II SA/Go 1189/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant referent stażysta Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2018 r. sprawy ze skargi P.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o czasowym odebraniu zwierząt uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia [...] września 2017 r., nr [...], Burmistrz Miasta i Gminy – powołując się na art. 104 i 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2017 r. poz. 1257 – określanej dalej jako k.p.a.) w zw. z art. 7 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt. 10 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j. Dz. U. 2013, poz. 856 – określanej dalej jako u.o.z.) orzekł o czasowym odebraniu P.B. psów utrzymywanych na posesji przy ul. [...]: - rasy American Staffordshire Terrier, suka, data ur. [...]; - rasy Bulterier, suka, data ur. [...]; - rasy American Staffordshire Terrier, suka, data ur. [...] - rasy American Staffordshire Terrier, suka, data ur. [...] - rasy Bulterier, suka, data ur. [...] - rasy American Staffordshire Terrier, suka, data ur. [...] - rasy American Staffordshire Terrier, suka, data ur. [...] do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przez Komendę Powiatową Policji i przekazaniu ich do Punktu przetrzymywania czasowego dla bezdomnych zwierząt znajdującego się na terenie [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w dniu 23 sierpnia 2017 r. do Urzędu Miasta i Gminy wpłynął wniosek Komendy Powiatowej Policji w sprawie wydania decyzji w zakresie czasowego odebrania psów (7 szt.) należących do P.B. i przetrzymywanych na posesji przy ul. [...]. Organ podał, iż w trakcie postępowania ustalono, że Komenda Powiatowa Policji pod nr: - [...] prowadzi postępowanie przygotowawcze w sprawie zaistniałego od czerwca 2017 r. do dnia [...] sierpnia 2017 r. na terenie Gminy narażenia na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo uszczerbku na zdrowiu wielu osób poprzez nienależyte zabezpieczenie psów rasy Bulterier i American Stafford Terrier, które stwarzają bezpośrednie zagrożenie uciekając z posesji właściciela i zagryzając zwierzęta domowe z art. 160 § 1 Kodeksu karnego; - [...] prowadzi postępowanie o wykroczenie w sprawie zaistniałego w okresie czerwiec — lipiec 2017 r. w [...] niezachowania przez właściciela zwykłych lub nakazanych środków ostrożności przy trzymaniu zwierzęcia - psów rasy Bulterier i American Staffordshire Terrier, które po wydostaniu się z terenu posesji biegały po terenie m. [...] i m. [...] bez możliwości ich kontroli i bez oznakowania umożliwiającego identyfikację właściciela, zagryzając na terenie [...] dwa króliki, tj. o czyn z art. 77 Kodeksu wykroczeń oraz art. 37 ust. 1 u.o.z.. Ponadto organ podał, iż funkcjonariusze KPP: - w okresie [...] września 2016r. - [...] czerwca 2017r. podejmowali interwencję w sprawie niezachowania przez właściciela zwykłych lub nakazanych środków ostrożności przy trzymaniu psów rasy Bulterier i American Staffordshire Terrier, które po wydostaniu się z terenu posesji biegały po terenie m. [...] i m. [...] bez możliwości ich kontroli i bez oznakowania umożliwiającego identyfikację właściciela, które kończyły się: a/ interwencją z dnia [...] marca 2017 r. i karą grzywny - MKK w wysokości 100 zł; b/ interwencją z dnia [...] czerwca 2017 r. i skierowaniem do Sądu wniosku o ukaranie; c/ interwencją z dnia [...] września 2016 r. i karą grzywny - MKK w wysokości 100 zł; - w dniu [...] sierpnia 2017 r. przeprowadzili interwencję na terenie m. [...], gdzie psy rasy Bulterier i American Staffordshire Terrier po wydostaniu się z terenu posesji biegały po terenie m. [...] i m. [...] bez możliwości ich kontroli i bez oznakowania umożliwiającego identyfikację właściciela, zagryzając na terenie [...] dwie owce "wrzosówki" i kuca szetlandzkiego oraz pogryzły psa rasy Gończy Polski. Właściciel psów został ukarany grzywną - MKK w wysokości 250 zł za czyn z art. 77 Kodeksu wykroczeń. Organ dodał, iż podczas rozpytań mieszkańców ustalono, że psy wielokrotnie biegają po ulicach miasta naruszając art. 10a ust. 3 u.o.z., który mówi o zakazie puszczania psów bez możliwości ich kontroli i bez oznakowania umożliwiającego identyfikację właściciela lub opiekuna poza terenem prywatnym. Wyjaśnił również, iż P.B. posiada hodowlę psów, która była zarejestrowana w Ogólnopolskim Stowarzyszeniu Kota i Psa Rasowego [...]. Decyzją Zarządu Stowarzyszenia z dnia [...] września 2017r. hodowca został wykluczony z listy członków. Powodem tej decyzji jest rażące pogwałcenie regulaminu hodowli obowiązującego w stowarzyszeniu. Następnie organ podał, iż w dniu [...] sierpnia 2017 r. Komenda Powiatowa Policji wspólnie z Inspektorem Powiatowej Inspekcji Weterynarii i pracownikiem urzędu dokonała sprawdzenia powyższej hodowli i nie stwierdzono, aby psy były zaniedbane, pozostają w dobrej kondycji fizycznej, posiadają stały dostęp do pożywienia i wody oraz mogą swobodnie poruszać się w kojcu. Psy posiadają aktualne szczepienia przeciw wściekliźnie i właściciel posiada księgi rodowodowe dla wszystkich psów. Jednak stwierdzono niewłaściwe zabezpieczenie kojca od strony ogrodzenia z sąsiednią działką co powoduje, że zwierzęta swobodnie wydostają się poza kojec. W związku z tym pouczono właściciela, iż na nim ciąży obowiązek zabezpieczenia ogrodzenia w taki sposób, aby psy nie wydostawały się z kojca, ani też inne psy nie miały możliwości wejścia do niego. W dniu [...] sierpnia 2017 r. KPP dokonała kolejnych oględzin posesji przy ul. [...], na której stwierdzono, że ogrodzenie posesji zbudowane jest z giętkich prętów bez możliwości trwałego bezpiecznego zamknięcia, a na wjeździe znajdującym się naprzeciw kojca umiejscowiona jest przesuwna brama bez zamka. Część mieszkalną odgranicza płot z giętkich prętów, gdzie znajduje się furtka wejściowa, która nie posiada zamka, ani stałego zabezpieczenia. Stwierdzono także szereg zaniedbań oraz uchybień w ogrodzeniu ograniczającym posesję, tj. rozerwania siatki zastąpione różnymi elementami, rozkruszona podbudówka zastąpiona płytą wiórową. Zdaniem organu z uzasadnienia wniosku oraz zebranego materiału dowodowego wynika, że właściciel psów – P.B. nie sprawuje należytej kontroli nad nimi naruszając art. 7 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2, który zawiera katalog otwarty przesłanek stanowiących o znęcaniu się nad zwierzętami. Organ uznał, że przez znęcanie się nad zwierzętami dochodzi również przy niezachowaniu zwykłych lub nakazanych środków ostrożności przy ich trzymaniu. Poprzez to właściciel dopuszcza do swobodnego poruszania się psów po okolicy, co powoduje u nich zmianę psychiki i wzrost agresji w stosunku do innych zwierząt. Doprowadza to w ocenie organu do realnego zagrożenia bezpieczeństwa dla zwierząt oraz ludzi. Za dodatkową okoliczność uzasadniającą prawidłowość rozstrzygnięcia organ uznał fakt wykluczenia strony jako członka z Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Kota i Psa Rasowego [...]. Ponadto w uzasadnieniu organ wskazał, iż na podstawie art. 7 ust. 2 u.o.z. nadał decyzji rygor natychmiastowego wykonania. Zgodnie zaś z art. 7 ust. 4 u.o.z. kosztami transportu, utrzymania i ewentualnego leczenia obciążył dotychczasowego właściciela. Następnie w dniu [...] września 2017 r., w ramach wykonania powyższej decyzji, odebrano P.B. pięć psów rasy American Staffordshire, spisując z tej czynności protokół i notatkę służbową. Według treści notatki służbowej jednego psa rasy Bulterier nie było na posesji (właściciel oświadczył, że został sprzedany), a drugi pies także rasy Bulterier sprawował opiekę nad potomstwem (3 szczeniaki), które nie było objęte decyzją. Dodatkowo w notatce służbowej podano, iż pies z potomstwem przebywał w garażu samochodowym, bez dostępu światła słonecznego oraz że przedstawiciele Towarzystwa Pomocy Zwierzetom wystawili złą opinię na temat warunków bytowania psów na posesji P.B., która została załączona do akt sprawy. Od decyzji z dnia [...] września 2017 r. P.B. złożył odwołanie, wnosząc o jej zmianę lub uchylenie i przekazanie organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Odwołujący zarzucił organowi: - naruszenie art. 6, art. 7, art. 9, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego, co skutkowało niewyjaśnieniem istoty sprawy oraz pominięciem istotnych dowodów w sprawie oraz przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, a w konsekwencji doprowadziło do wydania wadliwej decyzji, - naruszenie art. 7 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 10 u.o.z. poprzez wydanie decyzji o czasowym odebraniu odwołującemu psów z uwagi na stwierdzone znęcanie się nad zwierzętami w sytuacji, gdy ze wskazanej przez organ podstawy prawnej wynika, iż zachowanie odwołującego się nie wyczerpywało znamion znęcania się nad zwierzętami, albowiem warunki w jakich znajdują się psy są odpowiednie, są zadbane pozostając w dobrej kondycji fizycznej, posiadając stały dostęp do pożywienia, wody, które swobodnie poruszają się w kojcu, a który pozwala im na zachowanie naturalnej pozycji, które to okoliczności potwierdzają m.in. ustalenia dokonane przez Inspektora Powiatowej Inspekcji Weterynarii, a incydentalne sytuacje związane z wydostaniem się psów poza obręb kojca nie mogą stanowić formy znęcania się nad zwierzętami, a także skutkować zmianą psychiki, wzrostu agresji psów. Nadto odwołujący podał, iż dokonał szeregu nakładów na stan techniczny kojca, który uniemożliwia swobodne wydostawanie się psów poza obręb posesji. Okoliczności te jego zdaniem przemawiają za zmianą bądź uchyleniem zaskarżonej decyzji. Odwołanie uzupełnione zostało przez skarżącego pismem z dnia [...] października 2017 r., w którym wskazał na zawartą w art. 6 ust. 2 u.o.z. definicję znęcania się nad zwierzętami, która nie stanowi katalogu otwartego znamion znęcania się, ale która odnosi się do zadawania albo świadomego dopuszczania do zadawania bólu lub cierpień. Zdaniem odwołującego wykładnia pojęcia znęcania się nad zwierzętami dokonana w zaskarżonej decyzji jest niedopuszczalna, gdyż nie może być znęcaniem brak sprawowania należytej kontroli nad hodowanymi zwierzętami. Odwołujący podkreślił przy tym, iż w trakcie postępowania nie stwierdzono, aby psy były zaniedbane. Dodał też, iż nie jest przeciwko niemu prowadzone żadne postępowanie przygotowawcze o przestępstwo lub wykroczenie polegające na znęcaniu się nad zwierzętami, wobec czego uznał wymienione w decyzji postępowania KPP za pozostające bez związku ze sprawą. W toku postepowania odwoławczego, w dniu [...] października 2017 r. do Kolegium złożone zostało pismo P.R., reprezentowanej przez pełnomocnika, w którym oświadczyła, iż w dniu [...] października 2017r. nabyła od P.B. psy (pięć rasy American Staffordshire i jeden rasy Bulterier) na podstawie umowy sprzedaży (załączając do pisma powyższą umowę) i informując o przyłączeniu się do sprawy. Decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze – działając na postawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji przeprowadził wyczerpujące postępowanie i dokonał poprawnej analizy stanu faktycznego sprawy, nie dopatrując się zarzucanych przez stronę naruszeń art. 7, 8 i 9 k.p.a., ani innych przepisów proceduralnych. Kolegium uznało również, iż wydając kwestionowaną decyzję organ I instancji nie naruszył prawa, jako że zastosowany przez niego środek w pełni mieści się w dyspozycji przepisu art. 6 ust. 2 pkt. 10 u.o.z. Uzasadniając stwierdzenie spełnienia w przedmiotowej sprawie ustawowych przesłanek znęcania się nad zwierzętami organ odwoławczy wskazał, iż w dniu [...] sierpnia 2017 r. funkcjonariusze Policji wspólnie z Inspektorem Powiatowej Inspekcji Weterynarii i pracownikiem Urzędu dokonali sprawdzenia hodowli prowadzonej przez odwołującego i nie stwierdzono, aby psy były zaniedbane, były w dobrej kondycji fizycznej, posiadały dostęp do pożywienia i wody oraz mogły swobodnie poruszać się po kojcu. Kolegium stwierdziło, iż wprawdzie o niewłaściwych warunkach bytowych zwierząt mogłyby pośrednio świadczyć niektóre zapisy opinii z miejsca interwencyjnego odebrania psów wydanej przez Stowarzyszenie Pomocy zwierzętom w dniu [...] października 2017 r., czy notatki służbowe z dnia [...] września 2017 r., lecz są to dokumenty o charakterze wtórnym, powstałe już po wydaniu kwestionowanej decyzji. Kolegium podkreśliło jednak, iż realizowana w ramach niniejszej sprawy kontrola rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji polega na zbadaniu, czy odpowiadało ono prawu w dacie wydania, a nie na chwilę obecną. Kolegium wyjaśniło, iż tylko pozornie mogłoby się wydawać, że niezachowanie zwykłych środków ostrożności przy trzymaniu psów, które może wpłynąć na ich psychikę i pogłębienie negatywnych zachowań psów, na które wskazał organ I instancji w zaskarżonej decyzji, nie można zaliczyć do zakresu normowania określonego w art. 6 ust. 2 pkt. 10 u.o.z. Zdaniem organu odwoławczego pozwala na to dogłębna i celowościowa interpretacja omawianego przepisu, mająca na względzie główne przesłanie u.o.z., jakim jest ochrona zwierząt przed jakąkolwiek formą znęcania się nad nimi. Organ zauważył, iż z przepisów rozdziału 1 u.o.z., zawierającego przepisy ogólne, wynika, iż zwierzę, jako istota żyjąca, zdolna do odczuwania cierpienia, nie jest rzeczą, a człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę (art. 1). Ponadto każde zwierzę wymaga humanitarnego traktowania (art. 5), przez które rozumie się traktowanie uwzględniające potrzeby zwierzęcia i zapewniające mu opiekę i ochronę (art. 4 pkt 2). Jednocześnie Kolegium wskazało na ustawową definicję pojęcia “właściwych warunków bytowania" (art. 4 pkt 15) przez które rozumie się zapewnienie zwierzęciu możliwości egzystencji, zgodnie z potrzebami danego gatunku, rasy, płci i wieku. Wnioskując a contrario Kolegium uznało, że niewłaściwe warunki, o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 10 to takie, które nie zapewniają zwierzęciu możliwości egzystencji, zgodnie z potrzebami gatunku, rasy, płci i wieku. Powyższe pozwala w ocenie organu odwoławczego przyjąć, że niewłaściwe warunki bytowania istnieją wówczas, gdy nie zapewniają zwierzęciu opieki i ochrony i nie odpowiadają potrzebom gatunku, rasy, płci i wieku, przy czym potrzeby traktować należy szeroko, zważając na cechy psychofizyczne gatunku i rasy zwierzęcia, zakres percepcji zjawisk zewnętrznych oraz sposób i zdolność reagowania na nie, które to elementy postrzegać należy w kontekście obowiązku nie narażania zwierzęcia na niebezpieczeństwo, którego samo nie jest świadome. W ocenie organu odwoławczego materiał zebrany w sprawie uprawnia do stwierdzenia, że psy stanowiące własność odwołującego się nie miały zapewnionych właściwych warunków bytowania, utrzymywano je w warunkach umożliwiających samowolne wydostawanie się na zewnątrz. Powyższe spowodowało zaś, że osobniki pozostające poza kontrolą właściciela (opiekuna) nie tylko stwarzały niebezpieczeństwo dla innych zwierząt i ludzi, ale dodatkowo same były narażone na niebezpieczeństwo (np. na niebezpieczeństwo kolizji z pojazdami, niebezpieczeństwo ze strony innych zwierząt, jak również na niebezpieczeństwo złego traktowania przez mieszkańców jako, że nie można wykluczyć, iż w celu obrony przed psami ludzie będą stosować środki zagrażające ich zdrowiu i życiu). Za istotne uznało również Kolegium, że akta sprawy wykazują w sposób niebudzący wątpliwości, że psy stanowiące własność skarżącego wielokrotnie biegały bez nadzoru po terenie m. [...] oraz m. [...] i że było to zjawisko powtarzalne, a nie incydentalne. Bez znaczenia pozostaje także okoliczność, iż przeciwko stronie toczą się postępowania przygotowawcze w sprawach o wykroczenie z art. 77 Kodeksu wykroczeń czy art. 160 Kodeksu karnego, związane również z niezachowaniem przez skarżącego należytych środków ostrożności przy trzymaniu zwierząt. Organ odwoławczy dodał, iż uwzględniając charakter wyliczenia zawartego w przepisie art 6 ust. 2 pkt 1-15 u.o.z., formą znęcania się nad zwierzęciem jest również narażenie zwierzęcia na cierpienie w postaci przymusowego umieszczenia w schronisku, stanowiące wyłącznie konsekwencję lekkomyślnego zachowania właściciela i braku po jego stronie poczucia obowiązku. Następnie Kolegium wskazało, że w trybie zastosowanego przy orzekaniu przepisu art. 7 ust. 1 u.o.z., zwierzę może być odebrane właścicielowi tylko czasowo i zgodnie z art. 7 ust. 6 u.o.z. podlega zwrotowi, jeżeli Sąd nie orzeknie na podstawie art. 35 ust. 3 u.o.z. przepadku zwierzęcia, a także jeżeli postępowanie karne w tej sprawie zostanie umorzone. Od powyższej decyzji P.B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji w całości. Skarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art 6 ust. 2 pkt 10 u.o.z. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że utrzymywanie psów w warunkach umożliwiających samowolne wydostawanie się na zewnątrz stanowi znęcanie się nad zwierzętami w rozumieniu tego przepisu, podczas gdy wykładnia językowa mająca pierwszeństwo przed wykładnią celowościową i funkcjonalną nie pozwala na wyciągnięcie powyższego wniosku; 2) art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego w postaci przede wszystkim oględzin nieruchomości, na której zwierzęta były przetrzymywane, co doprowadziło do błędnego wniosku, iż psy miały swobodną możliwość wydostawania się na zewnątrz posesji, podczas gdy psy były trzymane w ogrodzonej metalowym ogrodzeniem i dodatkowo od strony drogi publicznej i chodnika drewnianym ogrodzeniem, części posesji, zabezpieczonej furtką wewnętrzną z metalową zasuwą, metalową przesuwną bramą zabezpieczoną dodatkowo łańcuchem i kłódką; 3) art 6 k.p.a. poprzez działanie organów obu instancji z naruszeniem przepisów prawa, w tym art. 6 ust. 2 pkt 10 u.o.z., poprzez dokonanie niedopuszczalnej interpretacji tego przepisu i na jego podstawie wydanie decyzji w sprawie; 4) art 7 k.p.a. poprzez niestanie w toku postępowania na straży praworządności, niepodejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, nie mając przy tym na względzie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli; 5) art. 7a § 1 k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej t.j. art. 6 ust. 2 pkt 10 u.o.z. na korzyść strony, w sytuacji gdy nie zachodziły przesłanki jego niezastosowania określone w § 2 art. 7a k.p.a.; 6) art 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej oraz niekierowanie się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania; 7) art. 9 k.p.a. poprzez nienależyte i niewyczerpujące informowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego; 8) art. 11 kpa poprzez niewyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi się kierują przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez stronę decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Skarżący nie zgodził się z zastosowaną przez organ interpretacją prowadzącą do uznania, iż znęcał się nad psami, mając na uwadze iż psy miały zapewnione wszelkie niezbędne warunki bytowania, w tym były należycie chronione przed wydostaniem się poza posesję. Wyjaśnił, iż opuszczenie przez psy posesji wynikało z nieprzewidzianego działania osoby trzeciej, tzn. kiedy właściciel nieruchomości sąsiedniej usunął składowane wcześniej przy granicy posesji skarżącego składowane materiały budowlane, a psy przegryzły w tym miejscu siatkę. Skarżący dodał, iż zaraz po powyższym zdarzeniu podjął działania mające zapobiec podobnej sytuacji i zdaniem skarżącego psy na jego posesji nie mają żadnej możliwości wydostania się poza ogrodzony teren. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ze względu na brak przysługującego skarżącemu interesu prawnego skutkującego brakiem przymiotu strony. Powyższe zdaniem organu wynika ze zbycia przez P.B. w dniu [...] października 2017 r. psów objętych skarżoną decyzją P.R.. Dodatkowo z ostrożności procesowej organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej, w całości podtrzymując stanowisko oraz argumentację wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej według kryterium legalności i w granicach rozpoznawanej sprawy była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy o czasowym odebraniu P.B. siedmiu psów, utrzymywanych na posesji przy ul. [...]. W pierwszej kolejności należało odnieść się do wniosku organu odwoławczego o odrzucenie skargi - zgłoszonego w odpowiedzi na skargę - ze względu na brak interesu prawnego skutkującego brakiem przymiotu strony, a wynikającego ze zbycia przez skarżącego w dniu [...] października 2017 r. psów objętych zaskarżoną decyzją P.R.. W ocenie Sądu brak było podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku. Z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 - określanej dalej jako p.p.s.a.) wynika, iż uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy kto ma interes prawny. Przy czym w piśmiennictwie i orzecznictwie wskazuje się, iż adresat decyzji administracyjnej niezależnie, czy dotyczy jego interesu prawnego, opartego na przepisach prawa materialnego, ma zawsze interes prawny w zakwestionowaniu tej decyzji w drodze skargi do sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2006 r. , I OSK 1274/05, R. Hauser, M. Wierzbowski (red), P.p.s.a. Komentarz, C.H. Beck 2013, s. 292-293). W kontrolowanej sprawie skarżący był stroną postępowania zarówno na etapie postępowania przed organem pierwszej, jak i drugiej instancji. Ponadto skarżący był też adresatem decyzji o odebraniu zwierząt, która może zostać skierowana nie tylko do osoby będącej właścicielem zwierząt, ale również do ich opiekuna, o czym mowa będzie w dalszej części uzasadnienia. Stąd też nie sposób twierdzić, iż skarżący utracił przymiot strony. Na marginesie jedynie należy zauważyć, iż organ odwoławczy dopiero na etapie postępowania przed sądem administracyjnym tę kwestę dostrzegł mimo, iż była to okoliczność znana organowi przed wydaniem zaskarżonej decyzji, co do której poza jej odnotowaniem w ustaleniach faktycznych nie odniósł się w swych rozważaniach prawnych. Podstawę materialną zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy stanowił przepis art. 7 ust. 1 u.o.z. stanowiący, iż zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 u.o.z. może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane: 1) schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub 2) gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub 3) ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych. Decyzja ta podejmowana jest z urzędu po uzyskaniu informacji od Policji, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt ( art. 7 a ust. 1 u.o.z.) i podlega z mocy prawa natychmiastowemu wykonaniu ( art. 7 a ust. 2 u.o.z.). Przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć – stosownie do art. 6 ust. 2 u.o.z. - zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, a w szczególności: 1) umyślne zranienie lub okaleczenie zwierzęcia, niestanowiące dozwolonego prawem zabiegu lub procedury w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o ochronie zwierząt wykorzystywanych do celów naukowych lub edukacyjnych, w tym znakowanie zwierząt stałocieplnych przez wypalanie lub wymrażanie, a także wszelkie zabiegi mające na celu zmianę wyglądu zwierzęcia i wykonywane w celu innym niż ratowanie jego zdrowia lub życia, a w szczególności przycinanie psom uszu i ogonów (kopiowanie); 1a) znakowanie zwierząt stałocieplnych przez wypalanie lub wymrażanie; 3) używanie do pracy albo w celach sportowych lub rozrywkowych zwierząt chorych, a także zbyt młodych lub starych oraz zmuszanie ich do czynności, których wykonywanie może spowodować ból; 4) bicie zwierząt przedmiotami twardymi i ostrymi lub zaopatrzonymi w urządzenia obliczone na sprawianie specjalnego bólu, bicie po głowie, dolnej części brzucha, dolnych częściach kończyn; 5) przeciążanie zwierząt pociągowych i jucznych ładunkami w oczywisty sposób nieodpowiadającymi ich sile i kondycji lub stanowi dróg lub zmuszanie takich zwierząt do zbyt szybkiego biegu; 6) transport zwierząt, w tym zwierząt hodowlanych, rzeźnych i przewożonych na targowiska, przenoszenie lub przepędzanie zwierząt w sposób powodujący ich zbędne cierpienie i stres; 7) używanie uprzęży, pęt, stelaży, więzów lub innych urządzeń zmuszających zwierzę do przebywania w nienaturalnej pozycji, powodujących zbędny ból, uszkodzenia ciała albo śmierć; 8) dokonywanie na zwierzętach zabiegów i operacji chirurgicznych przez osoby nieposiadające wymaganych uprawnień bądź niezgodnie z zasadami sztuki lekarsko-weterynaryjnej, bez zachowania koniecznej ostrożności i oględności oraz w sposób sprawiający ból, któremu można było zapobiec; 9) złośliwe straszenie lub drażnienie zwierząt; 10) utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji; 11) porzucanie zwierzęcia, a w szczególności psa lub kota, przez właściciela bądź przez inną osobę, pod której opieką zwierzę pozostaje; 12) stosowanie okrutnych metod w chowie lub hodowli zwierząt; 15) organizowanie walk zwierząt; 16) obcowanie płciowe ze zwierzęciem (zoofilia); 17) wystawianie zwierzęcia domowego lub gospodarskiego na działanie warunków atmosferycznych, które zagrażają jego zdrowiu lub życiu; 18) transport żywych ryb lub ich przetrzymywanie w celu sprzedaży bez dostatecznej ilości wody uniemożliwiającej oddychanie; 19) utrzymywanie zwierzęcia bez odpowiedniego pokarmu lub wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku. Powyższy wykaz form znęcania określony w pkt 1-19 art. 6 ust. 2 u.o.z. jest poprzedzony zwrotem w szczególności, stąd też należy przyjąć, iż nie jest on wyczerpujący. Oznacza to, iż może być uznane za znęcanie się nad zwierzęciem zadawanie lub świadome dopuszczanie się do zadawania bólu lub cierpień także wtedy, gdy zachowanie to nie podpada wprost pod żaden z punktów w przepisie wymienionych. Nie mniej jednak wykaz przedstawia typowe wypadki znęcania się. Co więcej, jeśli zachowanie wyczerpuje opis zawarty w którymkolwiek z punktów powołanego przepisu, to nie jest konieczne ustalanie, że spowodowało ono ból lub cierpnie, gdyż to już ustawodawca przesądził w tych punktach. Znęcaniem jest więc każdy z wymienionych w art. 6 ust. 2 u.o.z. sposobów bezpośredniego postępowania w stosunku do zwierzęcia, które muszą być objęte zamiarem bezpośrednim sprawcy, przy czym zamiar ten odnosi się do samej czynności sprawczej, a nie do spowodowania cierpnie lub bólu (por. W. Radecki, Ustawy: - o ochronie zwierząt, - o doświadczeniach ze zwierzętami z komentarzem, Difin 2007, s. 60, wyrok SN z dnia z dnia 16 listopada 2009 r., V KK 187/2009). W związku z tym, iż w art. 7 ust. 1 u.o.z. mowa jest o traktowaniu zwierzęcia w sposób określony w art. 6 ust. 2 u.o.z., to hipoteza powyższego przepisu zakłada, iż właściciel lub opiekun zwierzęcia znęca się nad nim, czyli popełnia przestępstwo z art. 35 ust. 1 i 2 u.o.z. ( por. W. Radecki, op. cit., s. 63). Stąd aby zastosować art. 7 ust. 1 u.o.z. powinno nastąpić co najmniej uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa znęcania się nad zwierzęciem. Oczywiście, podejrzenie to może być zweryfikowane wyłącznie w postępowaniu karnym i jedynie w nim można je potwierdzić i wyciągnąć łączące się z nim konsekwencje w postaci kar i środków karnych. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 1 w związku z art. 35 ust. 1a u.o.z. sprawca uznany za winnego znęcania się nad zwierzętami podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności, a w świetle art. 35 ust. 3 u.o.z. w razie skazania sąd orzeka przepadek zwierzęcia, jeżeli sprawca jest jego właścicielem. (por. W. Radecki, U.o.z. Komentarz, Warszawa 2015, s. 87, wyrok NSA z dnia 2 października 2015 r., II OSK 803/15). W analizowanej sprawie szczególnie istotne znaczenie ma pkt 10 art. 6 ust. 2 u.o.z., który za znęcanie traktuje "utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania". Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "niewłaściwe warunki", wyjaśnił natomiast w art. 4 pkt 15 u.o.z. pojęcie "właściwe warunki bytowania" przez które rozumie się zapewnienie zwierzęciu możliwości egzystencji, zgodnie z potrzebami danego gatunku, rasy, płci i wieku. Wnioskując a contrario uznać należy, że niewłaściwe warunki, o których mowa w przepisie art. 6 ust. 2 pkt 10 u.o.z. to takie, które nie zapewniają zwierzęciu możliwości egzystencji, zgodnie z potrzebami gatunku, rasy, płci i wieku. Przy czym niewłaściwe warunki bytowania, to nie tylko wskazane w tym przepisie przykłady, ale także brak zapewnienia zwierzętom właściwego schronienia przed chłodem, upałem, deszczem, śniegiem, przetrzymywanie ich na terenie, na którym narażone są na uszkodzenia ciała (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2013 r., I OSK 1743/11). Ponadto przepis ten należy odczytywać również w kontekście art. 5 u.o.z., statuującym obowiązek humanitarnego traktowania zwierzęcia, przez które rozumie się – stosownie do art. 4 pkt 2 u.o.z. – traktowanie uwzględniające potrzeby zwierzęcia i zapewniające mu ochronę oraz w kontekście art. 1 ust. 1 z d. 2 u.o.z. , stanowiącego, że człowiek jest winien zwierzęciu poszanowanie, ochronę i opiekę. Niewłaściwe warunki bytowania istnieją zatem wówczas, gdy nie zapewniają zwierzęciu opieki i ochrony, i nie odpowiadają potrzebom gatunku, rasy, płci i wieku, przy czym potrzeby te należy traktować szeroko, zważając na cechy psychofizyczne gatunku i rasy zwierzęcia, zakres percepcji zjawisk zewnętrznych oraz sposób i zdolność reagowania na nie, które to elementy postrzegać należy w kontekście obowiązku nie narażania zwierzęcia na niebezpieczeństwo, którego samo nie jest świadome. Stąd też w orzecznictwie za "niewłaściwe warunki bytowania" zwierząt uznaje się przetrzymywanie ich w warunkach umożliwiających samowolne wydostawanie się na zewnątrz i narażanie na niebezpieczeństwo ich samych oraz narażanie innych zwierząt i ludzi na niebezpieczeństwo stwarzane przez to stado psów pozostające poza kontrolą właściciela lub opiekuna (por. wyroki WSA w Wrocławiu: z dnia 19 grudnia 2006 r. II SA/Wr 446/06 i z dnia 3 stycznia 2018 r., II SA/Wr 262/17). Z taką właśnie sytuacją mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie. Z niebudzących wątpliwości w tym zakresie ustaleń wynika bowiem jednoznacznie, iż w okresie od września 2016 r. do sierpnia 2017 r. dochodziło do wielokrotnego opuszczania przez psy należące do skarżącego z posesji, na której jest prowadzona ich hodowla (co w ewidentnie - wbrew twierdzeniom skarżącego - świadczy o niewłaściwym stanie ogrodzenia), a następnie biegania przez nie bez nadzoru po terenie miejscowości [...], w trakcie którego dochodziło do zagryzania zwierząt okolicznych mieszkańców (królików, owiec, kucyka) oraz pogryzienia psa rasy Gończy Polski. Wobec tego, iż nie były to sytuacje jednorazowe, które oczywiście mogą się zdarzyć nawet w przypadku osób zachowujących najwyższą staranność, a których nie sposób kwalifikować jako znęcania się, to przypadek skarżącego jest szczególny, świadczy bowiem o długotrwałych, uporczywych zaniechaniach z jego strony w sferze zapewnienia należącym do niego psom właściwej opieki i ochrony poprzez stworzenie im tego rodzaju warunków bytowania, które uchronią je przed utratą życia czy uszkodzeniem ciała ( np. w związku z ruchem pojazdu czy działaniami myśliwymi bądź też mogących powstać choćby tylko podczas samego wydostawania się pod niewłaściwie zabezpieczonym ogrodzeniem, czy w trakcie walk z innymi psami, do których przecież dochodziło). W kontekście powyższych uwag niezasadny był zarzut skarżącego naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. O istnieniu wątpliwości co do treści normy prawnej można mówić wówczas, gdy po zastosowaniu różnych metod wykładni treść normy prawa budzi nadal wątpliwości (por. P. Przybysz. Komentarz aktualizowany do k.p.a., Lex 2018, teza 3 do art. 7a ). Z tego rodzaju przypadkiem nie mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie. Stwierdzenie powyższych okoliczności co do zasady mogłoby zatem uzasadniać zastosowanie wobec skarżącego art. 7 ust. 1 u.o.z. Zważyć jednak należy, iż przepis ten posługuje się sformułowaniem " może być czasowo odebrane". Oznacza to, iż ustawodawca nie ustalił obowiązku odebrania zwierząt w każdym przypadku zaistnienia okoliczności z art. 6 ust. 2 u.o.z. , lecz jedynie przewidział taką możliwość, pozostawiając kwestię podjęcia takiego rozstrzygnięcia uznaniu organu. Decyzja na podstawie powołanego przepisu jest zatem decyzją uznaniową. Nie oznacza to jednak dowolności, lecz musi być wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z art. 7 k.p.a., wszechstronnego rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego ( art. 77 § 1 k.p.a.) oraz jego oceny (art. 80 k.p.a.), co powinno znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Dowolność tę wyklucza również brzmienie art. 6 k.p.a., w myśl którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W orzecznictwie sądowym odnoszącym się do uznaniowych decyzji administracyjnych akcentuje się, że każde rozstrzygnięcie podejmowane w ramach uznania administracyjnego powinno być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, żeby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją, nie zaś efektem choćby ograniczonego woluntaryzmu (por. wyrok SN z dnia 20 grudnia 1994 r., III ARN 79/94, POP 1999 r., nr 2, poz. 31). W przypadku decyzji uznaniowych wskazówkę interpretacyjną stanowi art. 7 k.p.a., który nakłada na organy obowiązek uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. Dlatego też w uzasadnieniu decyzji wydanej na podstawie art. 7 ust. 1 u.o.z. winno się znaleźć rozważenie zatem obu interesów tj. słusznego interesu strony postępowania i interesu publicznego, tak aby umożliwić kontrolę sądową rozstrzygnięcia opartego na uznaniu administracyjnym. Ponadto podkreślić należy, iż w sprawie, w której przedmiotem rozstrzygnięcia organu administracji publicznej jest nałożenie na stronę danego postępowania administracyjnego określonej przepisami kary pieniężnej lub zobowiązanie jej do wykonania innego rodzaju obowiązku, a więc w sytuacji podjęcia działań o charakterze represyjnym, organ ma obowiązek przeprowadzić postępowanie w taki sposób, aby nie pozostawiać żadnych wątpliwości co do podjętego rozstrzygnięcia (por. wyroku NSA z dnia 14 listopada 2007 r.m I OSK 1519/06). Oznacza to, iż organ przed wydaniem decyzji na podstawie art. 7 ust. 1 o.u.z. powinien w sposób wyczerpujący i pełny ustalić stan faktyczny sprawy, a następnie dokonać jego prawnej oceny. Tymczasem w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zostało ograniczone jedynie do oceny wniosku i dokumentów przedłożonych przez Komendę Powiatową Policji, natomiast organy nie podejmowały żądnych własnych ustaleń w sprawie, przed wydaniem zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a które niezbędne były do właściwego zastosowania powyższej normy. Przede wszystkim organy nie poczyniły żadnych ustaleń co do tego czy po wszczęciu postępowania, skarżący poczynił działania mające na celu uniemożliwienie psom dalsze wydostawania się poza posesję, na której jest prowadzona hodowla. Pokreślić bowiem należy, iż skarżący w odwołaniu wskazywał, że podjął takie działania, załączając dokumentację fotograficzną do czego organ odwoławczy w ogóle się nie odniósł, a niewątpliwie okoliczność ta ma istotne znaczenie, przy ocenie celowości zastosowania sankcji wynikającej z art. 7 ust. 1 u.o.z. Rozważenie tej kwestii było konieczne z punktu widzenia wspomnianego art. 7 k.p.a. nakazującego uwzględnienia nie tylko interesu społecznego, ale również interesu strony. Ponadto organ I instancji przed wydaniem decyzji nie sprawdził, czy wszystkie psy, które zostały wymienione we wniosku nadal pozostają pod opieką skarżącego, a tym samym czy zachodziły podstawy do ich odebrania. Okoliczność ta miała istotne znaczenie, gdyż na etapie wykonywania decyzji okazało się, iż jeden z psów, objętych decyzją został sprzedany przez skarżącego i nie pozostaje pod jego opieką, do czego organ odwoławczy również się nie odniósł, mimo iż powinien uwzględnić wszelkie zmiany stanu faktycznego i nie utrzymywać w mocy decyzji organu I instancji w części w jakiej nie będzie możliwe jej wykonanie. Podkreślić w tym miejscu należy, iż w niniejszej sprawie nie mieliśmy do czynienia z decyzją określoną w art. 7 ust. 3 u.o.z., która dotyczy przypadków niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela zagraża jego życiu lub zdrowiu. W tych sytuacjach zwierzę jest odbierane właścicielowi przez właściwy podmiot, który następnie występuje do organu administracji o wydanie decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. A zatem decyzja wydana w tym trybie jest decyzją następczą, a organ wydający rozstrzygnięcie zobowiązany jest ustalić czy zaistniały przesłanki do odebrania zwierzęcia w dniu, kiedy to faktycznie nastąpiło. Natomiast w przypadku decyzji określonej w art. 7 ust. 1 u.o.z. to dopiero na jej podstawie następuje odebranie zwierząt, a tym samym konieczne, jest uwzględnienie okoliczności, które zaszły lub ujawniły się po wydaniu decyzji przez organ I instancji, a przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. W kontekście powyższych uwag należy jednak podkreślić, iż istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy nie miała kwestia przeniesienia własności sześciu psów objętych decyzją na rzecz P.R. na podstawie umowy sprzedaży z dnia [...] października 2017 r. Z art. 7 ust. 1 u.o.z. wynika bowiem, że zwierzę może być odebrane nie tylko jego właścicielowi, ale i opiekunowi, tj. osobie, która się faktycznie zwierzęciem zajmuje lub posiada je, nawet wtedy, gdy nie przysługują jej do niego jakiekolwiek prawa. Oznacza to, że wydanie decyzji o odbiorze zwierzęcia nie musi być poprzedzone precyzyjnymi ustaleniami dotyczącymi tego, czy przyszły adresat tej decyzji jest właścicielem zwierzęcia. To ostatnie zagadnienie musi być natomiast zbadane w postępowaniu karnym, skoro przepadek zwierzęcia, jak zastrzeżono w art. 35 ust. 3 u.o.z., może być orzeczony przez sąd wyłącznie w stosunku do sprawcy, który jest jego właścicielem. W postępowaniu administracyjnym w przedmiocie odbioru zwierzęcia, pełniącym funkcję służebną i akcesoryjną względem postępowania karnego, nie trzeba tej okoliczności stwierdzać, jeżeli ustali się, że zwierzę pozostaje we władaniu danej osoby i pod jej wpływem, powodującym, iż znajduje się ono w położeniu odpowiadającym znamionom przestępstwa znęcania się nad zwierzęciem. Jego cel polega na tym, by tę sytuację przerwać ze skutkiem natychmiastowym, odizolować zwierzę od szkodliwych od niego warunków do czasu, gdy sąd karny wyda w sprawie orzeczenie. Odbiór zwierzęcia służy jego ochronie, pilnej potrzebie ograniczenia jego cierpień i zapobieżenia pogorszeniu się jego stanu w okresie, kiedy toczy się postępowanie karne, i tym samym nie stanowi represji względem jego właściciela przybierającej postać bezterminowego pozbawienia władztwa nad zwierzęciem (por. wyrok NSA z dnia 2 października 2015 r., II OSK 803/15). Natomiast niewątpliwie w niniejszej sprawie osobą, która faktycznie zajmowała się psami i nimi władała był skarżący i to wobec niej została skierowana decyzja. Zwrócić również należy uwagę, iż organ I instancji wskazał w rozstrzygnięciu decyzji, że odebranie zwierząt następuje "do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przez Komendę Powiatową Policji". W orzecznictwie można spotkać się z poglądem, iż organ wydając decyzję na podstawie art. 7 ust. 1 u.o.z. ma kompetencję do określania okresu na jaki zwierzęta zostaną odebrane (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 26 czerwca 2014 r., II SA/Op 173/14) W związku z tym organ decydując się na określenie tego okresu powinien formułując rozstrzygniecie uczynić to w sposób na tyle precyzyjny, aby nie było wątpliwości na jaki czas następuje odebranie zwierząt. Tego wymogu precyzyjności nie spełnia niewątpliwie przywołane powyżej sformułowanie. Brak jest bowiem wskazania o jakie konkretnie postępowanie chodzi, co jest jego przedmiotem. W istocie może to być każde postępowanie, które jest prowadzone przez powyższą jednostkę Policji. W orzecznictwie wyrażony jest również pogląd odmienny, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, iż takie określenie nie jest niezbędne, stałoby bowiem w sprzeczności z celami, jakim służy odbiór zwierzęcia w trybie administracyjny. Analiza bowiem art. 7 ust. 1 u.o.z. w powiązaniu z powołanym art. 35 ust. 1a i 3 u.o.z oraz art. 7 ust. 6 u.o.z. stanowiącym, iż odebrane zwierzę podlega zwrotowi, jeśli sąd nie orzeknie w trybie art. 35 ust. 3 u.o.z. przepadku zwierzęcia, a także jeśli postępowanie karne w tej sprawie zostanie umorzone, wskazuje, iż postępowanie w przedmiocie odbioru zwierzęcia pełni funkcję służebną i akcesoryjną względem postępowania karnego o przestępstwo z art. 35 ust. 1 a u.o.z. Decyzja o czasowym odebraniu zwierząt stanowi formę tymczasowego środka stosowanego w związku z toczącym się równolegle postępowaniem karnym (por. wyrok NSA z dnia 2 października 2015 r., II OSK 803/15). Tego rodzaju pogląd wyrażany jest również w piśmiennictwie (por. A. Lipiński, Prawne podstawy ochrony środowiska, Warszawa 2010, str. 188-189). Tym samym przyjąć należy, iż czasowe odebranie zwierząt w trybie art. 7 ust. 1 u.o.z. łączy się ściśle z postępowaniem karnym o przestępstwo znęcania, skoro zwrot zwierzęcia uzależniony jest od końcowego rozstrzygnięcia sądu wydawanym w tego rodzaju sprawie. W istocie więc to postępowanie karne wyznacza granice czasowe stosowania sankcji z powołanego przepisu u.o.z. Stąd też istotne jest - mając zwłaszcza na uwadze znaczny upływ czasu - ustalenie przez organ, czy tego rodzaju postępowanie o czyn z art. 35 ust. 3 u.o.z. w ogóle się toczy lub toczyło. Skarżący bowiem temu zaprzecza i z akt administracyjnych okoliczność ta nie wynika. We wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego jest bowiem informacja o postępowaniu dotyczącym czynów stypizowanych w art. 160 § 1 Kodeksu karnego, art. 77 Kodeksu wykroczeń i art. 37 u.o.z., a nie o czyn z art. 35 ust. 1a u.o.z. Jeśli bowiem postępowanie karne dotyczące przestępstwa, określonego w tym ostatnim przepisie w ogóle nie zostało zainicjowane to środek z art. 7 ust. 1 u.o.z. o niewątpliwie charakterze czasowym przeistoczyłby się w istocie w środek o charakterze bezterminowym. Ponadto w ocenie Sądu organy nie dokonały w kontrolowanym postępowaniu jakichkolwiek ustaleń pozwalających na ocenę, czy wskazany w decyzji "Punkt przetrzymywania czasowego dla bezdomnych zwierząt, znajdujący się na terenie [...]", do którego maja zostać przekazane zwierzęta, spełnia wymogi schroniska zgodnie z art. 7 ust.1 pkt 1 u.o.z w zw. z art. 4 pkt 25 u.o.z. Ten ostatni przepis stanowi bowiem, że ilekroć mowa w ustawie o "schronisku dla zwierząt" rozumie się przez to miejsce przeznaczone do opieki nad zwierzętami domowymi spełniające warunki określone w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczeniu chorób zakaźnych (aktualny t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1855 ze zm. – określanej dalej jako u.o.z.z.) . Prowadzenie schronisk dla zwierząt jest działalnością nadzorowaną z punktu widzenia wymagań weterynaryjnych, które muszą być spełnione. Zgodnie z u.o.z.z. podjęcie działalności nadzorowanej w postaci prowadzenia schroniska dla zwierząt wymaga zgłoszenia powiatowemu lekarzowi weterynarii (art. 5 ust.1 pkt 2 u.o.z.z.), który wydaje decyzje o nadaniu temu podmiotowi weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego ( art.5 ust. 9 u.o.z. ). Nadto powiatowy lekarz weterynarii prowadzi rejestr podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną, w tym również podmiotów prowadzących schroniska dla zwierząt ( art. 11 u.o.z. ). Samo zaś schronisko winno spełniać wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt ( Dz.U. z 2004 r, Nr 158, poz. 1657). W aktach brak jest jakichkolwiek informacji, iż podmiot prowadzący powyższy "Punkt przetrzymywania czasowego dla bezdomnych zwierząt" został wpisany do wspomnianego powyżej rejestru. Podkreślić ponadto należy, iż dopiero procesowo udokumentowany brak możliwości przekazania czasowo odebranych zwierząt podmiotom o jakich mowa w art. 7 ust. 1 u.o.z. uprawniał będzie organ do skorzystania z art. 7 ust. 1c u.o.z. , z tym, iż w tej sytuacji na organie ciążył będzie obowiązek procesowego wykazania, iż podmiot, któremu przekazuje czasowo odebrane właścicielowi zwierzęta jest w stanie zapewnić im właściwą opiekę. Odmiennie bowiem niż w przypadku schronisk dla zwierząt, których prowadzenie jest działalnością nadzorowaną, nie sposób mówić o domniemaniu, iż inny podmiot podejmujący się opieki nad zwierzętami (niebędący podmiotem kwalifikowanym o jakim mowa w art. 7 ust. 1 u.o.z.) jest w stanie zapewnić im właściwą opiekę. Mając na uwadze powyższe naruszenia przepisów art. 7, 11, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 k.p.a. , które mogły mieć istotny wpływ na wynik postępowania Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c uchylił zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni powyższą ocenę prawną oraz wskazania co do konieczności uzupełniania postępowania w zakresie okoliczności wskazanych w uzasadnieniu wyroku. Sąd nie orzekł o kosztach postępowania na rzecz skarżącego stosownie do art. 200 p.p.s.a. Mimo bowiem stosowanego pouczenia zawartego w zawiadomieniu o terminie rozprawy skarżący nie złożył przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia wniosku o przyznanie kosztów postępowania związanych z postępowaniem przed sądem I instancji, a w konsekwencji zgodnie z art. 210 § 1 p.p.s.a. jego uprawnienie do zwrotu należnych kosztów wygasło.