II SA/Go 115/08

Dnia 5 maja 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonanych robót budowlanych postanawia : odrzucić skargę kasacyjną z dnia 23 kwietnia 2008 r. Postanowieniem z dnia 19 marca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odrzucił skargę [...], reprezentowanej przez adwokata W.M., na decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w przedmiocie doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonanych robót budowlanych. Odpis postanowienia został doręczony pełnomocnikowi skarżącej 25 marca 2008 r. W dniu 28 marca 2008 roku pełnomocnik skarżącej wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem tutejszego Sądu środek odwoławczy od powyższego postanowienia, zatytułowany jako: "zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi". Następnie pismem procesowym z dnia 23 kwietnia 2008 r. pełnomocnik cofnął powyższe zażalenie (k.66). Jednocześnie w dniu 23 kwietnia 2008 r. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 19 marca 2008 r. w przedmiocie odrzucenia skargi, zarzucając naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez odrzucenie skargi jako opłaconej w sposób nienależyty w skutek przyjęcia, ze § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sadami administracyjnymi, odnosi się do skargi na akt administracyjny nakładający na stronę obowiązek o charakterze administracyjnym, tj. o którym mowa w decyzji Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Sądu o odrzuceniu skargi wniesionej przez pełnomocnika skarżącego J.B. - adwokata W.M., z powodu nieopłacenia skargi wniesionej przez profesjonalnego pełnomocnika, poprzez uiszczenie wpisu w należnej wysokości (art. 221 p.p.s.a.). Syg n. akt 11 SA/Go 115/08 Wskazane postanowienie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, w związku z tym takie jest zaskarżalne skargą kasacyjną (art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), a nie zażaleniem. Należy podkreślić, iż zgodnie z przepisem art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego przysługuje w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiot określił ustawodawca w zamkniętym katalogu. W pkt 1 - 10 ww. przepisu nie wymieniono postanowienia w przedmiocie odrzucenia skargi. W rozdziale 2 p.p.s.a. dotyczącym kosztów sądowych, w art. 227 § 1 ustawodawca zawarł przepis szczególny, zgodnie z którym zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składała środka odwoławczego co do istoty sprawy. Jednakże należy podkreślić, iż przepis art. 227 § 1 nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie, bowiem zaskarżone zażaleniem J.B. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 19 marca 2008 r. nie jest postanowieniem w przedmiocie kosztów sądowych, lecz postanowieniem w przedmiocie odrzucenia skargi. Omawiany przepis o charakterze szczególnym ma zastosowanie do sytuacji, gdy rozpoznając sprawę sądowoadministracyjną merytorycznie co do jej istoty sąd dodatkowo rozstrzyga postanowieniem w zakresie kosztów postępowania. Wówczas strona, która chce zakwestionować tylko orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania, poza rozstrzygnięciem co do istoty sprawy, może wnieść mniej sformalizowany środek odwoławczy - zażalenie. W ocenie Sądu, nie może budzić wątpliwości iż, niezależnie od faktycznej przyczyny odrzucenia skargi (art. 58 § 1, art. 220 § 3, art. 221), na postanowienie sądu pierwszej instancji w tym przedmiocie, jako kończące postępowanie w sprawie poprzez zamknięcie drogi do merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd, przysługuje jednakowy środek odwoławczy w postaci skargi kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie należało zatem rozważyć, czy wniesienie przez stronę - działającą przez zawodowego pełnomocnika - zażalenia, zamiast zgodnie z przepisami ustawy procesowej, skargi kasacyjnej może być potraktowane jako mylne oznaczenie środka odwoławczego. Jest bowiem możliwe potraktowanie zażalenia jako skargi kasacyjnej na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a., gdyż nie może Sygn. akt II SA/Go 115/08 budzić wątpliwości teza, że zasadniczo mylne oznaczenie przez stronę pisma procesowego lub inne oczywiste niedokładności nie stanowią przeszkody do nadania pismu biegu i rozpoznania go w trybie właściwym. Sąd podziela pogląd wyrażony w judykaturze na tle przepisów kodeksu postępowania cywilnego, iż nadanie przez adwokata (radcę prawnego) - będącego zawodowym pełnomocnikiem, od którego oczekiwany jest profesjonalizm i kompetencje - dokonywanej przezeń czynności formy zażalenia, zamiast skargi kasacyjnej, nie jest mylnym oznaczeniem środka odwoławczego, lecz dokonaniem zupełnie innego aktu procesowego (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 sierpnia 1998 r., II CZ 71/98, OSNC 1998 nr 12, póz. 226, J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz wyd. 2 Warszawa 2006, s. 393). Takie stanowisko jest uzasadnione, jeśli zważyć, że skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem zaskarżenia, charakteryzującym się specyficznym uregulowaniem co do formy i treści. Jest to środek odwoławczy całkowicie odmienny od zażalenia. Nadto, co wymaga podkreślenia, pełnomocnik pismem z dnia 23 kwietnia 2008 r. cofnął owo zażalenie. W okolicznościach przedmiotowej sprawy należy podkreślić, iż niezależnie od oceny dopuszczalności wniesionego przez pełnomocnika zażalenia, ocenie Sądu podlegała przede wszystkim dopuszczalność i spełnienie wymogów formalnych wniesionego przez pełnomocnika, za pośrednictwem placówki pocztowej, w dniu 23 kwietnia 2008 r. środka odwoławczego - skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 19 marca 2008 r. o odrzuceniu skargi J.B. Na podstawie analizy akt sprawy Sąd zważył, iż skargę kasacyjną wniesiono w terminie, o którym mowa w art. 177 § 1 p.p.s.a., czyli w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu zaskarżonego orzeczenia z uzasadnieniem (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 56 akt sądowych). Kolejnym wymogiem skargi kasacyjnej jest należyte jej opłacenie, przy czym zgodnie z przepisem art. 221 p.p.s.a. w sytuacji gdy pismo tego rodzaju jest wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego i nie zostanie należycie opłacone, a jednocześnie podlega opłacie stałej, zostanie odrzucone przez Sąd bez wezwania do uiszczenia opłaty. Zgodnie z przepisem art. 219 § 1 ww. ustawy opłatę należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. W myśl art. 230 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji Sygn. akt II SA/Go 115/08 (w tym od skargi kasacyjnej) pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Uchybienie obowiązkowi należytego opłacenia pisma podlegającego opłacie stałej przez adwokata lub radcę prawnego może polegać zarówno na niewniesieniu takiej opłaty lub wniesieniu jej wysokości innej niż określona w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, póz. 2193) - vide komentarz do art. 221 w. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gorzowie Wlkp. - uchylająca decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którą nakazano J.B. zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, doprowadzenie do stanu poprzedniego korytarza na klatce schodowej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ulicy [...] poprzez rozbiórkę wykonanej na korytarzu ścianki działowej. Bezsporna pozostaje okoliczność, że skarga w niniejszej sprawie nie podlegała wpisowi stosunkowemu, bowiem przedmiotem zaskarżenia nie są należności pieniężne, lecz decyzja nakazująca wykonanie rozbiórki w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu poprzedniego w ramach postępowania mającego na celu doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. W myśl § 2 ust. 3 pkt 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., wpis stały w sprawie skarg z zakresu budownictwa i architektury wynosi 500 zł. Wbrew stanowisku strony skarżącej, wskazanemu zarówno w piśmie z dnia 27 marca 2008 r., jak i skardze kasacyjnej, w niniejszej sprawie dla ustalenia wysokości należnego wpisu od skargi, a w konsekwencji od skargi kasacyjnej (1/2), nie mógł mieć zastosowania przepis § 2 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia. Konstrukcja bowiem tego aktu wykonawczego, jak również analiza treści przepisu treści poszczególnych przepisów § 2 rozporządzenia, w kontekście zakresu kognicji rzeczowej sądów administracyjnych wskazuje jednoznacznie, iż § 2 ust. 1 pkt 2 dotyczy wyłącznie spraw skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających Sygn. akt 11 SA/Go 115/08 z przepisów prawa. Nałożony zaskarżoną decyzją, zindywidualizowany co do formy, nakaz doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu poprzedniego dokonuje się w trybie decyzji administracyjnej o charakterze uznaniowym, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej, jak również do jej opłacenia poprzez uiszczenie należnej opłaty stałej (1/2 wpisu należnego od skargi tj. kwoty 250 zł) upłynął dla skarżącej z dniem 24 kwietnia 2008 r. Na podstawie akt sprawy (k. 69-71) Sąd ustalił, iż w powyższym terminie wniesiona skarga kasacyjna została opłacony poprzez uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 100 zł. (co wynika pośrednio także z treści skargi kasacyjnej), zatem niższej od należnej. Skarga kasacyjna, podlegająca wpisowi stałemu, wniesiona przez adwokata nie została należycie opłacona, z tej przyczyny na podstawie art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, została przez Sąd odrzucona.