych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Z uwagi na jego przedmiot, akt ten nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, co wprost wynika z zacytowanego wcześniej art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. na co wskazano w pouczeniu zawartym w zaskarżonym postanowieniu. Sąd jednocześnie nadmienia, że pomimo wezwania pełnomocnika skarżącej do złożenia w terminie 7 dni pełnomocnictwa procesowego, do dnia wydania niniejszego postanowienia brak formalny skargi w tym zakresie nie został uzupełniony. Należy przy tym zaznaczyć, iż wymóg formalny złożenia dokumentu pełnomocnictwa wynika z art. 46 § 3 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a., orzeczono jak sentencji postanowienia.