II SA/Go 118/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W.C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] stycznia 2015r. W.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] grudnia 2014r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] września 2014r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. W złożonej skardze reprezentujący W.C. pełnomocnik – r.pr. A.U. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Tak więc wstrzymaniu podlegają wyłącznie akty lub czynności posiadające atrybut wykonalności. Wskazać należy, że W.C. domagał się wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej z dnia [...] grudnia 2014r., którą Główny Inspektor Transportu Drogowego nałożył na niego karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. W podstawie prawnej decyzji powołano m.in. art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013r., poz. 1414 ze zm.), który pozwala organowi nałożyć na podmiot karę pieniężną w wysokości od 50 do 10.000 zł (za każde naruszenie) za wykonywanie przewozu drogowego lub innych czynności związanych z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Podkreślić w tym miejscu trzeba, iż stosownie do treści art. 93 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy wydana na podstawie art. 92a ust. 1 decyzja ostateczna staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: odrzucenia skargi (pkt 1), jej cofnięcia (pkt 2) lub wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi (pkt 3). Powołana regulacja normatywna przesądza więc o niemożności uwzględnienia zgłoszonego wniosku, ponieważ wniesienie skargi do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od doręczenia decyzji z mocy prawa wstrzymało jej wykonalność do czasu wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Z tego powodu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia