II SA/Go 1141/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] listopada września 2017 r. W.B. reprezentowany przez adw. Z.K., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Państwowego Inspektora Sanitarnego nr [...] z dnia [...] października 2017 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł. W złożonej skardze pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając go młodym wiekiem skarżącego oraz brakiem dochodów i majątku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze. zm. – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W powyższym przepisie chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Podkreślić trzeba, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem spoczywa każdorazowo na stronie skarżącej. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Ponadto wniosek poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Strona skarżąca, aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania wykonania, popartych faktami oraz ewentualnie stosownymi dowodami (por. postanowienia NSA: z dnia 28 kwietnia 2011 r. sygn. akt I FSK 546/11 Lex nr 786059, z dnia 28 marca 2011 r., I FSK 402/11 Lex nr 783591, z dnia 15 lutego 2011 r., I FSK 63/11 Lex nr 783605). Przenosząc powyższe uwagi na kanwę niniejszej sprawy należy wskazać, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest bardzo lakoniczne. Pełnomocnik nie odniósł się do użytych przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. pojęć – "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki". W sytuacji gdy chodzi o akt administracyjny rodzący obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem wnioskodawcy, konieczne jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na jego trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Wymaga jednak podkreślenia, że trudna sytuacja finansowa strony nie może sama w sobie świadczyć o spełnieniu przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazać również trzeba, że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są przesłankami tożsamymi z przewidzianymi w ramach przyznania prawa pomocy (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2017 r., II FZ 774/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Również sama wysokość kary pieniężnej określonej zaskarżoną decyzją nie może przesądzać o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli nie wykazano wpływu wykonania zaskarżonego aktu na możliwości płatnicze i bytowe strony. W konsekwencji poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdził, że skarżący, wnosząc o przyznanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji, nie wykazał, aby w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 .p.p.s.a., i stąd też orzeczono jak w sentencji postanowienia.