II SA/Go 116/13

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. – Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2013 r. w Gorzowie Wlkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku U.N. o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania p o s t a n a w i a : zwolnić skarżącą od ponoszenia kosztów sądowych. Dnia 12 marca 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynął wniosek U.N. złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i został on dołączony do akt sprawy II SO/Go 3/13. Na podstawie zarządzenia sędziego z dnia 27 marca 2013 r. z uwagi na wskazanie w powyższym wniosku o przyznanie prawa pomocy sygnatury akt II SA/Go 116/13, sporządzono odpis tegoż wniosku i dołączono do akt sprawy II SA/Go 116/13. W uzasadnieniu wniosku U.N. podała, że z tytułu umowy zlecenia osiąga dochód w wysokości 259 zł, a jej mąż otrzymuje wynagrodzenie w kwocie 1.750 zł (brutto). Skarżąca oświadczyła, że posiadane środki pieniężne pozwalają jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych jej rodziny. U.N. wskazała, że posiada na utrzymaniu córkę, która uczy się w klasie maturalnej. Wniosek jest uzasadniony. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, miedzy innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Zasadą jest, iż prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów postępowania sądowego, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. W literaturze wskazuje się, że prawo pomocy ma służyć najuboższym, to jest podmiotom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (zob. H.Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4, s. 36-39). Analiza sytuacji materialnej U.N. prowadzi do wniosku, że została spełniona ustawowa przesłanka o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z treści formularza PPF wynika, że miesięczny dochód skarżącej i jej męża wynosi 2.009 zł. U.N. posiada na utrzymaniu córkę, która uczy się w klasie maturalnej. Skarżąca oświadczyła, że nie posiada oszczędności ani majątku. W świetle zasad doświadczenia życiowego uprawniony jest zatem wniosek, że posiadane przez skarżącą środki pieniężne pozwalają jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych jej rodziny. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że wniosek U.N. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych zawiera usprawiedliwione podstawy i dlatego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. został uwzględniony. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.